Categorie: Blogs

  • Afhankelijk? Of vrij?

    Afhankelijk? Of vrij?

    “Je zelfstandigheid verliezen, dat lijkt me het allerergst. Dat je afhankelijk wordt van de zorg van anderen.” De jonge vrouw – net de diagnose parkinson – verwoordt één van de grote roze olifanten. Ze zegt wat de meeste mensen denken als het gaat om ziekte of ouderdom in het algemeen. Afhankelijk worden van anderen, dat is zo’n beetje het ergste wat je kan overkomen. Ook voor mij is het één van de grotere angsten. Aangezien het risico op verlies van zelfstandigheid bij parkinson echter uiteindelijk zo ongeveer 100 procent is, onderzoek ik graag andere zienswijzen. Bang zijn kan altijd nog.

    Hoe onafhankelijk en zelfstandig zijn we feitelijk, ook als je niks mankeert? Stel dat de stroom vandaag uitvalt? Kun je dan nog werken? Heb je dan nog eten, of is dat binnen een paar uur bedorven? Hoe onafhankelijk is een directeur die geen personeel kan vinden? Een fabrikant die geen grondstoffen kan bemachtigen? Zijn we als mensheid niet juist zo ver gekomen dankzij het briljante inzicht dat je sámen meer kunt bereiken dan in je eentje, en dat we dus voor ons voortbestaan per definitie afhankelijk zijn van soortgenoten?

    ‘Ik wil kunnen doen wat ik wil, wanneer ik wil,’ zeggen mensen. Ook daar kan ik me iets bij voorstellen. Ik verdien sinds kort geen eigen geld meer; ik vind het lastig om het geld van mijn man – die het overigens genereus ‘ons’ geld noemt – zomaar aan een latte of een overbodig bloesje te besteden. Ook al zou het makkelijk kunnen. In die zin kan ik niet meer doen wat ik wil, wanneer ik wil. Maar daar is iets heel moois voor in de plaats gekomen, heb ik ontdekt: een ongelooflijk gevoel van dankbaarheid. Dankbaarheid dat er alsnog voor mij wordt gezorgd, dat ik in een warm huis kan wonen, de boodschappen kan kopen, dat er heel veel mensen om mij heen zijn die van mij houden om wie ik ben. Bovendien maakt het me creatief. Als ik iets ‘nieuws’ aan wil, pak ik niet het bovenste, maar het onderste kledingstuk van de stapel, altijd iets wat ik lang niet heb gedragen en regelmatig een aangename verrassing.

    Kunnen doen wat en wanneer je wilt? Volgens mij heeft die wens vooral te maken met de illusie van controle over het leven. Controle die we zo graag zouden hebben, dat we ons aan iedere glimp ervan vastgrijpen, zelfs als het slechts een luchtspiegeling is. We willen het leven zo graag laten verlopen zoals wíj dat wensen, dat we de gekste capriolen uithalen. Terwijl de kille feiten zijn dat het leven loopt zoals het loopt, ongeacht onze wensen. Ook die luchtspiegeling moet ik langzaam aan loslaten.

    Ik zal minder zelfstandig worden, en afhankelijk. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet vrij kan zijn. ‘Vrij’ is namelijk iets anders dan ‘onafhankelijk’ of ‘zelfstandig’. Ook hierbij is yoga mijn houvast. Yoga helpt me om verwachtingen los te laten, patronen te doorbreken en de wervelingen van mijn geest – denk aan hebzucht, ego, angst – te beteugelen, of om ze in ieder geval in een ander daglicht te zien. Onderzoeken hoe ik tevreden kan zijn met wat er is en comfortabel kan zijn met al mijn angsten; ik vind het mooie uitdagingen. Ik zou zelfs bijna zeggen: daar kan geen wereldreis tegenop.

     

  • Vergeet het donker niet

    Vergeet het donker niet

    “Zo, hoe gaat het met u?” De neuroloog kijkt me van achter zijn mondkapje belangstellend aan. De laatste afspraak is een hele tijd geleden; tweeënhalf jaar om precies te zijn. Veel te lang, maar ja, Covid en zo… Als ik heel eerlijk ben, ligt het echter niet alleen aan Covid en alle beperkingen daar omheen. Het ligt ook aan mij. Ik ben zo goed geworden in het focussen op de lichtpuntjes, dat ik het donker enigszins uit het oog ben verloren. Of misschien is het toch de struisvogel in mij; lichtpuntjes zijn nu eenmaal een stuk gezelliger, veiliger en minder beangstigend dan het donker daaromheen.

