Auteur: Marciel Witteman

Vroeger was ik jaloers op mensen die heel stellig zijn in hun uitspraken, die je precies kunnen vertellen hoe de wereld in elkaar zit (en waar het dus misgaat), die geen moment twijfelen aan deze Waarheid en die je vaak ook nog het gevoel geven dat jij wel erg dom bent als je die Waarheid niet ziet.

Zelf zit ik anders in elkaar. Vaak kan ik me in meerdere kanten van een verhaal verplaatsen. Daardoor vind ik het soms moeilijk om stellige uitspraken te doen; ik zie de nuances en weet dat veel dingen niet zo zwart-wit zijn als ze lijken. Zelfs wetenschappelijk onderzoek is vaak afhankelijk van hoe je de resultaten interpreteert, en wordt ook net zo gemakkelijk weer ingehaald door onderzoek dat het tegendeel lijkt te bewijzen.

Neem bijvoorbeeld voedingsvoorschriften. Jarenlang ‘bleek uit onderzoek’ dat vet per definitie slecht voor je was, inmiddels een volledig achterhaald idee. Ooit was melk goed voor elk (o nee, toch niet; of misschien toch wel?). Kon je beter jam op je boterham doen dan pindakaas, vanwege de calorieën; tegenwoordig is pindakaas de gezonde keuze, al kun je die boterham beter helemaal niet meer eten (of toch?). En een glas wijn per dag was ‘goed voor je hart’, maar nu niet meer.

Ik schaamde me altijd een beetje. Dat ik nooit eens een stevige mening ventileerde, of regelmatig dacht ‘ik weet het niet’. Inmiddels zie ik het anders; ‘overtuigd twijfelaar’ staat er in mijn Twitter-bio. Mensen die precies weten wat wel waar is en wat niet, die wantrouw ik namelijk een beetje. Want wat is dat eigenlijk: ‘waar’? Wat voor mij waar is, is dat voor iemand anders misschien helemaal niet. En wat vandaag mijn waarheid is, kan door veranderende inzichten misschien morgen weer anders zijn.  

Ik kies bijvoorbeeld voor een vaccinatie, maar weet niet of ik daar misschien over tien jaar spijt van heb. Mensen die me bezweren dat het ‘100% veilig is’ wantrouw ik, want dat weet niemand. Maar ik wantrouw evengoed degenen die menen precies te weten welk ‘gif’ ik laat inspuiten en welke misère mij dat zeker gaat opleveren. Want ook dat weet (nog) helemaal niemand.

Zou dat niet mooi zijn? Dat we vaker tegenover elkaar durven toe te geven: ‘Ik weet het niet.’ Of anders op zijn minst durven te erkennen dat de ene waarheid de andere niet hoeft te zijn. Wat goed is voor mij, hoeft dat voor jou niet te zijn. Dat lijkt makkelijk, maar dat is het niet. Door alle prikkels en informatietsunami’s die de hele dag door over ons worden uitgestort, is het namelijk heel lastig om dat ijle, maar zuivere stemmetje diep van binnen nog te horen.

Vaak is het niet meer dan een subtiel gefluister dat gemakkelijk overstemd wordt door de waan van de dag. Als je dat subtiele geluid niet meer hoort, ben je het contact met jezelf kwijt. Dan doe je maar wat. Een niet ondenkbeeldig risico in een samenleving waarin je voor het ontbijt al meer informatie hebt verwerkt dan je grootouders in een jaar.

Tadaa: ook hier biedt yoga uitkomst. Het doel van yoga is uiteindelijk immers: thuiskomen in jezelf. Door de ‘wervelingen van de geest’ te beteugelen met houdingen en ademoefeningen, krijg je weer oor voor dat zuivere geluid, dat je feilloos kan vertellen wat voor jou het beste is. En lukt dat niet meteen, dan mag je best eens zeggen: ‘Ik weet het niet.’Vroeger was ik jaloers op mensen die heel stellig zijn in hun uitspraken, die je precies kunnen vertellen hoe de wereld in elkaar zit (en waar het dus misgaat), die geen moment twijfelen aan deze Waarheid en die je vaak ook nog het gevoel geven dat jij wel erg dom bent als je die Waarheid niet ziet.

Een flink aantal jaar geleden stond ik voor een uitdaging. Het woord “challenge” werd toen nog niet gebruikt voor elke beproeving, maar zou er zeker op van toepassing zijn. Het was een energetische test die onderdeel was van een intensieve trainingsweek waarvoor ik me had opgegeven.

Het was snikheet, droog en de zon scheen oogverblindend fel. Ondanks de brandende hitte, was het de bedoeling dat we midden op de dag uren zouden lopen door een zanderige, woestijnachtige omgeving, zonder eten of drinken. Ik zal eerlijk bekennen dat ik niet uitkeek naar dit onderdeel van het programma. Waarschijnlijk zou ik me niet eens hebben opgegeven voor deze training als ik van tevoren had geweten op welke manieren we de grenzen van onze mogelijkheden zouden opzoeken die week – ik hou er niet zo van mijn lichaam te plagen. Maar nu ik er was, besloot ik te vertrouwen op mijn kracht, ervaring en intuïtie. Ik stond aan het begin van mijn carrière. Veel van de theoretische kennis die ik had opgedaan, moest ik nog in de praktijk ervaren. Daar was dit een uitgelezen kans voor. Ik besloot “kan-ro” (zie onderstaande uitleg) toe te passen. Een simpele oefening die je altijd kunt doen, behalve wanneer je praat. Aangezien deze tocht in absolute stilte moest plaatsvinden, was dat geen bezwaar. Om een lang verhaal kort te maken, ik was verrast door het resultaat. Mijn ademhaling bleef rustig en regelmatig, ook wanneer we over hoge duinen klommen. Ik bleef alert, ondanks de duizelingwekkend hoge temperatuur. En boven alles viel me op dat ik nauwelijks dorst had. In een rustig tempo volgde ik mijn weg. Stap na stap. Kilometer na kilometer, tot het eindpunt.

Kan-ro is een simpele houding van de tong: je plaatst het topje van je tong ontspannen achter je voortanden tegen je gehemelte. Als je een flexibele tong hebt, kun je deze ook verder naar achteren laten glijden richting je gehemelte. Dit is echter niet nodig om effect te boeken. Kan-ro sluit je energiekringloop, het verbindt twee krachtige energiekanalen, het Conceptievat dat midden over de voorzijde van je lichaam loopt, en het Gouverneursvat dat midden over de achterzijde van je lichaam loopt. Wanneer deze verbonden zijn, ontstaat er een energetische kringloop in je lichaam, die De Kleine Hemelse Kringloop wordt genoemd. Deze ondersteunt optimaal gebruik van je energievoorraad, waardoor je je bijvoorbeeld ook beter kunt afstemmen op de hitte. Ook wordt deze oefening gebruikt als ondersteuning van meditatie, heling, en bewustzijnswerk.