Categorie: Blogs

Vandaag is het een dag van reizen en wachten. Om kwart over 8 staan we buiten bij de taxi voor onze laatste rit met Sabhi. Hij heeft een adresboekje met namen van andere buitenlandse gasten die hij heeft rondgereden en laat dat zien.‘Paul is mijn vriend’ zegt hij, ‘die woont ook in Holland’ en inderdaad staat er een Paul in het boekje die in Rotterdam woont. Nog meer namen en adressen van andere gasten staan er in en ik schrijf onze namen erbij, niet het volledige adres en ook niet mijn telefoonnummer. Ik vind het een aardige man, maar om contact met hem te onderhouden als we terug zijn hoeft nou ook weer niet.

Vliegtuighoppen

We worden afgezet bij het vliegveld van Jaipur en geven Sabhi een flinke fooi, het was verbazingwekkend om te zien hoe hij overal moeiteloos de weg wist en zonder kleerscheuren door het drukke Indiase verkeer kon manoeuvreren. Dat mag best beloond worden, we hebben een richtprijs gehad hoeveel je een gids en een chauffeur moet bijbetalen, want dat is hier gebruikelijk. En nu het volgende avontuur: hoe werkt alles hier op een lokaal Indiaas vliegveld? Arjen heeft gisteravond veel moeite gedaan om onze boarding pass te printen, je kan de code ook op je telefoon laten zien, maar we nemen liever het zekere voor het onzekere, ze zijn hier nogal erg bureaucratisch. Alles verloopt zonder problemen en we wachten op het vliegtuig naar Delhi. Het is een klein propellervliegtuig met aan twee kanten rijen stoelen. Je zit er maar een uurtje in dus alles gaat heel snel, je krijgt meteen een broodje, het wordt daarna weer opgehaald en dan ga je al weer landen. Ook in het volgende vliegtuig gaat dat precies hetzelfde: opstijgen, zelfde broodje, ophalen en landen. Ik bedank voor de broodjes, het eten in een vliegtuig is meestal niet zo geweldig en dit ziet er echt niet lekker uit. Het wachten in Delhi duurde best lang, het vliegschema was al een paar keer veranderd en toen ook nog een flinke vertraging.

Weer terug bij de Ashram

De chauffeur die ons in Dehradun komt ophalen is dan ook niet blij. Hij haast zich door het verkeer en levert ons zo snel mogelijk af bij de Ashram in Rishikesh. We zijn er en herkennen de stalletjes op straat en de gebouwen, dan door het hek met bewaking het terrein van de Ashram op. Bij de receptie kunnen we meteen weer papieren gaan invullen, daar zijn ze hier in India dol op. Bij elk hotel en na elk uitstapje krijg je een uitgebreid formulier waarop je al je gegevens moet invullen, we zijn er inmiddels aan gewend. Na het invullen worden we begroet door Lea, we kennen haar nog van vorig jaar, zij is de contactpersoon en weet alles over de Ashram en het programma. We hebben deze keer een cottage in het midden van het terrein, dichtbij de Meditationhal, dat is erg fijn. Nadat we ons geïnstalleerd hebben in het huisje kunnen we meteen mee gaan doen met de middagmeditatie. Het is heerlijk om hier weer te zijn, we zien een aantal bekende gezichten van docenten en medewerkers van de Ashram. De stilte meditatie is weldadig na alle indrukken en lawaai van de afgelopen dagen. Ook de maaltijd daarna smaakt prima. Het avondprogramma valt tegen, het is een beginnersles over de Bhagavad Gita. We gaan morgen even uitzoeken wat het programma is voor gevorderden want een uur luisteren naar een introductieverhaal over de Bhagavad Gita is voor ons niet zo interessant.

Uitgerust zitten we op donderdagochtend aan het ontbijt. Toast met honing en rijst met curry, eerlijk gezegd toch niet echt mijn lievelingsontbijt. We worden om half 9 buiten opgewacht door onze gids van vandaag. Als Arjen nog even naar binnen gaat om zijn zonnebril te pakken vraagt de gids me honderduit over het vervolg van onze reis naar Rishikesh en naar de Ashram. Hij lijkt onder de indruk als hij hoort dat wij een yogaschool hebben. Hij vraag of we ook Indiase mensen op les hebben, nou nee, die zijn er niet zoveel op Flakkee. In de taxi begint het verhaal over Jaipur, de gids vertelt van alles over de ‘roze stad’.

