Categorie: Reportages

Er is niets lekkerder om na een goede nachtrust je ‘s morgens even lekker uit te rekken. Daarom is yoga in alle vroegte juist zo goed. Maar wat er gebeurt in je lijf als je dat doet?

Wanneer je slaapt, laten je spieren niet alleen spanning maar ook vocht los wat zich dan ophoopt over de gehele lengte van de rug. Goed strekken na het opstaan masseert het vocht terug je spieren in, legt Luis Villazon uit op ScienceFocus.com. Daarbij bevorderd strekken ook de bloedcirculatie. Je hartslag is net voor het opstaan op zijn laagst, dus des te sneller je het bloed helpt stromen des te actiever je de dag kunt beginnen.  

Yoga in de ochtend is goed voor je

Natuurlijk is rekken ook van directe invloed op de mobiliteit van je spieren.  Je spieren beschermen zich tegen overstrekking door je zenuwimpulsen te beperken als spieren hun limiet hebben bereikt. In de loop van de tijd wordt je bewegingsvrijheid door dit beschermingsmechanisme steeds beperkter. Door je even goed uit te rekken haal je je spieren uit hun comfort-zone. Hierdoor worden de feedbackmodules van je zenuwstelsel opnieuw gekalibreerd. Flexibiliteit heeft dan ook niets met de ‘lengte’ van je spieren. Juist deze neurologische mechanismes bepalen je ‘normale’ mate van bewegingsvrijheid. Een goede yogasessie in de ochtend is daarom altijd een goed idee. 

Muziek en yoga: het zijn de twee passies van altviolist Ernst Grapperhaus (58). Ernst speelt in het Amsterdam Sinfonietta en reist met het gezelschap de wereld rond. “Ik geef yoga aan medemuzikanten, vlak voor repetities of concerten.’’ Je leest zijn hele verhaal in het zomernummer van Yoga International.

Tekst Marciel Witteman

Ernst is een aanstekelijke, vrolijke en energieke man. Hij wil niets te drinken bestellen maar als er een ober komt en ik mijn gemberthee bestel, kijkt hij vies en zegt ‘doe mij die ook maar dan… getverdemme gemberthee.’

Hoe kwam je bij yoga? 

Ik ben een fanatiek sporter. In de zomer zwemmen en fietsen, in de winter schaatsen en squashen. Na het squashen kreeg ik last van uitval in mijn hand. Een vriend van me, die manueel therapeut is, zei dat ik moest zorgen dat ik meer lengte in mijn spieren kreeg. Yoga dus. Ik probeerde eerst twee lessen, bij de inmiddels overleden leraar Charles Hond in Rotterdam. Hij gaf Iyengar yoga. De strenge benadering sprak me aan en ik ging naar het BKS Iyengar Yoga Instituut Amsterdam, bij Nanda en Clay Sourèn. Ik had een haat-liefde verhouding met Iyengar yoga, maar ik voelde dat dit de missing link was en dat dit was wat ik nodig had. Na een jaar of vijf ging ik uit nieuwsgierigheid naar de studio aan de overkant. Dat was de studio van Gert van Leeuwen. De sfeer en de energie daar spraken me aan. Gert zoekt de weerstand op en wacht daar tot het zich oplost. Iyengar yoga was directer en harder. Het was niet altijd makkelijk om mijn drukke concertagenda te combineren met de lestijden, maar ik kom nu, jaren later, nog steeds bij de studio van Gert.

Meer lezen over Ernst Grapperhaus en zijn passie voor yoga? Lees het zomernummer van Yoga International, dat half juli verschijnt. Nog geen abonnee? Neem voor maandag 2 juli 16:00 uur een abonnement, dan ontvang je dit nummer thuis!

Alsof wandelen op zich al niet meditatief genoeg is, zijn er tegenwoordig ook meditatie-apps voor tijdens het wandelen. Dubbel relaxed dus? Paul van Bodengraven probeerde het uit, hij struinde dwars door Hessen, het land van de gebroeders Grimm met een koptelefoon op zijn hoofd. “Het liefst mediteer ik met mijn ogen dicht, maar dat is niet zo’n goed idee in het bos.’’ Benieuwd hoe dit is afgelopen? Je leest het in het zomernummer van Yoga International. Wij geven je alvast een voorproefje. 

