Auteur: Marciel Witteman

Natasja Bijl, journalist, zocht begin dit jaar meditatieleraar Mick Bröcker op  (was bij RTL Late Night) die in Nepal zijn leven in dienst stelt  van zwerfkinderen, voor wie hij een weeshuis liet bouwen. Naast haar artikel dat in Yoga International mei-juni 2017 is verschenen, blogt ze voor ons over haar reis in Nepal. 

Vandaag ga ik niet naar Mick en de kinderen in het weeshuis, maar naar een plek in de bergen van waar ik de toppen van de Himalaya kan zien. Bij het ontbijt vraag ik me af waarom ik Basker per se weer als gids wilde. Hij spreekt slechts drie woorden Engels en is geen goede fotograaf. Althans, de foto’s die hij vorige week van mij heeft gemaakt bij de tempels, lijken in ieder geval nergens op. Maar hij heeft een fijne energie om zich heen hangen en een vriendelijke kalmte, waardoor ik me bij hem in goed gezelschap voel. Samen gaan we op pad. 

Meerijders

De rit duurt lang en de weg is slecht berijdbaar, vol kuilen en loslopend vee. Een vrouw met twee kleine kinderen holt over het kapotte asfalt en steekt haar hand hoog op naar de buschauffeur die vlak voor haar neus wegrijdt. 
Basker trapt op zijn rem en wenkt haar. Zij en haar dochters mogen wel een stukje met ons meerijden, zegt hij. Bij school stappen zij giechelend uit en stapt er pardoes een leraar in. Hij wil met ons mee omhoog, “Mag dat?”. Basker lacht en klopt uitnodigend op de zitting. Samen met de leraar zit er even later ook opeens een echtpaar uit Korea op de achterbank, met heel veel bagage. Ze kwebbelen wat.

Basker koopt bij een kraam langs de weg voor de hele ‘bemanning’ sinaasappels. Ik zie aan zijn indianengezicht dat hij het fijn vindt om anderen te helpen en er echt van geniet. Na een paar kilometers besluit het stel weer te gaan wandelen. Wuivend nemen we afscheid. Er stapt een jongen in die zowat te laat is voor zijn baantje in het restaurant. Hij kletst honderduit en trakteert ons als we op zijn bestemming zijn op een colaatje. Daarna volgen er nog twee toeristen uit Canada die ons foto’s laten zien van hun kinderen en kleinkinderen thuis. 
Onze allerlaatste passagier is een oude man met glazige ogen. Hij is bijna negentig en heeft een hartprobleem, zegt hij puffend. Ik geef hem een stuk fruit en hij geeft mij zijn tandeloze lach terug. Samen met Basker hijs ik hem na een paar kilometer de auto uit en zet hem weer op zijn krukken. Hij steekt zijn trillende hand op. 

De taal van de liefde

‘So who’s next?’ vraag ik aan Basker als we onze weg vervolgen. We kijken tegelijk achterom naar de lege achterbank en lachen. Deze reis omhoog, met al die verschillende reizigers, naar een plek dicht bij de hemel vergeet ik nooit meer. Mijn goede gids Basker spreekt dan wel geen Engels, maar wel de taal van de liefde voor de medemens. En dat is wat hem zo bijzonder maakt. Wat is het heerlijk om te helpen en te geven! Dit INzicht is nog veel meer waard dan mijn UITzicht op besneeuwde toppen.

Vandaag staan we vroeg op en pakken na het ontbijt de koffers weer in. Bij de receptie wacht Sabhi op ons en gaan we met de taxi naar onze volgende bestemming. Het is fijn dat we dit allemaal van tevoren al geregeld hebben, ik vind het lastig om hier te bepalen wat de normale regels en afspraken zijn, want iedereen spreekt je aan en wil iets aan je verdienen. Met een chauffeur en een gids erbij is dat een stuk handiger, je wordt dan minder lastig gevallen en zij weten de juiste adresjes.

Taxirit met vragen

In de vier uur durende taxirit kijken we onze ogen uit en babbelen wat met Sabhi. Hij heeft een vrouw en een zoon en vertelt dat hij altijd onderweg is voor zijn werk. Ik vraag me af wat hij doet in de tijd dat hij op ons wacht, bijvoorbeeld tijdens het eten, misschien wel gewoon een dutje? Ik vraag het maar niet, want niet alles is hier bespreekbaar. Ik zou ook graag willen weten welk geloof hij heeft en waarom hij een tulband draagt. Misschien dat het later in de week nog ter sprake komt. Sabhi zet ons af bij het hotel en wacht totdat we de koffers boven hebben gebracht en de kamer bekeken hebben.  Dit hotel in Agra is een stuk beter dan in Delhi. Schone lakens (heel belangrijk!) en een ruime, lichte kamer, gelukkig ook met airco. We gaan met Sabhi naar een restaurant om te lunchen, hij blijft buiten op ons wachten. Hopelijk krijgt hij daar ook wat te eten, ik vind het nog steeds vreemd hoe dat allemaal geregeld is.