    Ik vind het dan ook altijd een lastige – confronterende – vraag: ‘Hoe gaat het nou?’ Mijn eerste reactie is meestal: best goed. Er zijn veel dingen die ik nog wel kan, met de medicatie is prima te leven, voorlopig gaat het nog niet zo hard achteruit, het kan altijd erger… ik relativeer me soms een ongeluk. Maar niet iedereen trapt daar altijd in. Een vriendin zei pas: “Ik vind eigenlijk dat het wél hard gaat. Je bent de afgelopen paar jaar van drie keer per dag één pilletje naar drie keer per dag twee, naar vier keer per dag twee pilletjes gegaan.” Daar had ze een punt. Maar het viel nog steeds best mee. Toch?

    Nu zit ik dus bij de neuroloog, en ook die neemt geen genoegen met mijn lichtpuntjes. Hij vraagt door, totdat ik erken dat de nachten de laatste tijd behoorlijk slecht zijn. Vaak ben ik na anderhalf uur slapen weer klaarwakker, ik ga er vier tot vijf keer per nacht uit. Overdag heb ik enorme energiedips; ik voel me dan een oude accu, die nog wel oplaadt, maar binnen no-time weer leegloopt, waarbij leeg ook écht helemaal leeg is. En ’s avonds, ja dan kan ik wel heel somber zijn. Maar daar ben ik inmiddels aan gewend; ik probeer er niet te veel aandacht aan te besteden. Het hoort er nu eenmaal allemaal bij, toch?

    Dat vindt de neuroloog niet. “Ik denk dat u last heeft van off-klachten, die optreden als de medicatie uitwerkt. Door de medicatie te combineren met een middel dat de dopaminereceptoren in de hersenen gevoeliger maakt voor dopamine en dat bovendien een vertraagde afgifte heeft, denk ik dat we veel van uw klachten kunnen aanpakken.” Ik ben verbaasd – er is iets aan deze klachten te dóen? – en sceptisch. Artsen denken soms dat alles met een pil is op te lossen. Ook de bijsluiter van het nieuwe middel – een medeparki noemt bijsluiters altijd ‘dreigbrieven’- is niet mals. Koop-, gok- en seksverslaving behoren tot de reële risico’s.

    Toch besluit ik het te proberen, ik kan altijd weer stoppen. Na ruim een week valt het me ineens op: ik lig ’s middags niet meer op de bank om bij te tanken. Afdrogen na het douchen gaat een stuk vlotter. Na de boodschappen heb ik nog energie over om de badkamer te poetsen én een blog te schrijven. De avondsomberte is verdwenen en de nachten verlopen rustiger. Het is opnieuw een wijze les: ook focussen op lichtpuntjes kun je té goed willen doen. Vergeet niet om ook het donker serieus te nemen. Soms zit juist daar de ruimte.

  • Oude patronen

    Oude patronen

    Vijftien paar ogen kijken me verwachtingsvol aan. Het komt nu op mij aan; wat als ik vergeet wat ik bij de verschillende oefeningen wilde zeggen? Wat als ik de volgorde van de houdingen niet meer weet? Tot een kwartier geleden was ik nog best relaxed, maar nu ik daadwerkelijk voor de groep medestudenten sta om een eerste (stukje) yogales te geven, slaat de stress onverwacht in alle hevigheid toe. Mijn linkerarm en -been beginnen wat meer te trillen; parkinson en stress gaan niet goed samen.

    Je kunt je afvragen waarom ik het zo spannend vind om hier te staan. Het gaat immers maar om een proefles, we doen dit om ervan te leren en niemand verwacht dat we het in één keer foutloos zullen doen. En toch vinden we het bijna allemaal behoorlijk eng om voor het eerst zelf voor de groep te staan. Het is een geheel nieuwe en onbekende situatie, en de spanning die dat oproept maakt dat ik terugval op oude, bekende patronen. Patronen waarvan ik dacht dat ik ze inmiddels redelijk ontmanteld had, maar die hardnekkiger blijken dan verwacht. Ze zijn dan ook heel diep ingesleten.

    Deze patronen – ik noem ze ook wel rookgordijnen – zijn voor mij allemaal gebaseerd op de aanname ‘Ik voldoe niet’. Diep van binnen ben ik daar namelijk (nog steeds) van overtuigd, en om dit schokkende feit voor mijn omgeving te verhullen heb ik in de loop van mijn leven een aantal kunstige rookgordijnen ontwikkeld. Zorgen dat mensen me grappig vinden bijvoorbeeld, zodat ze mijn tekortkomingen niet opmerken. Proberen de mooiste te zijn, de aardigste, de slimste; je kunt het zo gek niet bedenken of het behoorde tot mijn repertoire. Welbespraakt trok ik het ene na het andere versluierende rookgordijn op.