The Palace of Winds

De stad is gesticht in 1727 door Maharaja Jai Singh II (1693-1743), aan wie Jaipur zijn naam te danken heeft. Als eerste gaan we naar ‘the Palace of Winds’. Het is een sprookjesachtig paleis dat werd gebouwd voor de harem van de maharadja. Hij had 12 vrouwen en 1500 concubines, die opgesloten zaten in het paleis. In het hele paleis zijn geen trappen, de vrouwen werden zo vol gehangen met edelstenen dat ze niet meer konden lopen en in een soort rolstoel door het paleis werden gereden. Vanachter kleine raampjes mochten de vrouwen naar de gebeurtenissen op straat kijken, zoals de parades van de olifanten en andere festiviteiten. Ik ben niet jaloers, ook al zal het in die tijd prachtig en indrukwekkend zijn geweest. Door achterafstraatjes gaan we verder, de gids houdt een zakdoek voor zijn neus voor de stank, hij komt hier dan wel vandaan maar is toch blijkbaar ook niet zo gewend aan de luchtjes. Op een soort vuilnisbelt midden in de stad scharrelen geiten, varkens en kinderen op zoek naar iets eetbaars.

Ambert Fort

We komen bij het Observatory, waar astronomische bouwwerken staan waaruit je kan opmaken dat de wetenschappers hier zo’n 300 jaar geleden hun tijd al ver vooruit waren. Ze konden tot op de minuut de tijd bepalen en er werd hier ook wetenschappelijk onderzoek en astrologische voorspellingen gedaan. De gids vertelt dat aan de hand van je sterrenbeeld wordt uitgezocht welke edelstenen je het beste kunt dragen en laat zijn eigen ringen zien waar hij drie verschillende edelstenen in heeft. Als hij begint over winkeltjes die hij kan laten zien en een markt waar we van alles kunnen kopen bedanken we vriendelijk! We lopen verder naar Ambert Fort, het is eigenlijk meer een paleis dan een fort met mooie mozaïeken, spiegels en zalen die gedeeltelijk in tact zijn gebleven. Het is jammer dat ook hier heel veel edelstenen uit de muren zijn gestolen en dat het schilderwerk is beschadigd door vandalisme en graffiti. Eén van de zalen is gesloten en wordt op dit moment gerestaureerd, met veel geduld zijn een aantal mannen bezig om het mozaïek te herstellen. Onder in het fort is een labyrint van gangen, kamertjes en trappen, je kan er gemakkelijk verdwalen. De gids is alvast op weg gegaan naar de uitgang en wij kijken zelf nog wat rond. Een jonge bewaker laat ons zien hoe men vroeger aan water kwam: er hangen kruiken aan een touw en die konden vanaf verschillende verdiepingen gevuld worden in de put onderin het fort. Hij is erg vriendelijk en laat ons ook nog wat andere kamertjes zien. Uit het zicht van zijn collega’s geeft Arjen hem een fooitje, zijn dag is weer goed!

Kleurvolle kleding

Met de taxi rijden we het centrum in om te gaan lunchen, het smaakt prima en we komen weer een beetje bij. Het is vandaag 37 graden, tijdens het bezoeken van de paleizen en het fort voel je wel een zachte wind en dat geeft je meteen dat oosterse gevoel. Met mijn ogen dicht stel ik me voor hoe het eruit heeft gezien in de glorietijd van deze Maharadja’s: kleurige doeken, mooie gordijnen en de vrouwen in hun prachtige kleding en sieraden. De kleuren in India zijn sprekender dan bij ons, dat zie je in de kleding van met name de vrouwen, maar ook bijvoorbeeld bij vrachtwagens, bussen en tuk-tuks. De verleiding is groot om van die kleurige kleding aan te schaffen, maar ik weet dat ik het thuis eigenlijk toch niet ga dragen. Na de lunch gaan we naar de laatste bezienswaardigheid van vandaag: het City Palace dat gebouwd is op de heuvels. Ik merk bij mezelf wel een bepaalde mate van verzadiging nu we zoveel bezienswaardigheden op één dag afgaan, maar toch is ook dit bezoek weer de moeite waard. We maken nog wat yogafoto’s voor de mooie oude deuren en de gids wacht geduldig tot we klaar zijn. Even douchen en uitrusten in het hotel, daarna weer op stap met chauffeur Sabhi. Hij neemt ons mee naar een ander deel van de stad waar je vegetarisch kunt eten in de stijl van deze provincie Rajastan. 