Tekst Paul van Bodengraven 

Dé manier om mijn hoofd leeg te maken is wandelen, wandelen, wandelen. De combinatie van rust, ruimte, natuur en lichamelijke inspanning is het beste tegengif tegen de druk van dagelijkse beslommeringen. Er zijn ook wandelmeditaties, maar daar heb ik me tot nu toe niet aan gewaagd. Mediteren doe ik het liefst met mijn ogen dicht, maar dat is niet zo handig als je door het bos struint. Toch ga ik eens proberen of zo’n wandelmeditatie iets voor mij is. Hoe relaxter, hoe beter. Toch?

Sprookjeslandschap Hessen

Ik neem de proef op de som op de Grimmsteig, een langeafstandspad dat dwars door de Duitse deelstaat Hessen slingert, waar de gebroeders Grimm inspiratie vonden voor hun wereldberoemde sprookjes zoals Assepoester, Doornroosje, Hans en Grietje en Vrouw Holle. We lopen in de voetsporen van de gebroeders Grimm, dwars door een betoverend mooi landschap, met dichte bossen, schilderachtige dorpjes en bloemrijke weides. Een sprookjesachtig decor voor een meditatieoefening. 

Wandelmeditatie-app

De eerste etappe loopt van het vakwerkdorpje Kaufungen naar de grotere plaats Hessisch Lichtenau. We wandelen vooral door donker bos, afwisselend dennen- en beukenbos. Het is voorjaar en de schaduw-minnende bloeiers geven de donkere bossen wat kleur. De daslook bloeit en geurt (knoflook!) volop en vormt een dicht geweven tapijt onder de beuken. Sprookjesachtig, ook zonder dartelende kabouters of elfjes. Na een paar uurtjes flink doorstappen waag ik een poging tot wandelmeditatie. Het voelt raar om zo met mijn telefoon bezig te zijn, die probeer ik namelijk juist zo min mogelijk te gebruiken. Zeker hier! Maar goed, het doel heiligt de middelen, ik start de geleide wandelmeditatie. In de meditatie wordt veel nadruk gelegd op het lichaam. ‘De stem’ stelt veel vragen: hoe groot zijn de stappen die je zet? Welke spieren voel je in je voet? Nou, na vijftien kilometer voel ik ze eigenlijk wel zo ongeveer allemaal. Maar ik beantwoord de vragen serieus en concentreer me op de meditatie en op mijn stappen. Als de stem na ruim tien minuten afscheid neemt, merk ik dat ik blij ben dat het voorbij is. Ik heb de afgelopen tien minuten namelijk nauwelijks om me heen gekeken, ik was vooral met mezelf bezig. Is dat wel wat ik wil? Hier, in dit bijzondere landschap?

Het hele avontuur lezen? Je vindt het in het zomernummer van Yoga International dat half juli verschijnt. Nog geen abonnee? Neem voor maandag 2 juli 16:00 een abonnement, dan ontvang je dit nummer thuis! 

De 75-jarige Antonia Blom geeft wekelijks een yogales en volgt zelf vier yogalessen per week. ‘’Yoga is mijn passie. En ik wil daarmee graag anderen inspireren.’’ Je leest alles over haar in het heerlijke zomernummer van Yoga International, dat half juli verschijnt. Wij lichten vast een tipje van de sluier.

Tekst Dorien Biersteker 

De twee trappen naar haar woning in de Amsterdamse binnenstad zijn zo steil, dat menig oudere al afhaakt bij de aanblik alleen. Maar Antonia van vijfenzeventig huppelt bijna naar boven en naar beneden, met een stralende lach. Alles aan Antonia straalt, haar ogen, haar huid en in haar lichte krullenbos heeft ze een roze bloem gestoken. “Ik woon hier al vijfenveertig jaar en aan weggaan denk ik nog niet. En zolang ik yoga beoefen kan ik hier blijven,’’ lacht ze. “Yoga is een investering in jezelf en daar pluk ik nu de vruchten van.’’