    Nu dacht ik dat ik de afgelopen jaren behoorlijk wat inzicht had ontwikkeld in deze patronen en me er niet langer door liet leiden. Maar zoals ik al zei: sommige patronen zijn hardnekkiger dan ik dacht, en op momenten dat de spanning oploopt – zoals hier, nu ik voor de groep sta – valt mijn brein blijkbaar toch graag terug op oud en vertrouwd. Ook al helpt dat me uiteindelijk niet. Want het patroon dat het diepst is ingesleten, en dus het lastigst te veranderen, is: zorgen dat ik alles perfect doe. Geen fouten maken, alles in één keer goed doen, zodat niemand doorheeft dat ik eigenlijk op alle fronten tekort schiet.

    In die drang naar perfectie vergeet ik helemaal dat yoga vooral gaat over ‘vóelen’, en de feedback die ik krijg gaat dan ook precies daarover. ‘Mooi gezegd allemaal, maar vóel je het zelf wel?’ Au, dwars door mijn rookgordijn heen. Ik dreig een andere beproefde techniek in te zetten: weglopen en het hele idee van lesgeven lekker laten zitten. Maar dankzij Mrs P, ‘mijn’ parkinson, heb ik de afgelopen jaren toch wat geleerd. Met een chronische progressieve aandoening ga ik immers per definitie steeds minder ‘voldoen’, en Mrs P leert me om dat schrikbeeld niet langer uit de weg te gaan, maar om er min of meer comfortabel mee te leren zijn.

    Rookgordijnen optrekken lukt steeds minder goed, omdat ik er gewoonweg de energie niet meer voor heb. En het mooie is dat dit helemaal niet zo’n ramp blijkt te zijn als ik altijd dacht. Integendeel, contacten worden alleen maar oprechter, ook als ik niet ‘voldoe’. Als ik dat nou eens zou onthouden, de volgende keer dat ik een proefles geef…

  • Vastberadenheid

    Vastberadenheid

    Oké, pak allemaal en kwast en denk erom: zuinig met de verf.’ Het is zondagmiddag en het themaweekend van de yoga-opleiding is bij het laatste onderdeel beland. Toen ik het programma van tevoren doorlas, had ik wel iets zien staan over ‘yantra’s kleuren’, maar daar had ik strategisch overheen gelezen. Kleuropdrachten doen me altijd terugdenken aan de kleuterschool. Met een oud overhemd van je vader aan als schort, op de rug dichtgeknoopt door de juf. De opgerolde mouwen die altijd op het meest onhandige moment besloten toch weer lang te worden, waarna je hulpeloos je verstopte handen probeerde tevoorschijn te toveren zonder al te erg te knoeien. Geklungel met hard geworden kwasten en opgedroogde verf; kleuren die onbedoeld in elkaar overliepen, zodat de bloem die helder oranje had moeten zijn uiteindelijk modderbruin werd.

    Vernuftig had ik het kleuronderdeel uit mijn geheugen geblokkeerd, maar nu is het dan toch zover. In vergelijking met de kleuterschool is de uitdaging vandaag nog groter; mijn fijne motoriek heeft behoorlijk te lijden onder de parkinson. ‘Netjes binnen de lijntjes’ zoals bij een yantra – een geometrische figuur die volgens vaststaande kleurvoorschriften en een vaste volgorde moet worden ingekleurd – de bedoeling is, wordt daardoor lastig. En dan ook nog onder tijdsdruk; veel meer is er niet nodig om mijn hand ongecontroleerd rond te laten zwiepen. In gedachten bied ik mezelf een vluchtroute: dit is toch geen doen met parkinson? Wellicht is er voor mij een vervangende activiteit te bedenken?

    Maar dan vraag ik me af: waar ben ik nu zo bang voor? Dat ik faal? Dat het minder mooi wordt dan ik hoop? Dat ik het misschien niet af krijg? En dan? Waarom is dat zo erg?