Indisch avondeten

In het restaurant mogen we kiezen uit drie verdiepingen, op elke verdieping is er een ander soort menu en is er ook verschil in animatie. Het is mij niet helemaal duidelijk wat het verschil is, dus kiezen we maar voor de verdieping met het minste entertainment. Er zijn kussens op de grond en lage tafels, hier zit je als een echte Indiër aan tafel. De menukaart is wat lastiger dus kiezen we op de gok allebei wat anders, het is in ieder geval allemaal vegetarisch. We krijgen allebei een heel plateau met kleine schaaltjes, sommige gerechten zijn herkenbaar zoals dahl van rode linzen maar er zijn ook onbekende dingen bij. Leuk om te proeven, zoet en pittig wisselen elkaar af, ik vind vooral de zoete dingen erg lekker en de soep die we vooraf krijgen. Het lijkt nog het meeste op champignonsoep. In het hotel pakken we alvast wat spullen in, morgen gaan we naar Rishikesh!

Trix van Hest gaf twee weken yogales op het landgoed Maso Michei, precies tussen het Gardameer en de operastad Verona, in Italië. Een plek waar het nog adembenemend stil is en waar de natuur zich van haar mooiste zijde laat zien. Van Hest deelt haar ervaringen in deze blog. Goed om te weten: ook jij kunt deze yogavakantie boeken. Met korting!

“Koekoek…koekoek…” Achter mij hoor ik helder het vogelgeluid. Vóór mij liggen zeven vrouwen op hun rug in savasana. Het is het ultieme ontspanningsmoment na een yogales. Zeker na 2 uur waarin nieuwe vormen van pranayama (ademtechnieken) en uitdagende asana’s (houdingen) centraal hebben gestaan. We worden omringd door de Italiaanse Dolomieten en aan het begin van de week betrapte ik mezelf erop dat ik soms lichtjes buitenadem was. ‘Draai je schouderbladen de mat in zodat je handpalmen zich als vanzelf naar boven kunnen ontvouwen’, zeg ik. ‘En, voel hoe je ligt, hier, nu’.

Voorbereiden van yogastudio

Alle ramen staan open en de temperatuur is aangenaam. De zon verwarmt de yogastudio die vrij in het grasveld staat. De wind zorgt voor de juiste verkoeling langs de huid. Een herinnering aan de eerste yogales deze week komt in me op en ik glimlach. Oh jee, wat had ik me druk gemaakt! Om 10 uur was het al verschrikkelijk warm geweest. Een paar ramen had ik halfopen gezet maar de verkoeling bleef buiten. Daarentegen vlogen bijen en wespen vrolijk naar binnen en bleven tot mijn afschuw. Ik was al behoorlijk zenuwachtig voor mijn eerste yogales en vliegende insecten met gif in hun lijf zijn totaal niet mijn favoriete dieren. Twaalf uur geleden was ik dan wel geland in Italië maar het voelde alsof ik nog zweefde….

Yoga-mudra in Italië

Ik trakteer mijn yogi’s het laatste half uur op yoga nidra (yoga van de slaap). Ik zie hoe ze hun lichaam nog meer ontspannen en wegzinken in de mat. Een kleine hagedis schiet over me heen. Ik voel de ieniemienie klauwtjes over mijn broek waggelen en de staart die in een slinger volgt. Ik draai mezelf in een twist en zie achter mij het weidse uitzicht tussen de bergen en het groen van de wijnranken. Ik voel dankbaarheid door me heen stromen dat ik dit mag doen. We sluiten zittend af. ‘Leg een hand op je hart, en een hand op je buik. Stel jezelf de vraag: wat heeft deze week mij gebracht? Laat het antwoord vanzelf opkomen. Neem dat mee in je hart. Buig voorover in yoga–mudra en spreid je handpalmen naar boven. Kom dan rustig omhoog en knipper je ogen open. Namasté’, zeg ik.