Burnout

Yoga, sinds haar burnout kan ze niet meer zonder. Het overkwam haar toen ze tweeënveertig jaar was. Op was ze, helemaal op. Haar werk als ziekenverzorgster op de oncologieafdeling voor kinderen was de oorzaak, zegt ze: “Het was mooi werk, maar het was geven en nog eens geven.’’ Wat doe je met een burnout, in een tijd dat niemand nog weet wat dat is? “Ik had een identiteitscrisis, ik wist niet wat ik moest doen. Niet meer de verpleging in, maar wat dan wel?” Hoe ze er precies op kwam, weet ze niet meer, maar ze ging een vastenweek doen. “Dat was toen nog onbekend hoor, er waren misschien twee plekken in het land waar je dat kon doen.’’ Het was de eerste grote stap naar wat haar redding en levensmotto zou worden: zorg goed voor jezelf. Na de vastenweek ging ze macrobiotische kooklessen volgen. Verder deed ze fanatiek aan stretching, het voelde goed voor haar lijf maar het was niet helemaal bevredigend. “Ik voelde me alsof  ik in een cocon zat, ik wilde fladderen en vlinder zijn en had ruimte nodig om dat te kunnen.’’

Meer weten over hoe yoga Antonia gezond houdt? Lees het zonnige zomernummer van Yoga International. Nog geen abonnee? Neem voor maandag 2 juli 16:00 een abonnement, dan ontvang je dit nummer thuis!

De Amerikaanse yogaleraar Dylan Werner (37) heeft duizenden volgers op Instagram. En dat is geen wonder. Hij post selfies in de meest ongelooflijke yoga-poses en daarbij heeft hij een gespierd lichaam en fluwelen ogen. Maar dat is maar de helft van het verhaal. Dylan Werner was soldaat (hij vocht in Irak) en ambulancemedewerker en maakte veel ellende mee. Yoga, zegt hij, was zijn pad naar de bevrijding.

Je leest het hele gesprek met Dylan Werner in het zomernummer van ons tijdschrift Yoga International, dat half juli verschijnt. Wij geven je alvast een voorproefje. 

Tekst Charlot Spoorenberg 

“Als kind was ik altijd al in beweging en dat ben ik nog steeds. Ik heb bijna alle extreme sporten wel eens gedaan, van snowboarden tot wakeboarden, parachutespringen en kajakken. Als twintiger zat ik in militaire dienst, daar maakte ik deel uit van het worstelteam. In mijn vrije tijd sportte ik veel, ik deed aan hardlopen, zwemmen en worstelen. En toen er in mijn woonplaats een centrum voor vechtkunst kwam, sloot ik me daar direct bij aan. Mijn focus lag bij de Aikido, Karate, Kungfu en worstelen, maar ik deed daar ook yoga. Dat was daar een onderdeel van de trainingen.”

Yoga is een manier om te verbinden 

“Toen ik in 2009 werd gevraagd om aan een poweryoga-les (vinyasa red.) mee te doen, raakte ik ineens helemaal verslingerd aan yoga. Ik zag dat het bij yoga ook over filosofie ging, net als bij vechtkunst. Het heeft allebei diepgang. Yoga is een woord dat we gebruiken als we de mat opstappen om houdingen te doen. Het krijgt pas betekenis op het moment dat je het met honderd procent aandacht uitvoert en één wordt met de houding. Yoga is een manier om te verbinden en om verbindingen te begrijpen.’’
Yoga kan ons leren om obstakels te omarmen

“Een jaar later ben ik een lerarenopleiding gaan doen. Dat was zo helend! Ik torste heel wat trauma’s mee. Ik heb veel nare dingen gezien, als soldaat in Irak, als ambulancemedewerker en als brandweerman. Yoga was voor mij het pad naar de bevrijding van al dat lijden. Het leven is lijden, totdat je er – met je volle bewustzijn- voor kiest om het niet langer zo te ervaren. Bij leven horen obstakels en tegenslagen, ik geloof ook dat je die nodig hebt om te groeien. De aarde had hitte en druk nodig om te kunnen ontstaan, voor groei is conflict nodig. Yoga kan ons leren om obstakels te omarmen en daardoor te groeien, in plaats van eronder gebukt te gaan.’

Het hele verhaal van Dylan Werner lezen? Je vindt het in het zonnige zomernummer van Yoga International, dat half juli verschijnt. Nog geen abonnee? Neem voor maandag 2 juli 16:00 een  abonnement, dan ontvang je dit nummer thuis!