    Net als alle anderen buig ik me dus op mijn yogamat – ook dat nog, niet eens aan een tafel – over mijn yantra en begin met het inkleuren van de buitenste rand van de figuur. Als mijn kwast over de lijnen heen schiet, baal ik. Even. Dan herpak ik mezelf en schilder door. Al snel blijkt dat iedereen zijn eigen strijd voert, ook zonder parkinson. Links van me verzucht R: “Ik krijg het nooit op tijd af! Wat een stressklus zeg!” Aan de andere kant zit M, die af en toe ontevreden naar haar perfect afgewerkte yantra kijkt: “Die kleuren kloppen helemaal niet. Ik zou hem eigenlijk opnieuw moeten doen.”

    Zo wordt deze middag op een heel onverwachte manier leerzaam. Waar de anderen, in mijn ogen niet gehinderd door een beperking, één voor één in gevecht zijn met hun innerlijke demonen, lukt het mij om redelijk mild te zijn voor mezelf. Naarmate mijn yantra vordert, krijg ik er zelfs een soort plezier in, al zie ik echt wel dat het resultaat verre van perfect is. Waar witte en rode vlakken elkaar raken, ontstaat soms onbedoeld wat roze. De randen zijn alles behalve strak. Op sommige plekken is de verf dekkender dan op andere. Maar hee, ik zit hier wel met mijn parkinson-arm in een onmogelijke houding een yantra te kleuren.

    Thuis krijgt de yantra een plekje in mijn yogaruimte. Iedere keer als ik de imperfecte figuur met de wiebelige randen zie, voel ik weer die mildheid voor mezelf. En denk ik aan de deugdenkaart die bij aankomst op mijn hotelbed lag: ‘vastberadenheid’ stond daar op. En dat is meer waar dan perfectie.

  • Luisteren naar jezelf? Hoe dan?

    Luisteren naar jezelf? Hoe dan?

    Woedend was hij, mijn dappere, twaalf jaar jongere broer. Woedend van wanhoop. “Waarom is er niet gewoon iemand die me precies vertelt wat ik moet doen om beter te worden? Ik wil álles doen, als iemand me maar zegt wát!” Ik begreep hem zo goed. Van alle kanten kreeg hij adviezen hoe hij zijn uitgezaaide darmkanker zou moeten bestrijden. De oncoloog: zware chemotherapie. De natuurgenezer: vooral géén chemotherapie! De diëtist: veel zuivel en eiwitten om aan te sterken. De orthomoleculaire deskundige: géén zuivel! Alleen eiwitten uit noten en planten! De buurvrouw: abrikozenpitten, zoveel mogelijk. De huisarts: géén abrikozenpitten, dat is gevaarlijk!  

    Ik begreep hem, maar ik kon hem niet helpen. Ik kon hem alleen proberen uit te leggen dat hij moest doen wat voor hém goed voelde. Dat hij de enige was die echt kon bepalen wat voor hem, in deze situatie, het beste was. Het klonk zo eenvoudig, maar was in feite een onmogelijke opgave, dat begreep ik ook. Want hoe kun je nog de rust opbrengen om dat zachte geluid diep van binnen te horen wanneer alles letterlijk wordt overschreeuwd door doodsangst? En dus deed hij van alles wat, en werd steeds wanhopiger.

    Wat zou het heerlijk zijn als iemand ons gewoon kon vertellen wat we het beste konden doen. En dat dat dan ook écht het beste voor ons was. Maar – ik schreef het al eens eerder – dat kan dus niet. Want wat goed is voor jou, is dat misschien niet voor mij. Waar de één het best tot zijn recht komt in zijn rol als minister, krijgt de ander al buikpijn bij het idee. Waar de één tonnen energie krijgt van een veganistisch voedingspatroon, heeft de ander echt af en toe wat vlees nodig om niet om te vallen. En waar de één blij wordt van een frisse boswandeling, gaat de ander liever salsadansen. Of sudoku’s maken.

    Er bestaan duizenden ‘algemene’ adviezen en regels waar onze gezondheid en ons welzijn baat bij zouden moeten hebben. Maar dat is precies wat ze zijn: algemeen. Om te weten wat voor jou het beste is, zul je de moed moeten hebben om echt kennis te maken met jezelf. Om jezelf echt te zien, om te durven ontdekken waar jij het best bij gedijt. Zoals ik al zei: dat klinkt eenvoudiger dan het is. Want je kunt gemakkelijk op het verkeerde been worden gezet. Door het ego bijvoorbeeld, dat roept dat een groot huis en een mooie auto je diepste verlangens zijn. Of door je angsten, die roepen dat je in de goot zult belanden als je niet doet wat anderen zeggen, of als je niet doet wat iedereen doet.