Even rust na 5 yogalessen

Om 13 uur gaan we met elkaar aan tafel voor de lunch. We zijn benieuwd wat Vito, de Italiaanse kok nu weer heeft gemaakt. Elk gerecht is een culinaire verrassing. Vooral ‘la dolce’ (het dessert) is zijn specialiteit. Aan het begin van de week heeft Arno, oprichter van La Contessa, het programma in grote lijnen verteld. Zo hebben we een prachtige wandeling gemaakt door de natuur, een dag het Gardameer verkend per boot en een massage ontvangen. Vandaag is de mogelijkheid tot het maken van een langere wandeling langs de beneden gelegen rivier. Ik ben er snel uit. Nu de 5 yogalessen achter de rug zijn, hoef ik even helemaal niets van mezelf.

Goed verzorgde yogavakantie

Om half 8 zit iedereen opgefrist aan het 3-gangen diner. Hostess Sabrina schenkt weer een heerlijke wijn in voor diegene die dat willen en legt uit dat de druif afkomstig is van het landgoed ‘Maso Michei’ om ons heen. Elke dag is zij aanwezig en zorgt ervoor dat niets je ontbreekt. Ze weet niet alleen veel van de wijnen maar legt ook de gerechten uit die de Italiaanse kok heeft gemaakt. Zo hebben we agretti (monniksbaard) gegeten en strozzapreti (gewurgde priester).

Ontroerd door mijn yogi’s

Aan tafel worden de telefoonnummers en e-mailadressen uitgewisseld. Ik ben druk met mijn telefoon bezig als ik hoor: ‘Trix, we hebben nog iets voor jou.’ Verbaasd kijk ik op en zie een prachtige tekening die me overhandigd wordt met een flesje biologische olijfolie uit de streek. ‘Wat krijgen we nou?’ zeg ik verrast. ‘Ja, we wilden je natuurlijk bedanken voor de heerlijke yogalessen’. Verrukt spring ik op van tafel om iedereen een zoen te geven. Later op de kamer lees ik de teksten rustig door en ben diep ontroerd door zoveel lieve woorden.

Zelf ervaren? Dit is een verzorgde vakantie op het landgoed van de Nederlandse reisorganisator LaContessa wellness travel. Vergeet niet bij aanmelding ‘Vrienden Yoga International 2017’  te vermelden. Dan krijg je maar liefst € 200,- korting op de totale reissom! Een cadeautje van ons. Simpelweg omdat je het verdiend hebt!

De hotelkamer valt in de loop van de nacht toch een beetje tegen: de matras is keihard, we worden constant belaagd door muggen en de airco verspreidt een doordringende benzinelucht die op je luchtwegen slaat. Kortom een gebroken nacht, waarbij we na een paar uur slaap er weer uit moeten. Nu op weg naar de Taj Mahal, het eerste stuk met onze eigen privé taxi en daarna met een toeristenbusje.

Langs bij de Taj Mahal

Het busje zit volgepropt met buitenlandse toeristen, voornamelijk Engelsen en we arriveren bij de Oostingang van de Taj Mahal. Het blijft een fascinerend verhaal dat Sjah Jahan dit prachtige marmeren mausoleum liet bouwen voor zijn geliefde overleden vrouw Mahal. De gids vertelt dat de Sjah voor zichzelf een zwart praalgraf wou laten bouwen op de andere oever van de rivier, in dezelfde trend als de Taj. De fundering ligt er nog, maar het mausoleum is niet afgemaakt. De zoon van Sjah Jahan was het er niet mee eens, hij stopte de bouw en sloot zijn vader op in het Rode Fort dat we gisteren bezochten. Daar kon de Sjah vanaf het balkon kijken naar de Taj Mahal, waar hij zelf ook een praalgraf kreeg na zijn overlijden. We bekijken samen met de gids het hele complex, het is prachtig om te zien hoe de opgaande zon zorgt voor een kleurenschakering aan de zijkant van de koepel. Het licht zorgt telkens voor een ander kleurenspel op de ingelegde edelstenen die schitteren in het marmer. De bewaking let erop dat iedereen de juiste richting in loopt volgens de aangegeven route en één van hen komt ons waarschuwen dat we geen yogahoudingen op de foto mogen zetten in het beveiligde gedeelte. Aan de zijkant is er minder bewaking en lukt het wel om yogafoto’s te maken, toch leuk voor op de website!

