Categorie: Blogs

  • Jonge blom of oude heks; wat zie jij?

    Jonge blom of oude heks; wat zie jij?

    Je kent hem vast wel: de afbeelding die eigenlijk bestaat uit twee verschillende plaatjes, van een jonge vrouw en een oude heks. Meestal zie je direct één van de twee, en kun je je niet voorstellen dat andere mensen er iets anders in zien. Dat heeft te maken met patronen in je hersenen, en misschien ook wel met gemakzucht van diezelfde hersenen. Je ziet nou eenmaal wat je ziet, toch? Waarom zou je brein dan moeite doen om te onderzoeken of er misschien ook nog iets heel anders te zien is?

    Zelf zie ik altijd in één oogopslag de jonge deerne, en ik moet echt moeite doen om ook de oude vrouw terug te vinden in de afbeelding. Psychologen hebben hier vast allerlei wetenschappelijke verklaringen voor, maar zelf vind ik het vooral een mooi voorbeeld dat De Waarheid niet bestaat. Dat degene die de jonge vrouw ziet, gelijk heeft. Maar degene die de oude heks ziet, ook. Dat wat je ziet dus vooral wordt bepaald door je brein en waar dat op focust. En – dat is het goede nieuws – dat je kunt leren om flexibeler te worden, zodat je met een beetje oefenen de twee vrouwen tegelijkertijd kunt zien.

     

    YI

    Ontvang voor slechts €19,95 zes keer per jaar hét blad over alles dat te maken heeft met yoga, meditatie, mindfulness en selfcare. 

     

    Dat zou wel eens een heel handige eigenschap kunnen zijn. Want stel dat je de afbeelding van de twee vrouwen kunt beschouwen als een symbool voor het leven. Het leven, met zowel alle fijne, mooie en positieve kanten (voor het gemak noem ik dit even de jonge vrouw) als met alle pijnlijke, moeilijke en verdrietige kanten (de oude vrouw – alhoewel ik hiermee geenszins wil suggereren dat er iets mis is met oudere vrouwen!). Dan kun je dus in de bizarre situatie belanden dat iemand het je kwalijk neemt wanneer je vooral de jonge vrouw ziet: ‘Hoe kom je daar nu bij? Zie je dan niet hoe lelijk het leven is? Zie je die heks met die wrat op haar kin dan niet?’

    Krijg je te maken met een chronisch-progressieve ziekte, dan kan de oude heks nog nadrukkelijker tevoorschijn komen in het totaalplaatje van het leven. Dan moet je jezelf en je brein af en toe streng toespreken: ‘Wacht even, er moet in dit plaatje ook nog ergens een mooie jonge blom te zien zijn. Waar is ze ook al weer?’ Dat zijn dus die lichtpuntjes waar ik al vaker over schreef. Focussen op de lichtpuntjes wil absoluut niet zeggen dat je de nare of verdrietige zaken negeert. Lichtpuntjes zie je immers vooral in het donker.

    Het betekent alleen dat je steeds weer de moeite wilt doen om – náást de oude heks – ook de jonge vrouw in de afbeelding te blijven zien. Op sommige momenten zul je daarvoor alle zeilen moeten bijzetten, maar hoe meer je je hersenen oefent, hoe makkelijker het wordt om steeds weer de mooie, jonge deerne terug te vinden in het totaalbeeld. Laat je daarbij niet van de wijs brengen door anderen; er zullen altijd mensen zijn voor wie alleen de oude heks zichtbaar is.

  • Vergroot je horizon en bewandel nieuwe paden

    Vergroot je horizon en bewandel nieuwe paden

    “Als je altijd doet wat je deed, krijg je wat je altijd kreeg.” Dit is een quote van niemand anders dan Albert Einstein. En deze quote is populair. Zo populair dat ik ‘m deze week wel drie keer voorbij zag komen op Instagram. Wat een irritante quote, want het is natuurlijk een waarheid als een koe. De quote klopt als een bus en staat als een huis. Geen speld tussen te krijgen. Dus tijd om er iets mee te gaan doen.

    Wat je ook wil in het leven, zoals beginnen met yoga, starten met gezond leven of meer mindfulness toepassen, het begint vaak met oude patronen loslaten. Want, zo leert Albert ons, als je doet wat je altijd deed dan krijg je wat je altijd kreeg. Met andere woorden: het leven blijft maar een beetje op dezelfde manier doormodderen als je altijd maar hetzelfde blijft doen wat je gewend bent. Je wijkt niet af van de gebaande paden en dacht jezelf niet meer uit op het gebied van zelfontwikkeling, bewegen, eten of werken.

    Maar hoe stop je met wat je altijd al deed?

    In het komende nummer van ons tijdschrift Yoga Internationaal lees je een uitgebreid interview met Rick en Laura over hun avontuurlijke leven. Hoe is het om te wonen en reizen in een camper? En waar komt dat verlangen naar vrijheid en minimalisme vandaan?

    Yoga International

    Neem voor woensdag 1 september 23.59 een abonnement en ontvang dit nummer omstreeks 17 september. Wil je meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips? Neem dan een abonnement vanaf slechts 19,95 euro. 

    Laura Mulder

    Babystapjes

    Als cursisten aan mij vragen: hoe moet ik beginnen met yoga? Dan zeg ik altijd hetzelfde: begin met kleine stapjes. Vaak moeten we te veel van onszelf en zijn we ook heel streng voor onszelf. Of het nu te maken heeft met te veel van het een of juist te weinig van het anderen. Denk aan te veel sporten en te weinig calorieën. Iets anders doen wat je altijd deed, is een uitdaging. Een natuurkundige formule van Albert Einstein dat werkt als je de uitkomst laat groeien door inzet te vermenigvuldigen met tijd.