Op de foto bij het Rode Fort van Agra

Na de siësta gaan we op stap met Sabhi en een gids naar het Rode Fort van Agra. Onderweg vertelt de gids alvast de geschiedenis van het Fort. Het is gebouwd door de Mogolse Keizer Akbar van 1565 tot 1571 om zichzelf en de nieuwe hoofdstad Agra te beschermen. De zoon van Akbar, Jahangir, werd de volgende heerser en daarna diens zoon Shah Jahan. In 1628 besteeg hij de troon, zijn vrouw Mumtaz Mahal vergezelde haar echtgenoot op zijn vele veldtochten en schonk hem veertien kinderen in negentien jaar. Bij de geboorte van haar laatste kind, het meisje Gauharara, overleed ze op 17 juni 1631 in Burhanpur. Shah Jahan was ontroostbaar en stortte compleet in. Hij rouwde twee jaar lang en overwoog zelfs om de troon op te geven. Shah Jahan had zijn vrouw op haar sterfbed beloofd om nooit meer te hertrouwen en voor haar een tombe zonder weerga te bouwen. Een half jaar na haar dood, in januari 1632, werd begonnen met de bouw van haar mausoleum aan de rechteroever van de Yamuna in Agra. Agra was op dat moment de hoofdstad van het Mogolrijk en met 660.000 inwoners een van de grootste steden ter wereld. De Taj Mahal is dus eigenlijk gebouwd als een soort mausoleum voor de vrouw van deze Shah. Het Rode Fort was indrukwekkend om te zien en we hebben er een poos rondgekeken. Het bestaat uit drie gedeelten: het eerste deel dat gebouwd is door Keizer Akbar en dat een mengeling is van Moslim en Hindoe cultuur, het tweede deel dat gebouwd is door zijn zoon Jahangir en dat opvalt door de mooie schilderkunst en het laatste gedeelte dat gebouwd is door Shah Jahan en net als de Taj Mahal vooral uit marmer bestaat en waar in het marmer kleine stukjes edelsteen zijn gebruikt om afbeeldingen van te maken. Je kan duidelijk merken dat onze gids hier vandaan komt, hij vertelt vol passie over zijn stad Agra en de geschiedenis ervan. Ondertussen maakt Arjen foto’s en worden wij zelf ook weer op de foto gezet. Er komen twee kleine Indiase meisjes naar me toe die met mij op de foto willen. Eerst begrijp ik niet zo goed wat ze bedoelen, maar de gids legt uit dat zij waarschijnlijk nog weinig Europese mensen hebben gezien en het daarom leuk vinden om met mij op de foto te gaan. Later komt er een ouder Indiaas echtpaar die samen met mij op de trappen van het Fort op de foto willen. Arjen maakt een foto van ons drieën en hun zoon ook: leuk voor ons allemaal voor thuis!

Eregasten bij een authentieke werkplaats

Op de terugweg in de taxi vertelt de gids dat we nog even langs een authentieke werkplaats rijden waar het marmer nog steeds op dezelfde manier wordt gemaakt en ingelegd met edelstenen als in het Fort. We stemmen toe en begrijpen als we daar aankomen al snel dat dit een mooie verkooptruc is! Na een hartelijke ontvangst wordt verteld dat we de eregasten van vandaag zijn en wordt er een doorzichtig verkoopverhaaltje afgeraffeld waarna er gevraagd wordt of we de prijs in euro’s of in dollars willen weten. Er kan met een creditcard betaald worden, dat is geen probleem. We kijken elkaar aan en gaan op weg naar de uitgang, het is mooi geweest voor vandaag! Even uitrusten in het hotel en daarna met Sabhi naar een lokaal eethuis. Het eten is weer prima, we zijn de enige gasten, maar hier zijn ze eindelijk een keer niet zo opdringerig en worden we gewoon vriendelijk en netjes geholpen. Het is tijd om bij te komen en ons voor te bereiden op morgen: kwart over 6 op weg naar de Taj Mahal want daar kun je het beste met zonsopgang naar toe. 

We worden gewekt door de roomservice: iets nodig Sir, Madam? ‘Clean towels, water, toiletpaper’? Nou nee, we zijn er net….., maar het was toch al tijd om op te staan dus gaan we na het douchen naar de eetzaal. We zijn de enige gasten en worden door vier nieuwsgierige jonge mannen aangestaard als we zitten te eten. Vandaag geen havermout met rijstemelk, fruit en zaden. Ik ben benieuwd hoe mijn darmen gaan reageren als ik de dag begin met kikkererwten in pittige saus en naanbrood. En vooruit, ook maar alvast omschakelen naar thee met melk en suiker.