Fatehpur Sikri

Terug in het hotel hebben we zin in een lekker ontbijt, het wordt helaas alleen geroosterd brood met boter en jam; de curry die we uitproberen is waarschijnlijk een restje van de vorige dag en ruikt en proeft erg zuur…..
Ik heb mijn maag en darmen goed voorbereid op de reis met een uitgebreide verwenkuur van probiotica maar laten we het toch maar rustig aan doen! De koffers gaan weer in de taxi en we gaan op weg naar Jaipur, de roze stad. De gids gaat mee en we bezoeken onderweg eerst de restanten van de oude stad Fatehpur Sikri, ten zuid-westen van Agra. Deze ommuurde stad is ook gebouwd door Akbar de Grote, de grootvader van Sjah Jahan en heeft dezelfde bouwstijl als het fort dat we gisteren hebben bezocht. Akbar had naast zijn harem drie echtgenotes, een hindu-, een christen- en een moslimvrouw. Op deze manier wou hij de culturen met elkaar vermengen. Hij bouwde voor alle drie de vrouwen een groot paleis in Fatehpur Sikri, waarbij de Hinduvrouw, die hem zijn eerste zoon gaf, het grootste paleis kreeg. In de versiering van de paleizen zie je de combinatie van islam en hindu cultuur, zoals het Swastika teken en de boogvorm van de ramen. Het enorme stenen bed van Akbar is in ieder geval groot genoeg voor de hele familie! Onze gids gaat terug naar Agra en wij vervolgen onze reis met Sabhi in de taxi. Het is een paar uur durende rit en onderweg stoppen we om thee te drinken bij een tentje langs de weg. Plastic stoelen met een kapotte rugleuning die nog nooit een poetsdoek hebben gezien worden aangerukt en daar zit ik dan tussen een groepje starende mannen. Om niet te veel aanstoot te geven heb ik mijn sjaal om mijn hoofd geslagen en wachten we zo op de thee. Het is chaitea en deze smaakt hier erg lekker. De mannen blijven gapen en ik ben blij dat ik met deze hitte niet zo vaak hoef te plassen. Ik denk namelijk niet dat er hier een damestoilet in de buurt is…..

De roze stad Jaipur

Aan het einde van de middag komen we eindelijk in Jaipur, het is een grote stad. Het is de hoofdstad van de deelstaat Rajasthan en wordt ook wel de ‘roze stad’ genoemd. Dit omdat veel gebouwen in roze-oranje tinten zijn geschilderd die de stad een warme sfeer geven. Tijd voor een middagdutje in het volgende hotel. Dit is tot nu toe het beste hotel, een mooie ruime kamer met badkamer en een goed bed, dat is fijn! Sabhi haalt ons op voor het diner en we toeren een half uurtje door de drukke stad, het is ongelooflijk dat hij hier zonder tomtom de weg kan vinden, maar bij navraag blijkt hij dit programma zeer regelmatig te doen met buitenlandse gasten. En wij maar denken dat we zo uniek zijn! We worden afgezet bij een Indiaas eethuis en zijn daar de eerste gasten. Er is een plaatselijke volksdansgroep waar we zodra we binnen zijn meteen een privé optreden van krijgen. Traditioneel aangeklede meisjes dansen met rinkelende bellen aan hun enkels en brandende vuurpotten op hun hoofd. Best leuk om te zien, totdat we wel heel opdringerig benaderd worden om toch vooral de fooi niet te vergeten. Ja hoor, het zat erin. Jammer dat dit er iedere keer zo dik bovenop ligt. Tijdens het eten voeren ze steeds als er nieuwe gasten binnenkomen dezelfde show op en zwaaien uitnodigend met de briefjes van 100 roepie, dit is de bedoeling! Het eten is prima en we komen moe op de hotelkamer aan. Even de foto’s van vandaag bekijken en dan tijd om te gaan slapen.
 

Natasja Bijl, journalist, zocht begin dit jaar meditatieleraar Mick Bröcker op  (was bij RTL Late Night) die in Nepal zijn leven in dienst stelt  van zwerfkinderen, voor wie hij een weeshuis liet bouwen. Naast haar artikel dat in Yoga International mei-juni 2017 is verschenen, blogt ze voor ons over haar reis in Nepal. 