    Want juist die kleine stapjes is iets wat je – liefdevol – in zoveel facetten van je leven kunt toepassen. Als je lekkerder in je vel wil komen te zitten, begin dan eens met eerder naar bed te gaan. Je telefoon wat vaker weg te leggen en de stroom aan social media te verminderen. Vaker kiezen voor een gezonde optie, een blokje om te gaan of lekker te gaan zwemmen. Het zijn de kleine stapjes waardoor je uiteindelijk een andere uitkomst krijgt.

    Keep it simple

    Wat ik ook interessant vind aan deze quote is de simpelheid. Want door eens vaker linksaf te gaan dan altijd rechtsaf te slaan kom je nu eenmaal op een andere plek uit. Nieuwe paden bewandelen is daarnaast ook heel goed voor je mentale gezondheid. Bijvoorbeeld door eens andere boeken te lezen, nieuwe mensen te leren kennen of door andere documentaires te gaan kijken. Je horizon wordt dan letterlijk vergroot.

    Als je merkt dat je ongelukkig bent met het leven dat je nu leidt, dan is het een mooi moment om eens te gaan kijken naar welke kleine stapjes je vandaag de dag kan zetten. Ga eens proberen 10.000 stappen te zetten. Je lichaam wordt er sterker en gezonder van. Probeer eens 10 minuten te focussen op je ademhaling, zodat je meer rust ervaart en je minder gedachten hebt rondspoken in je hoofd. Benieuwd naar yoga? Doe eens de gratis yogales van De Online Yogajuf. Stap uit je comfortzone. Want als je altijd doet wat je altijd deed, doe je ook simpelweg jezelf te kort. Leef, dans, spring en probeer. Ga eens op je bek, sta weer op en probeer een andere route. Maar bovenal: maak die dromen waar!

    Laura Mulder

    Laura Mulder

  • Wie ben ik?

    Wie ben ik?

    Wie ben ik?

    Vraag jij je dat ook wel eens af?

    Als deze vraag je gesteld wordt reageer je meestal in datgene wat je doet: Ik ben Lilian Scholtens, een gepassioneerd yoga & dans docente, een holistisch coach en schrijfster en woon met mijn 3 prachtige dochters in Bergen, vlakbij de zee.

    Maar …wie ben je echt? Als je alles loslaat. Zonder je naam; zonder je werk; zelfs zonder je kinderen. Wie is jouw ware ik en wat heeft zij nodig? En wat geef jij het liefst mee aan deze wereld. Sluit je ogen maar eens, adem een paar keer heel bewust diep in en uit. Visualiseer een gedaante die in de verte voor je staat, met haar armen wijd open om je te verwelkomen. Die gedaante is jouw hogere zelf.

    Wie is ze werkelijk als je naar haar kijkt ? Wat doet ze? En waar wordt ze echt gelukkig van? Langzaam loopt ze naar je toe en haalt ze weg wat niet meer bij je past. Oude pijn, angst om niet goed genoeg te zijn, onzekerheden en twijfels. Ze neemt je mee naar jouw zielsmissie, naar jouw authentieke ik, die precies het pad ziet en volgt vanuit wie je werkelijk bent. En niet naar wat je ooit is opgelegd.

    Deze kwetsbare reis naar binnen heeft mij zoveel waardevolle inzichten gegeven. 17 jaar geleden was dit het begin van mijn yoga reis en tot op de dag van vandaag blijft het mij altijd inspireren. Als je echt de reis naar binnen maakt en kwetsbaar durft te voelen wat je tegenkomt dan ontstaat er verbinding, dan kom je thuis bij je authentieke ik in zelfliefde. Je zegt als het ware: Ik zie jou. Die zelfliefde had ik hard nodig na de grootste klap in mijn leven. Na een zware bevalling overleed mijn eerste dochtertje. Ze was prachtig, kerngezond en voldragen. maar ze vloog zonder aardse reden binnen een uur van mijn buik naar de zon. Mijn wereld kleurde zwart. Zwart van mijn voeten tot aan mijn kruin en tot ver daarbuiten. Ik verloor mezelf in een schrijnend stil verdriet. Mijn hyperventilaties en paniekaanvallen werden steeds intenser en de medicaties haalden mij alleen maar verder weg van mijzelf.

    Als danseres op de balletacademie vocht ik ondanks alles om altijd door te blijven gaan, het hoogst haalbare te halen en ik vertrouwde volledig op mijn lichaam. Nu gaf ik dit bijna op. Mijn droom was om een echte ballerina te worden en moeder van het liefst 10 kinderen. Beide dromen zijn op een hoogtepunt uit elkaar gespat alsof alles voor niks was geweest en ik het vertrouwen in mijn lichaam en in mijzelf volledig kwijt was. Totdat Yoga op mijn pad kwam en de enige weg bleek naar mijn zelfhelende vermogen. Waarin mijn ziel, geest en lichaam weer in liefde verbinding met elkaar maakten. Dat was precies wat ik nodig had, maar na 4 verschillende Yogalessen begon ik te twijfelen. Ik kon mij er niet in vinden. Wat een gezweef en gezwets dacht ik nog. Totdat mijn oog viel op een interview met Johan Noorloos. Hij gaf Ashtanga yoga en door zijn gepassioneerde en tegelijk kwetsbare manier van uitleg voelde ik meteen; dit is het! Na 1 les was ik verkocht! Niet lang daarna volgde ik de docenten opleiding.

