Time flies in India! We zijn net terug van een trip van drie dagen naar Tumkur, Karnataka. Het landschap van Tumkur kenmerkt zich door de vele bergen die lang geleden door vulkaanuitbarstingen zijn ontstaan. In deze regio verblijven al duizenden jaren yogi’s een belangrijk deel van hun leven. Ze leiden een simpel bestaan in één van de vele grotten. Hoe het is om in een grot te mediteren ervaren we zelf; het gaat moeiteloos. Het is prachtig om de traditionele ‘yogi way of life’ van zo dichtbij te mogen meemaken.
Serene sfeer
Op de heenweg naar Tumkur stoppen we bij twee tempels. Voordat we de eerste tempel binnengaan, trekken we onze slippers uit. De tempel is drukbezocht door pelgrims, schoolklassen en lokale bewoners. Tempelpriesters verrichten rituelen bij de beelden van Vishnu, Lakshmi en Hanuman. De tweede tempel ligt meer afgelegen; om er te komen rijden we door een aantal typische Indiase dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan. In de tempel heerst een serene sfeer en er zijn weinig bezoekers.
Dagelijkse yogales
Als we zijn aangekomen in Siddarabetta, onze plaats van bestemming, gaan we voor het donker naar de grot waar we dagelijks yogales krijgen van Vijay Gopala en Nagaraja Rao. We rollen de meegebrachte rieten matten en yogamatjes uit op het zand. In deze entourage gaat de yogafilosofie nog meer leven. Naast de lessen in de grot en de meditatie op het dak beklimmen we een lokale berg om een tocht door een grotere grot te maken. Midden in deze grot zijn we zelfs getuige van een offerdienst. Later ontmoeten we nog een andere yogi die onze groep in zijn grot laat mediteren.
Na drie dagen keren we terug naar Mysore waar de laatste week van de teacher training van start gaat… Het programma is zo compleet…
Volgende keer meer hierover.
En dan realiseer ik me dat ik niet altijd op wil gaan in het geheel. Dat ik hier op mijn mat trouw wil zijn aan de grenzen van mijn lichaam, dat ik geniet van een standing bow, vooral als hij heel langzaam is opgebouwd. Ik voel een glimlach opkomen, vanuit een diepe tevredenheid. Aangekomen in Moskou bij mezelf. Na de les wissel ik nog wat handen en voeten gebaren uit met de docent en mede studenten, wat willen we elkaar graag verstaan, ik heb het gevoel dat we dat ook doen. Dat we eenzelfde taal spreken in onze commitment op de mat en het delen van asana’s ieder op zijn/haar eigen manier. Met een glimlach en een buiging dank ik de docent voor een enorm uitdagende les! En die wordt universeel beantwoord, Namaste Nadine van Bikram Yoga Moskou. 
Hoe: Begin op handen en knieën, polsen boven de schouders, heupen boven de knieën. Roteer je armen, vingers wijzen richting je knieën. Armen zijn gestrekt, duimen wijzen naar buiten. Breng langzaam je gewicht richting je heupen.
Hoe: Begin op je buik, handpalmen op de grond, lift je heupen, breng je armen onder je buik, pinken tegen elkaar aan. Lig op je armen. Lift je benen één voor één.
Hoe: Strek je armen voor je uit, handpalmen naar elkaar, duimen omhoog. Kruis je polsen rechts over links, draai je duimen naar beneden. Verstrengel de vingers. Breng je handen onderlangs naar je toe, omhoog en strek de armen van je weg.
Hoe: Voeten op heupbreedte, buig voorover, buig de knieën om met je handen bij de grond te komen, voeten op je handpalmen, tenen rusten op het polsgewricht. Strek je benen zover mogelijk zonder je handen te verplaatsen en breng je gewicht naar de bal van je voeten.
Hoe: Zit in kleermakerszit, strek je linkerarm voor je uit, buig je pols naar beneden, gebruik je rechterhand om je linkerhand verder naar je toe te duwen.
Het is 5 uur in de ochtend en mijn wekker gaat af. Ik heb eventjes een moment nodig om te realiseren waar ik ben en waarom mijn wekker op dit tijdstip af gaat. Vandaag ben ik wakker geworden in het piratendorp Masca op Tenerife. Een prachtig afgelegen dorpje wat heel lang onbereikbaar is gebleven voor auto’s. Gisteren heb ik samen met Hayo een heerlijke wandeling gemaakt vanuit ons verblijf Mandala de Masca. We zijn afgedaald door de Mascakloof tot we aankwamen bij de Atlantische oceaan. Een aantal uur lang waan je je in een (sub)tropisch klimaat vanwege de bijzondere vegetatie en een aantal interessante vogelsoorten. Na een afdaling van 600 meter eindig je op het zwarte strandje van Masca waar de boot al klaar lag om ons terug te brengen naar de bewoonde wereld. Tijdens de boottocht hebben we nog mogen genieten van de prachtige en indrukwekkende rotspartijen van Los Gigantes.
We moeten uiteraard een poging wagen om de hoogste berg van Spanje te beklimmen, ook al weten we dat we waarschijnlijk op 200 meter onder de top zullen eindigen vanwege het ontbreken van de benodigde permit. Tijdens de autorit daalt de temperatuur al snel naar temperaturen rond het vriespunt. Als we de auto parkeren bij las Canadas, geeft de thermometer -2 graden Celsius aan. Een koude start dus vandaag in tegenstelling tot onze, bijna tropische, wandeling van gisteren. Gelukkig voelen we snel dat de zon boven de bergen uit aan het komen en is en het duurt dan ook niet lang voordat we de eerste zweetdruppels bemerken op ons voorhoofd. Tijd voor een korte pauze en een kopje thee. De stilte is oorverdovend. Geen wind, geen auto’s, geen vogels of andere dieren, geen vliegtuigen en geen andere wandelaars. Alleen ik met Hayo in een vulkanisch maanlandschap zittend op een groot stuk basalt. Hoewel ik vaak mijn eigen innerlijke stilte opzoek door middel van yoga en meditatie voelt de ‘uiterlijke stilte’ heel fijn aan, het maakt de weg naar innerlijke stilte makkelijker. Innerlijke stilte wat soms een avontuurlijke reis kan zijn, en wat mijn onrust soms wegneemt in mijn hectische leven wat ik van tijd tot tijd leid.