Vandaag ga ik niet naar Mick en de kinderen in het weeshuis, maar naar een plek in de bergen van waar ik de toppen van de Himalaya kan zien. Bij het ontbijt vraag ik me af waarom ik Basker per se weer als gids wilde. Hij spreekt slechts drie woorden Engels en is geen goede fotograaf. Althans, de foto’s die hij vorige week van mij heeft gemaakt bij de tempels, lijken in ieder geval nergens op. Maar hij heeft een fijne energie om zich heen hangen en een vriendelijke kalmte, waardoor ik me bij hem in goed gezelschap voel. Samen gaan we op pad. 

Meerijders

De rit duurt lang en de weg is slecht berijdbaar, vol kuilen en loslopend vee. Een vrouw met twee kleine kinderen holt over het kapotte asfalt en steekt haar hand hoog op naar de buschauffeur die vlak voor haar neus wegrijdt. 
Basker trapt op zijn rem en wenkt haar. Zij en haar dochters mogen wel een stukje met ons meerijden, zegt hij. Bij school stappen zij giechelend uit en stapt er pardoes een leraar in. Hij wil met ons mee omhoog, “Mag dat?”. Basker lacht en klopt uitnodigend op de zitting. Samen met de leraar zit er even later ook opeens een echtpaar uit Korea op de achterbank, met heel veel bagage. Ze kwebbelen wat.

Basker koopt bij een kraam langs de weg voor de hele ‘bemanning’ sinaasappels. Ik zie aan zijn indianengezicht dat hij het fijn vindt om anderen te helpen en er echt van geniet. Na een paar kilometers besluit het stel weer te gaan wandelen. Wuivend nemen we afscheid. Er stapt een jongen in die zowat te laat is voor zijn baantje in het restaurant. Hij kletst honderduit en trakteert ons als we op zijn bestemming zijn op een colaatje. Daarna volgen er nog twee toeristen uit Canada die ons foto’s laten zien van hun kinderen en kleinkinderen thuis. 
Onze allerlaatste passagier is een oude man met glazige ogen. Hij is bijna negentig en heeft een hartprobleem, zegt hij puffend. Ik geef hem een stuk fruit en hij geeft mij zijn tandeloze lach terug. Samen met Basker hijs ik hem na een paar kilometer de auto uit en zet hem weer op zijn krukken. Hij steekt zijn trillende hand op. 

De taal van de liefde

‘So who’s next?’ vraag ik aan Basker als we onze weg vervolgen. We kijken tegelijk achterom naar de lege achterbank en lachen. Deze reis omhoog, met al die verschillende reizigers, naar een plek dicht bij de hemel vergeet ik nooit meer. Mijn goede gids Basker spreekt dan wel geen Engels, maar wel de taal van de liefde voor de medemens. En dat is wat hem zo bijzonder maakt. Wat is het heerlijk om te helpen en te geven! Dit INzicht is nog veel meer waard dan mijn UITzicht op besneeuwde toppen.

Vandaag staan we vroeg op en pakken na het ontbijt de koffers weer in. Bij de receptie wacht Sabhi op ons en gaan we met de taxi naar onze volgende bestemming. Het is fijn dat we dit allemaal van tevoren al geregeld hebben, ik vind het lastig om hier te bepalen wat de normale regels en afspraken zijn, want iedereen spreekt je aan en wil iets aan je verdienen. Met een chauffeur en een gids erbij is dat een stuk handiger, je wordt dan minder lastig gevallen en zij weten de juiste adresjes.

Taxirit met vragen

In de vier uur durende taxirit kijken we onze ogen uit en babbelen wat met Sabhi. Hij heeft een vrouw en een zoon en vertelt dat hij altijd onderweg is voor zijn werk. Ik vraag me af wat hij doet in de tijd dat hij op ons wacht, bijvoorbeeld tijdens het eten, misschien wel gewoon een dutje? Ik vraag het maar niet, want niet alles is hier bespreekbaar. Ik zou ook graag willen weten welk geloof hij heeft en waarom hij een tulband draagt. Misschien dat het later in de week nog ter sprake komt. Sabhi zet ons af bij het hotel en wacht totdat we de koffers boven hebben gebracht en de kamer bekeken hebben.  Dit hotel in Agra is een stuk beter dan in Delhi. Schone lakens (heel belangrijk!) en een ruime, lichte kamer, gelukkig ook met airco. We gaan met Sabhi naar een restaurant om te lunchen, hij blijft buiten op ons wachten. Hopelijk krijgt hij daar ook wat te eten, ik vind het nog steeds vreemd hoe dat allemaal geregeld is.