    Door mijn achtergrond als danseres had ik deze uitdaging van Ashtanga yoga nodig en vond ik wat ik zocht…mijzelf. De dynamische vorm van yoga bracht mij in een volledige focus op mijzelf en door het eigen maken van de ujjayi breath verdwenen mijn hyperventilatie en paniekaanvallen als sneeuw voor de zon. De vele yoga-jaren en yoga-studies hebben mij gebracht tot waar ik nu ben. Ik heb mijn grootste verdriet gezien, ik heb het durven aankijken en geleerd het te uiten en te omarmen. Yoga bracht mij de liefde voor mezelf weer terug, het vertrouwen en de verbinding met mijn ware ik. Dat zelfs na de onverteerbare dood van mijn kleine meisje en het verliezen van mijn passie ik goed ben zoals ik ben. Het heeft me een rijker mens gemaakt met vele levenslessen. En mijn passies hebben prachtige andere wegen gekregen.

    Rouw is echt rauw, maar rouw geeft ook ruimte. Ruimte om in die diepere lagen naar jezelf te kijken. In een dagelijkse meditatie zeg ik deze mantra met mijn beide handen op mijn hart; Ik zie jou, ik voel jou, ik geloof in jou. Een hele diepe inademing vol zelfliefde en een lange zuchtende uitademing om in diezelfde liefde weer los te laten. Tover een glimlach op je gezicht zelfs een Fake-smile does the work ;-). want door een lach op je gezicht stroomt alle positieve energie weer je lichaam binnen. In een wereld waar het leven je soms hard om je oren slaat, is helen volgens jouw unieke zelfhelende vermogen een uitdaging. Maar het is een keuze. Zoals het een keuze is om elke dag op te staan met dankbaarheid.

    Probeer maar eens een week lang elke ochtend als je wakker wordt op de rand van je bed te gaan zitten met je voeten stevig op de grond. Je handen in gebedshouding voor je hart en benoem in gedachten waar je dankbaar voor bent. En KIES voor die mooie dag. Je zal zien dat alleen dat al meer inzicht geeft en jou een gelukkiger mens maakt. Ik ben intens dankbaar voor mijn engeltje en mijn drie bengeltjes die mijn leven verrijken. Ik ben dankbaar voor mijn levensreis en mijn gezondheid Ik ben dankbaar elke dag weer te mogen kiezen voor een mooie dag. Ik ben dankbaar dat ik via deze weg jullie mag inspireren vanuit mijn passies en te motiveren om altijd terug te keren naar jouw authentieke ik.

    Wie ben je echt? Wat voel je? En waar word jij oprecht gelukkig van. Ga voor jou. Voor je ware authentieke ik. Ik ben een gepassioneerde vrouw, die gelukkig wordt van roze wolken aan de hemel, de bloeiende roze rozen in mijn tuin en de vogeltjes die altijd mijn nieuwsgierigheid weten te wekken. Ik houd van creatief bezig zijn, yoga, mediteren, dansen, schrijven en warmte en gezelligheid om me heen. De ochtenden zet ik mijn voeten naast mijn bed en spreek mijn dankbaarheid uit en kies bewust voor een mooie nieuwe dag. Vrolijke muziek zorgt voor opgewekte energie tijdens het ontbijt en als mijn 3 dochters hun weg vinden naar school, vind ik mijn rust in meditatie en yoga. Het liefst in de tuin. Blote voeten in t gras & a smile from the liver 🙂 Ik ben een vrouw die het leven het liefst draagt met een lach en tranen leerde omarmen op latere leeftijd. Ik heb de rust van meditatie nodig om al mijn dromen en gedachten te ordenen, zodat ik daarna de weg weet en keuzes als vanzelf komen.

    Wat ik aan deze wereld mee wil geven? Levenskracht, veerkracht en bergen vol positieve energie. Het doorgeven van totaal verbinden met wie jij werkelijk bent in jouw unieke ik, op jouw levenspad bewonder, verwonder hou vast en laat los. alles komt goed Ik wens je licht, inzicht en liefde…

    Warme groet Lilian

    Lillian Scholtens

  • Bewust naïef

    Bewust naïef

    Het is een interessante discussie die we op de vroege ochtend hebben, hondenvriendin T. en ik. Onze dieren scharrelen op hun gemak rond in het ontwakende bos, daarbij begeleid door vogelgekwetter in alle toonsoorten. De zon piept voorzichtig door het bladerdek heen, de hondjes snuffelen alsof hun leven ervan afhangt; het ene geurtje is nog lekkerder dan het andere. T. zoekt aarzelend naar haar woorden: “Jij bent misschien een beetje te…ehhh, hoe zal ik dat nou aardig zeggen?” Ik moet lachen om haar voorzichtigheid, en vul grijnzend aan: “Te soft, bedoel je?” “Nou,” zwakt ze enigszins af, “Te begripvol, te respectvol misschien. Een gezonde dosis wantrouwen kan geen kwaad hoor.”

    Aanleiding voor de discussie was de ontdekking dat iemand van wie ik het nooit had verwacht -eigenlijk waren het twee personen – iets deed waarover ik alleen maar verbijsterd kon zijn. Het duurde even voordat ik ook boos werd, gewoon omdat ik niet kon geloven dat iemand – en dan vooral deze twee personen – zó achterbaks kon zijn. Natuurlijk weet ik dat iedere dag in de wereld afschuwelijke, onrechtvaardige en totaal oneerlijke dingen plaatsvinden. Maar toch, zo dicht bij huis, door twee mensen die ik zo hoog had zitten; het past gewoon niet in mijn belevingswereld.