Wellustig gestaar

De eerste Riksha van vandaag staat al voor ons klaar, het is ongelooflijk dat alles hier door elkaar heen krioelt op de weg en dat dit meestal nog goed gaat ook. Hoeveel je moet betalen aan de Riksha bestuurder is een kwestie van bieden en afdingen. We maken vandaag vier keer een ritje in een Riksha of Tuk-Tuk en betalen vier keer een verschillend tarief. Delhi is een enorme stad, daarom nemen we gedeeltelijk de metro. In de metro en in de stad zijn we een echte bezienswaardigheid. Vooral Arjen met zijn stevige postuur, blonde krullen en blauwe ogen wordt ongegeneerd door iedereen aangestaard. Er is in India over het algemeen nog een traditionele rolverdeling tussen mannen en vrouwen. Je ziet minder vrouwen op straat en in de metro en in de bussen die voorbij komen zitten ook alleen mannen. Vrouwen blijven thuis om voor het huis en de kinderen te zorgen en de mannen gaan erop uit om te werken, Alleen vrouwen met een goede opleiding kunnen een baan buitenshuis krijgen, je ziet inderdaad wel een aantal westers geklede jonge vrouwen op straat. In sommige metro’s is er een aparte coupé voor vrouwen en dat is geen overbodige luxe. Ik zie bij de overgang van de gemengde naar de vrouwencoupé een paar jonge mannen die wellustig staren naar de dames in het verboden gedeelte.

Meditatie in een Sikhs tempel

We bezoeken als eerst een Sikhs tempel; met schoenen uit en hoofddoek op mogen we er in. Gelukkig had ik al een sjaal in mijn tas gedaan, Arjen kiest er één uit de mand bij de ingang. De tempel is, zoals zoveel gebouwen hier, in vervallen staat en gedeeltelijk onderstut. Er wordt muziek gemaakt en mantra’s gezongen, de hindoes raken de drempels aan en gaan zitten voor meditatie.
Ik zoek een toilet maar blijk terecht te komen in een soort baadruimte voor vrouwen. De dame bij de deur gebaart dat ik me moet wassen met het smerige water. Voorzichtig pak ik een handje en raak er mijn gezicht mee aan, daarna maak ik me snel uit de voeten want eigenlijk wil ze daar ook nog een fooi voor krijgen. De overige bezienswaardigheden die we op het programma hadden staan blijken op maandag gesloten, dus wandelen we wat rond in de brandende zon. Bij de Lotustempel is er in het park een soort braderie, je ruikt het al van verre. Net als bij ons ruikt het daar naar gefrituurde hapjes en is er een hoop lawaai van muziek en pratende mensen. Maar als we doorlopen is het ook weer typisch Indiaas: heel veel viezigheid, stank en armoede. De bedelende kinderen die ballonnen wil verkopen gaan aan onze armen hangen en vragen om snoep, geld en water. Twee jongetjes blijven ons zo een heel stuk achtervolgen in het park, we blijven ze negeren en tenslotte druipen ze af en gaan op zoek naar andere toeristen. Het blijkt een week te zijn van Hindoefeesten vandaar al die extra drukte op straat.

Modern (winkel)paradijs in Delhi

Het wordt tijd om te gaan nadenken over het avondeten: bij de metro komen we terecht in een modern winkelcentrum. Dit is duidelijk een plaats voor toeristen en rijke mensen, alle grote winkelketens en eettenten zijn hier vertegenwoordigd. De Spar die we bezoeken lijkt meer op de Makro: je kan er bijvoorbeeld ook kleding en huishoudelijke artikelen kopen. Bij het snuffelen tussen de Indiase blouses worden we voortdurend achtervolgd door iemand van het personeel. Zodra ik iets aanraak op een stapel komt hij er meteen aan om het daarna weer goed te leggen, beetje ongemakkelijk voelt dat wel. Arjen koopt een witte vissersbroek voor in de Ashram en ik een gekleurde. We worden gescand bij het in en uitlopen van de winkel, daar zijn ze hier dol op. Bij de metro, bij de winkels, bij een restaurant. Overal waar je naar binnengaat moet je door een poortje en wordt je gescand net als bij de douane. We gaan eten bij een Punjabi restaurant en dat smaakt prima. Het eten is niet te vergelijken met dat in een Indiaas restaurant in Nederland, veel meer keuze en veel meer smaak. Vooral vegetarisch is het een stuk beter. Nu maar hopen dat het goed doorgekookt en doorgebakken is want met de hygiëne nemen ze het niet zo nauw. Ik heb vandaag op het metrostation weer zo’n smerige wc getroffen dat ik amper adem durfde te halen, de stank zat uren later nog steeds in mijn neus. Na het eten nemen we de laatste Riksha van vandaag terug naar het hotel. De bestuurder is een soort Ali Baba en als we zo in het donker door de stad rijden is het met alle lichtjes, geluiden, geuren en kleurrijk geklede mensen ook net een sprookje.