Op de foto bij het Rode Fort van Agra

Na de siësta gaan we op stap met Sabhi en een gids naar het Rode Fort van Agra. Onderweg vertelt de gids alvast de geschiedenis van het Fort. Het is gebouwd door de Mogolse Keizer Akbar van 1565 tot 1571 om zichzelf en de nieuwe hoofdstad Agra te beschermen. De zoon van Akbar, Jahangir, werd de volgende heerser en daarna diens zoon Shah Jahan. In 1628 besteeg hij de troon, zijn vrouw Mumtaz Mahal vergezelde haar echtgenoot op zijn vele veldtochten en schonk hem veertien kinderen in negentien jaar. Bij de geboorte van haar laatste kind, het meisje Gauharara, overleed ze op 17 juni 1631 in Burhanpur. Shah Jahan was ontroostbaar en stortte compleet in. Hij rouwde twee jaar lang en overwoog zelfs om de troon op te geven. Shah Jahan had zijn vrouw op haar sterfbed beloofd om nooit meer te hertrouwen en voor haar een tombe zonder weerga te bouwen. Een half jaar na haar dood, in januari 1632, werd begonnen met de bouw van haar mausoleum aan de rechteroever van de Yamuna in Agra. Agra was op dat moment de hoofdstad van het Mogolrijk en met 660.000 inwoners een van de grootste steden ter wereld. De Taj Mahal is dus eigenlijk gebouwd als een soort mausoleum voor de vrouw van deze Shah. Het Rode Fort was indrukwekkend om te zien en we hebben er een poos rondgekeken. Het bestaat uit drie gedeelten: het eerste deel dat gebouwd is door Keizer Akbar en dat een mengeling is van Moslim en Hindoe cultuur, het tweede deel dat gebouwd is door zijn zoon Jahangir en dat opvalt door de mooie schilderkunst en het laatste gedeelte dat gebouwd is door Shah Jahan en net als de Taj Mahal vooral uit marmer bestaat en waar in het marmer kleine stukjes edelsteen zijn gebruikt om afbeeldingen van te maken. Je kan duidelijk merken dat onze gids hier vandaan komt, hij vertelt vol passie over zijn stad Agra en de geschiedenis ervan. Ondertussen maakt Arjen foto’s en worden wij zelf ook weer op de foto gezet. Er komen twee kleine Indiase meisjes naar me toe die met mij op de foto willen. Eerst begrijp ik niet zo goed wat ze bedoelen, maar de gids legt uit dat zij waarschijnlijk nog weinig Europese mensen hebben gezien en het daarom leuk vinden om met mij op de foto te gaan. Later komt er een ouder Indiaas echtpaar die samen met mij op de trappen van het Fort op de foto willen. Arjen maakt een foto van ons drieën en hun zoon ook: leuk voor ons allemaal voor thuis!

Eregasten bij een authentieke werkplaats

Op de terugweg in de taxi vertelt de gids dat we nog even langs een authentieke werkplaats rijden waar het marmer nog steeds op dezelfde manier wordt gemaakt en ingelegd met edelstenen als in het Fort. We stemmen toe en begrijpen als we daar aankomen al snel dat dit een mooie verkooptruc is! Na een hartelijke ontvangst wordt verteld dat we de eregasten van vandaag zijn en wordt er een doorzichtig verkoopverhaaltje afgeraffeld waarna er gevraagd wordt of we de prijs in euro’s of in dollars willen weten. Er kan met een creditcard betaald worden, dat is geen probleem. We kijken elkaar aan en gaan op weg naar de uitgang, het is mooi geweest voor vandaag! Even uitrusten in het hotel en daarna met Sabhi naar een lokaal eethuis. Het eten is weer prima, we zijn de enige gasten, maar hier zijn ze eindelijk een keer niet zo opdringerig en worden we gewoon vriendelijk en netjes geholpen. Het is tijd om bij te komen en ons voor te bereiden op morgen: kwart over 6 op weg naar de Taj Mahal want daar kun je het beste met zonsopgang naar toe.