    “Mensen zijn nu eenmaal niet altijd aardig, daar kun je beter op voorbereid zijn,” vervolgt T. Maar hoewel ik haar goedbedoelde advies begrijp, ben ik het er niet mee eens. Ik ben niet achterlijk, ik weet waar mensen soms toe in staat zijn, maar ik weiger om dat als uitgangspunt te nemen. Dat komt wel eens naïef en goedgelovig over, maar dat is in mijn geval een bewuste keuze.

    Met het verhaal van de echo probeer ik T. uit te leggen waarom: “Een jongen loopt met zijn vader in een bos, midden in de bergen. Als hij struikelt, roept hij: ‘@#$%*!’. Tot zijn verbazing hoort hij terug: ‘@#$%*!’ Hij roept: ‘Wie is daar?’ en hoort terug: ‘Wie is daar?’. Nu wordt hij nijdig: ‘Kom dan tevoorschijn, lafbek!’ Het antwoord is: ‘Kom dan tevoorschijn, lafbek!’ De jongen is razend, maar zijn vader zegt: ‘Moet je opletten.’ Hij roept: ‘Je bent geweldig!’ en krijgt als antwoord: ‘Je bent geweldig!’ De jongen kijkt stomverbaasd terwijl zijn vader roept: ‘Ik bewonder jou!’. Direct wordt er gereageerd: ‘Ik bewonder jou!’

    ‘Hoe doe je dat?’, vraagt de jongen. Zijn vader legt uit: ‘Dat is de echo, maar het geldt ook voor het leven. Wat je geeft, krijg je terug. Wil je meer vriendelijkheid? Geef dan meer vriendelijkheid. Wil je meer liefde? Wees dan zelf liefdevoller.’ En daarom,” vervolg ik tegen T., “ben ik liever af en toe naïef dan altijd wantrouwend.”

    Dat betekent overigens niet dat ik me dan maar moedwillig in de maling laat nemen of het goed vind als iemand mij onaangenaam behandelt; het betekent alleen dat ik er niet bij voorbaat vanuit ga dat iemand zoiets zal doen. Misschien stoot ik daardoor nog wel eens mijn neus. Maar dat heb ik liever dan een beschermende muur van bitterheid en cynisme om me heen, waardoor niet alleen het risico op pijn verkleind wordt, maar waardoor ook de kans op dat waar het leven voor mij om gaat – echte verbinding – tot een minimum wordt gereduceerd.

  • Labels: wie ben je nu echt?

    Labels: wie ben je nu echt?

    Tijdens mijn opleiding tot yogadocent kwam de vraag: wie ben je? Als ik jou zou vertellen wie ik ben, dan zou ik zeggen: ik ben Laura Louise, yogadocent, tekstschrijver en ik trek rond in mijn camperbus door Europa samen met mijn man Rick. Dat klinkt aannemelijk toch?

    Maar ik ben ook vrouw, zus, dochter en vriendin. Of sociaal, empathisch en creatief. Of een combinatie van spieren, botten, cellen en iets dat we onze ziel noemen. Maar met al deze antwoorden namen mijn Indiase yogadocenten geen genoegen. “Maar wie ben je nu echt?”, zeiden ze dan. “Je praat in labels.” Ai, maar praten we allemaal niet in labels?

    Voordeel is wel dat jij nu een beeld hebt van mij, dus in principe heb ik mij nu aan jou voorgesteld en heb je een beetje een idee van mij. Maar dat we in labels praten, dat liet mij niet los. Want als iemand vanuit out of space komt en jij vertelt wie je bent. Dan zegt iemand misschien wel: wat is een zus en wat doet een reiziger? Dat was precies wat mijn Indiase docenten deden. Bij alles wat je zei vroegen ze: wat is het of waarom? Heel frustrerend, want labelen doen we allemaal. En dat was natuurlijk ook precies hun doel. We zijn wat we onszelf voor naampje geven.
     

    In het komende nummer van ons tijdschrift Yoga Internationaal lees je een uitgebreid interview met Rick en Laura over hun avontuurlijke leven. Hoe is het om te wonen en reizen in een camper? En waar komt dat verlangen naar vrijheid en minimalisme vandaan?

    Yoga International

    Neem voor woensdag 1 september 23.59 een abonnement en ontvang dit nummer omstreeks 17 september. Wil je meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips? Neem dan een abonnement vanaf slechts 19,95 euro. 

    Vol van labeltjes

    Ik denk dat een wereld zonder labels ondenkbaar is, want laten we eerlijk zijn. Het leven wordt wel een rotzooi als we alles in twijfel gaan trekken en stoppen met labelen. Want wie bepaalt er dan nog dat groen betekent lopen en rood stoppen. Of andersom. Nee, het zorgt zeker ook voor structuur. Maar als we gaan kijken naar onze persoonlijke labels dan is er wel iets interessant, wat we ook weer mooi kunnen koppelen aan de yogafilosofie.

    Online Yogajuf

    Want wie je nu écht bent, heeft te maken met vanuit welk perspectief jij jezelf ziet. Of de ander. Als ik voor mezelf spreek dan heb ik mezelf vaak behoorlijk negatief gelabeld. Maar labels veranderen ook door de jaren heen. Waardoor het dus niet vast zit geplakt aan je identiteit. Loskomen van je labels betekent ook dat je liever naar jezelf en de wereld om je heen leert kijken. We zijn simpelweg wie we zijn. Met onze mooie kanten en de kanten waar we nog aan mogen werken. We zijn tenslotte nooit uitgeleerd als mens.

    Juist daarom vind ik bijvoorbeeld de mantrameditatie I am zo ontzettend mooi. Een meditatie waarbij je je bij je inademing focust op het woord I en bij de uitademing op am. Het is de simpele vertaling van: ik ben. En daarbij is het ook nog eens de natuurlijke klank van je in- en uitademing. Doordat je je focust op deze klanken komt de focus ook minder op andere gedachten te liggen. Want ook daar labelen we weer aan.

    Geluksmomentjes, dromen en doelen

    Maar wat is nu het antwoord op de vraag: wie ben je zonder labels? We zijn wie we zijn. Er is geen één antwoord. Het ligt aan de plek, de tijd en met wie we praten. En hoe meer we dat zien en minder gaan praten in labels, hoe anders we naar onszelf gaan kijken. Laten we vertellen waar we blij van worden of waar we van gaan aan staan. Ik zou bijvoorbeeld zeggen dat ik het gelukkigste ben als ik op een mooie plek in de natuur met mijn man en een zelfgemaakte cappuccino in het zonnetje sta. Of dat ik hoop dat ik binnenkort weer een boek lees waar ik helemaal in word opgeslokt, omdat ik dat zo heerlijk vind. Probeer meer te denken in wat je doet of waar je naartoe wilt in plaats van geografische kenmerken, zoals burgerlijke staat, diploma’s of woonplaats.

    Online Yogajuf

    Jezelf of de ander niet bekijken door een bril van labels maar door te vragen naar mindset, doelen of dromen vergt trouwens oefening. Maar door bijvoorbeeld te mediteren werk je wel aan een positievere mindset met minder oordeel. Ik ben benieuwd of je de mantrameditatie eens gaat proberen. Laat je het mij weten?

    Je kunt mijn avonturen en lessen volgen via Instagram: @deonlineyogajuf. 

    Yoga reizen

     

     

  • Echt voelen, da’s pas stoer

    Echt voelen, da’s pas stoer

    “Het lijkt me zo saai, als je helemaal niks meer mag voelen,” reageerde een vriendin bijna tien jaar geleden. Ik was net begonnen met yoga en probeerde haar iets uit te leggen over gelijkmoedigheid van geest en hoe yoga kan helpen je niet langer door iedere emotie mee te laten slepen. Haar uitspraak geeft aan dat ik het niet erg handig uitlegde, en eerlijk gezegd snapte ik het zelf als kersverse yogi ook nog niet zo goed. Want het kon toch niet de bedoeling zijn dat je door yoga te beoefenen in een soort gevoelloze robot zou moeten veranderen? Dat leek mij eigenlijk ook heel saai…

    ‘Himmelhoch jauchend oder zum Tode betrübt’ noemde mijn moeder mij vroeger regelmatig. Intense vrolijkheid en diep verdriet wisselden elkaar moeiteloos af; een middenweg was er meestal niet. Dat intense verdriet was soms lastig, maar als ik blij was, was ik ook echt heel erg blij. Was ik boos, dan was ik heel boos. Maar was ik vrolijk, dan spatte de vrolijkheid ervan af. Ik was een gevoelsmens, maar tijdens de puberteit besloot ik dat dat voor mij gelijk stond aan ‘zwak’ en dus probeerde ik die kant zoveel mogelijk te negeren. Rationeel denken, de zweep erover, geen getrut; er was niemand harder voor mij dan ikzelf.

    ‘Geen speelbal zijn van je emoties’ vertaalde ik in ‘je mag niets voelen’, en precies daar ging het mis. Daar gaat het bij veel mensen mis. Want echt vóelen, dat zouden we met zijn allen juist veel meer moeten doen. En werkelijk voelen lukt pas als je in het dagelijks leven niet langer door emoties van links naar rechts wordt gesmeten. Emoties zijn niets meer dan ‘de waan van de dag’, zoiets als krantenberichten die vandaag belangrijk lijken, maar morgen ondergepoept in de kattenbak liggen. Emoties zijn niets meer dan chemische, primitieve reacties in een stukje oerbrein. Je ervaart ze, maar met werkelijk voelen hebben ze weinig te maken.

    Wie boos is op een ander, is eigenlijk verdrietig op zichzelf, las ik van de week. Het was nota bene een 8-jarig meisje dat deze uitspraak deed, maar ze slaat de spijker op zijn kop. Door een chemische reactie in de hersenen ervaar je boosheid wanneer iemand je iets aandoet, iets afneemt, je vernedert of negeert. Laat je je vervolgens door die boosheid leiden, dan zie je over het hoofd dat onder deze emotie iets anders, iets veel belangrijkers schuilgaat.

    Dat is wat ik tien jaar geleden beter tegen mijn vriendin had kunnen zeggen: dat yoga je helpt om het onderscheid te maken tussen emoties en werkelijk voelen. Ik had haar kunnen uitleggen dat emoties komen en gaan en dat je daar weinig invloed op hebt, maar dat je wel kunt bepalen wat je vervolgens met die emoties doet. Laat je ze alles overschreeuwen? Of durf je het aan om verder te kijken, naar de gevoelens eronder? Durf je naar jezelf te kijken in plaats van naar de ander te blijven wijzen? Durf je te kijken naar wat je diep van binnen werkelijk voelt en daar naar te handelen? Als je het zo bekijkt, is werkelijk voelen eigenlijk het stoerste wat je kunt doen…

  • Adem je gezond!

    Adem je gezond!

    In mijn werk als yogadocent besteed ik in mijn yogales altijd aandacht aan de ademhaling. Het valt mij op dat heel veel mensen hun ademhalingstechniek kunnen verbeteren. Ik hoop dat je na het lezen van dit blog bewuster en beter ademhaalt.

    Gasuitwisseling

    Lucht die we inademen, gaat via de luchtpijp naar de bronchiën en zo de longen in. De bronchiën vertakken zich in de longen weer verder, steeds kleiner en verder. Aan de uiteinden van de allerkleinste takjes zitten de longblaasjes. Dat zijn een soort zakjes met een zachte wand. In deze longblaasjes vindt uitwisseling plaats van zuurstof en afvalstoffen door een netwerk van hele kleine bloedvaatjes die om de longblaasjes heen liggen. Ingeademde zuurstof komt via de longblaasjes in het bloed terecht. Het bloed vervoert zuurstof door je hele lichaam. Het bloed geeft afvalstoffen (kooldioxide) terug aan de lucht in de longblaasjes. Dit ademen we vervolgens weer uit. En dat gaat razendsnel. Het duurt maar 7 seconden voordat zuurstof uit de lucht in je kleine teen zit. Bomen en planten doen precies het omgekeerde. Ze halen koolstofdioxide uit de lucht en maken er zuurstof van. Naast de longen, maken ook je luchtwegen, spieren, bloedvaten en weefsels deel uit van je ademhalingssysteem die de ademhaling mogelijk maakt. Je hersenen regelen je ademhaling op basis van de zuurstofbehoefte van je lichaam.

    Pranayama

    Je ademhaling is het enige automatische lichaamsproces dat we kunnen beïnvloeden. Wat gebeurt er eigenlijk als je je ademhaling manipuleert met ademhalingstechnieken (pranayama)? Twee uitersten in het spectrum van ademhalingstechnieken zijn hyperventilatie en hypoventilatie.

    Hyperventilatie

    Hyperventilatie betekent ‘te veel ventilatie’. Bij hyperventileren adem je teveel CO2 uit. Bij hyperventilatie adem je heel snel en/of heel diep, vaak in combinatie met een mondademhaling. Bij veel mensen is er sprake van ‘verborgen hyperventilatie’. Dit kan de volgende klachten veroorzaken: hoge bloeddruk, koude handen/voeten, hooikoorts, kortademigheid, slapeloosheid, hoesten, asthma, verstopte neus, en/of vocht in je longen. Door de toegenomen koolstofdioxide uitscheiding ontstaat er een tekort aan CO2 in het lichaam. Om dit te voorkomen, versterkt je lichaam de binding tussen hemoglobine en zuurstof waardoor er minder zuurstof beschikbaar komt voor de cellen die het nodig hebben en je hersenen. Daarnaast vernauwt je lichaam je bronchiën en je bloedvaten en verstopt je neus. Een tekort aan zuurstof in de hersenen, wordt versterkt doordat ook de bronchiën en bloedvaten vernauwen. Dus hoe meer je ademhaalt, des te meer je een gebrek aan lucht voelt en des te meer je weer gaat ademhalen. Je komt in een vicieuze cirkel terecht.

    Ziekte

    De juiste zuurstof-kooldioxide verhouding is heel belangrijk voor de gezondheid, als deze verhouding uit balans is kan dit ziekte veroorzaken; vooral kankers. Zo speelt een tekort aan zuurstof op celniveau een cruciale rol in de ontwikkeling van alle kankers, en kanker is wereldwijd de tweede belangrijkste doodsoorzaak. Voorspellingen over uitzaaiingen worden voorspeld aan de hand van het zuurstofgehalte van de tumor. Over het algemeen loopt de ademhalingsmoeilijkheid parallel met de kankerinvasie. Veel kankerpatiënten in China doen dagelijks ademhalingsoefeningen naast hun andere therapieën om hun overleving te verlengen. Hyperventilatie verandert de activiteit van enzymen en vitaminen in het lichaam. Wie hyperventileert wordt duizelig, voelt zich ijl in het hoofd, heeft tintelingen in vingers, handen, lippen, een droge mond en/of een dood gevoel in bijvoorbeeld de vingers. Vaak treedt hierbij pijn of een drukkend gevoel op de borst op; in extreme gevallen ook krampen van de vingers in strekstand. Vaak is men onrustig, of zelfs in paniek. Om het hyperventileren te stoppen, moet men het koolstofdioxide-gehalte weer laten stijgen. Dit kun je oplossen door je adem een tijdje in te houden, heel langzaam te ademen, en ontspanningsoefeningen te doen.

    Hypoventilatie

    Hypoventilatie daarentegen vindt plaats als er te weinig ventilatie plaatsvindt. Bij hypoventilatie is de ademhaling te ondiep. Je ademt te weinig CO2 uit waardoor er een overmaat aan CO2 komt in je lichaam. Een hoog CO2 gehalte in je bloed geeft een sterke prikkel aan het ademcentrum (breath hunger), waardoor je weer (dieper) gaat ademhalen. Klachten van hypoventilatie kunnen zijn:

    • hoofdpijn
    • moeheid, doordat ademhaling te veel inspanning kost
    • concentratieproblemen en sufheid
    • slijm in de longen, doordat een patiënt te weinig kracht heeft om slijm op te hoesten. Hierdoor kan een longontsteking ontstaan.  
    • afvallen, doordat het ademhalen te veel energie kost
    • weinig eetlust Bij langdurige hypoventilatie kan het koolzuurgehalte zo hoog oplopen, dat iemand in coma kan raken en overlijden.

    Beïnvloeden: ‘een ontspannen lichaam ontspant de geest’

    Adem diep in vanuit je middenrif, zodat je maag naar buiten toe uitzet. Hierna adem je lang en langzaam uit. Deze manier van ademhaling kan je helpen bij het ontspannen van lichaam en geest. Bij deze ademhaling stimuleer je de nervus vagus (hersenzenuw). In feite betekent het woord “vagus” in het Latijn “zwerver”. Deze zwerver kan daarmee je HRV verhogen, je hartslag en bloeddruk verlagen, ontstekingsremmend werken wat resulteert in een afname van je acute stressniveau. Je heart rate variability (HRV, de fluctuaties in slag-op-slag-intervallen van het hart) wordt gebruikt als indicator voor je fysieke conditie, algemene gezondheid, reactievermogen op en herstel van hoge stressniveaus.

    De buikademhaling is de gezondste manier van ademhalen. Lees in mijn blog ‘Adem je kalm’ over de buikademhaling hoe je deze ademhalingstechniek het beste kunt uitvoeren.

     

  • Twijfelen is oke

    Twijfelen is oke

    Vroeger was ik jaloers op mensen die heel stellig zijn in hun uitspraken, die je precies kunnen vertellen hoe de wereld in elkaar zit (en waar het dus misgaat), die geen moment twijfelen aan deze Waarheid en die je vaak ook nog het gevoel geven dat jij wel erg dom bent als je die Waarheid niet ziet.

    Zelf zit ik anders in elkaar. Vaak kan ik me in meerdere kanten van een verhaal verplaatsen. Daardoor vind ik het soms moeilijk om stellige uitspraken te doen; ik zie de nuances en weet dat veel dingen niet zo zwart-wit zijn als ze lijken. Zelfs wetenschappelijk onderzoek is vaak afhankelijk van hoe je de resultaten interpreteert, en wordt ook net zo gemakkelijk weer ingehaald door onderzoek dat het tegendeel lijkt te bewijzen.

    Neem bijvoorbeeld voedingsvoorschriften. Jarenlang ‘bleek uit onderzoek’ dat vet per definitie slecht voor je was, inmiddels een volledig achterhaald idee. Ooit was melk goed voor elk (o nee, toch niet; of misschien toch wel?). Kon je beter jam op je boterham doen dan pindakaas, vanwege de calorieën; tegenwoordig is pindakaas de gezonde keuze, al kun je die boterham beter helemaal niet meer eten (of toch?). En een glas wijn per dag was ‘goed voor je hart’, maar nu niet meer.

    Ik schaamde me altijd een beetje. Dat ik nooit eens een stevige mening ventileerde, of regelmatig dacht ‘ik weet het niet’. Inmiddels zie ik het anders; ‘overtuigd twijfelaar’ staat er in mijn Twitter-bio. Mensen die precies weten wat wel waar is en wat niet, die wantrouw ik namelijk een beetje. Want wat is dat eigenlijk: ‘waar’? Wat voor mij waar is, is dat voor iemand anders misschien helemaal niet. En wat vandaag mijn waarheid is, kan door veranderende inzichten misschien morgen weer anders zijn.  

    Ik kies bijvoorbeeld voor een vaccinatie, maar weet niet of ik daar misschien over tien jaar spijt van heb. Mensen die me bezweren dat het ‘100% veilig is’ wantrouw ik, want dat weet niemand. Maar ik wantrouw evengoed degenen die menen precies te weten welk ‘gif’ ik laat inspuiten en welke misère mij dat zeker gaat opleveren. Want ook dat weet (nog) helemaal niemand.

    Zou dat niet mooi zijn? Dat we vaker tegenover elkaar durven toe te geven: ‘Ik weet het niet.’ Of anders op zijn minst durven te erkennen dat de ene waarheid de andere niet hoeft te zijn. Wat goed is voor mij, hoeft dat voor jou niet te zijn. Dat lijkt makkelijk, maar dat is het niet. Door alle prikkels en informatietsunami’s die de hele dag door over ons worden uitgestort, is het namelijk heel lastig om dat ijle, maar zuivere stemmetje diep van binnen nog te horen.

    Vaak is het niet meer dan een subtiel gefluister dat gemakkelijk overstemd wordt door de waan van de dag. Als je dat subtiele geluid niet meer hoort, ben je het contact met jezelf kwijt. Dan doe je maar wat. Een niet ondenkbeeldig risico in een samenleving waarin je voor het ontbijt al meer informatie hebt verwerkt dan je grootouders in een jaar.

    Tadaa: ook hier biedt yoga uitkomst. Het doel van yoga is uiteindelijk immers: thuiskomen in jezelf. Door de ‘wervelingen van de geest’ te beteugelen met houdingen en ademoefeningen, krijg je weer oor voor dat zuivere geluid, dat je feilloos kan vertellen wat voor jou het beste is. En lukt dat niet meteen, dan mag je best eens zeggen: ‘Ik weet het niet.’Vroeger was ik jaloers op mensen die heel stellig zijn in hun uitspraken, die je precies kunnen vertellen hoe de wereld in elkaar zit (en waar het dus misgaat), die geen moment twijfelen aan deze Waarheid en die je vaak ook nog het gevoel geven dat jij wel erg dom bent als je die Waarheid niet ziet.

     

  • De balans op hete dagen ligt op het puntje van je tong

    De balans op hete dagen ligt op het puntje van je tong

    Een flink aantal jaar geleden stond ik voor een uitdaging. Het woord “challenge” werd toen nog niet gebruikt voor elke beproeving, maar zou er zeker op van toepassing zijn. Het was een energetische test die onderdeel was van een intensieve trainingsweek waarvoor ik me had opgegeven.

    Het was snikheet, droog en de zon scheen oogverblindend fel. Ondanks de brandende hitte, was het de bedoeling dat we midden op de dag uren zouden lopen door een zanderige, woestijnachtige omgeving, zonder eten of drinken. Ik zal eerlijk bekennen dat ik niet uitkeek naar dit onderdeel van het programma. Waarschijnlijk zou ik me niet eens hebben opgegeven voor deze training als ik van tevoren had geweten op welke manieren we de grenzen van onze mogelijkheden zouden opzoeken die week – ik hou er niet zo van mijn lichaam te plagen. Maar nu ik er was, besloot ik te vertrouwen op mijn kracht, ervaring en intuïtie. Ik stond aan het begin van mijn carrière. Veel van de theoretische kennis die ik had opgedaan, moest ik nog in de praktijk ervaren. Daar was dit een uitgelezen kans voor. Ik besloot “kan-ro” (zie onderstaande uitleg) toe te passen. Een simpele oefening die je altijd kunt doen, behalve wanneer je praat. Aangezien deze tocht in absolute stilte moest plaatsvinden, was dat geen bezwaar. Om een lang verhaal kort te maken, ik was verrast door het resultaat. Mijn ademhaling bleef rustig en regelmatig, ook wanneer we over hoge duinen klommen. Ik bleef alert, ondanks de duizelingwekkend hoge temperatuur. En boven alles viel me op dat ik nauwelijks dorst had. In een rustig tempo volgde ik mijn weg. Stap na stap. Kilometer na kilometer, tot het eindpunt.

    Kan-ro is een simpele houding van de tong: je plaatst het topje van je tong ontspannen achter je voortanden tegen je gehemelte. Als je een flexibele tong hebt, kun je deze ook verder naar achteren laten glijden richting je gehemelte. Dit is echter niet nodig om effect te boeken. Kan-ro sluit je energiekringloop, het verbindt twee krachtige energiekanalen, het Conceptievat dat midden over de voorzijde van je lichaam loopt, en het Gouverneursvat dat midden over de achterzijde van je lichaam loopt. Wanneer deze verbonden zijn, ontstaat er een energetische kringloop in je lichaam, die De Kleine Hemelse Kringloop wordt genoemd. Deze ondersteunt optimaal gebruik van je energievoorraad, waardoor je je bijvoorbeeld ook beter kunt afstemmen op de hitte. Ook wordt deze oefening gebruikt als ondersteuning van meditatie, heling, en bewustzijnswerk.

  • Vertrouwen

    Vertrouwen

    Als kind was ik er al bijzonder goed in: piekeren over van alles wat er zou kunnen gebeuren. Ik lag bijvoorbeeld letterlijk wakker van het ‘naderende’ schoolkamp, hoewel dat op dat moment nog een jaar van mij verwijderd was. Maar toch. Wat nou als ik tijdens dat kamp heimwee zou krijgen? Hoe moest dat dan? De geruststellende woorden van mijn moeder – dat ik het waarschijnlijk te leuk zou hebben om heimwee te krijgen – hielpen maar deels. Want stel nou dat het tóch zou gebeuren?

    Ook als tiener en later als (jong)volwassene piekerde ik me grotendeels door het leven. Dat de imaginaire gebeurtenissen die ik bepiekerde vrijwel nooit werkelijkheid werden, veel positiever verliepen dan ik had bedacht, of misschien wel uitkwamen, maar dan ook weer voorbij gingen, daar stond ik nooit lang bij stil. Oké, het was deze keer dan misschien toevallig meegevallen, maar je zou zien dat…

    Natuurlijk ben ik lang niet de enige; we piekeren met zijn allen heel wat af, soms ongemerkt. Dat is niet zo vreemd; behalve dat piekeren een hardnekkige gewoonte is, geeft het ook een – misplaatst – gevoel van controle. Als je maar hard genoeg piekert over de vreselijkste scenario’s, dan kan het uiteindelijk immers alleen maar meevallen. Dat je daarbij ongelooflijk veel kostbare energie kwijt bent aan alle negatieve hersenspinsels, er behoorlijk somber van kunt worden, en dat de dingen uiteindelijk gewoon gaan zoals ze gaan, of je nu piekert of niet, vergeten de meeste mensen.

    Stel nou dat je het eens anders zou durven bekijken? Dat je erop zou durven vertrouwen dat – ongeacht hoe de situatie zich ontvouwt – je op dat moment de wijsheid en de kracht in huis hebt om met die situatie om te gaan? Daarmee bedoel ik niet dat je als een Amerikaan bij alles moet zeggen: ‘Het komt wel goed’. Ik bedoel er ook niet mee dat je – als je maar hard genoeg vertrouwen hebt – kunt zorgen dat alles in je leven voortaan succesvol zal verlopen. Of dat je nooit meer hoeft na te denken. Dat bedoel ik allemaal niet.

    Wat ik wel bedoel? Een heel spannend, en voor veel mensen ongelooflijk eng, concept: al je vertrouwde piekergedachten overboord gooien, en durven vertrouwen op alles wat je aan kennis, ervaring en wijsheid in huis hebt, zonder dat je het weet. Niet alleen in jezelf, maar ook in de mensen om je heen. Kennis, ervaring en wijsheid die je kunt inzetten op de momenten dat het nodig is. Momenten die je nu nog niet kunt bedenken.

    Het bijzondere is: als je niet langer vanuit angst, maar vanuit vertrouwen in het leven durft te staan, lijken veel zaken ineens soepeler te verlopen. Zelfs yogahoudingen; zolang ik de Kameel angstig beoefende (‘als ik mijn rug maar niet bezeer’) voelde de houding stroef aan. Maar eenmaal met vertrouwen uitgevoerd (‘ik zie wel hoever ik kom, er kan niets gebeuren’), leek de achteroverbuiging veel gemakkelijker te gaan. Er was letterlijk en figuurlijk ruimte ontstaan. En ook als het leven niet soepel gaat, blijk je het meestal te overleven.

    Het is doodeng, ik weet het: erop vertrouwen dat je het redt, ook als alles tegenzit. Maar aan de andere kant: wat heb je te verliezen?