    Een handig instrument om te leren onderscheid te maken tussen al die verschillende geluiden, en jezelf dus écht te leren kennen? Je voelt hem aankomen: yoga. Yoga helpt om te leren herkennen wanneer het ego aan het woord is, wanneer angst de boventoon voert en wanneer – als je heel goed luistert – je diepste, ware verlangens spreken. Verlangens die niks met grote huizen en dure auto’s te maken hebben, maar met ontplooiing, tot je recht komen en doen wat voor jou goed is.

    Mijn broer had maar één diep verlangen: beter worden. Ik zou willen dat ik hier kon zeggen dat dat gelukt is…

  • De kracht van ont-spannen

    De kracht van ont-spannen

    De onderzoekster klonk oprecht verbaasd. “Ik heb nog nooit iemand zo ontspannen zien zitten tijdens een ruggenprik.” We bevonden ons in een onderzoekskamer van het Radboud UMC in Nijmegen, waar ik als deelnemer aan een studie naar de ziekte van Parkinson een hele dag lang verschillende motorische en cognitieve tests onderging. Bij mijn deelname hoorde ook het afnemen van hersenvocht voor nader onderzoek, en zoiets gebeurt door middel van een ruggenprik. Het lukte de onderzoekster echter niet meteen om met de naald op de juiste plek terecht te komen. Terwijl ze met het instrument wat rond wroette in mijn onderrug, keuvelde ik gezellig met haar collega.

    Ze had gelijk. Ik zat er volkomen ontspannen bij. Dat was mij zelf ook al opgevallen tijdens de cognitieve tests eerder die ochtend. Een jaar geleden was ik bij dezelfde tests nog vrij gespannen geweest, waardoor ik af en toe blokkeerde. Deze ochtend had ik geen enkele spanning gevoeld, alleen heldere alertheid. Ik was helemaal niet bezig geweest met ‘het zo goed mogelijk willen doen’, maar had gewoon gedaan wat me gevraagd werd, zonder daar verder bij stil te staan. In een minuut zoveel mogelijk woorden noemen die met een p begonnen? Geen probleem. De cijfers en letters die de onderzoekster in willekeurige volgorde opnoemde herhalen, maar dan wel eerst de cijfers in oplopende volgorde en daarna de letters op alfabet noemen? Moeiteloos had ik het einde van de test gehaald.

    “Ik denk dat dat door yoga komt,” reageerde ik. “Daar wordt mijn hoofd rustig van.” “Wow, echt waar? Dan ga ik ook aan de yoga,” zei de onderzoekster. “Maar ik hoop dat het beter helpt dan mindfulness. Dat heb ik een keer geprobeerd, maar dat vond ik helemaal niks. Daar werd ik juist heel ónrustig van.” Ik moest lachen. “Dat is precies de reden waarom je er veel aan zou kunnen hebben.” Ontdekken dat die onrust in je hoofd altijd doorgaat, maar dat je er niet altijd iets mee hoeft te dóen; de onrust van een afstandje kunnen beschouwen zonder er direct in te worden meegesleept; constateren dat je brein de hele dag oordelen, gedachten en aannames roeptoetert, maar dat die niet per se allemaal waar hoeven te zijn; voor mij is dat de echte winst van mindfulness, meditatie of yoga.

    Dat je lichaam soepeler en sterker wordt door het uitvoeren van yogahoudingen is meegenomen. Dat je daardoor soms poses kunt aannemen die er behoorlijk indrukwekkend kunnen uitzien is natuurlijk grappig. Allemaal prima redenen om met yoga te beginnen. Maar uiteindelijk draait het bij yoga om ‘het stilleggen van de wervelingen van de geest’, of – beter haalbaar – die wervelingen kunnen laten voor wat ze zijn. Op de momenten dat dat lukt ontstaat ruimte om te ontspannen, door letterlijk spanning los te laten.

    Het resultaat is een ont-spannen geest en dat wil absoluut niet zeggen dat je lui achterover leunt. Een ontspannen geest is namelijk helder en alert, omdat er geen ruimte wordt ingenomen door onzinnig gepieker. Een ontspannen geest ziet wat er is, en doet wat gedaan moet worden, wat dan ook. Zoveel mogelijk woorden met een p opnoemen bijvoorbeeld.  

     

  • Vegetarisch uit eten buiten de Randstad: 5 tips

    Vegetarisch uit eten buiten de Randstad: 5 tips

    De tijd dat je als vegetariër een saaie salade moest eten in een restaurant is gelukkig verleden tijd aan het worden. In de Randstad poppen allerlei restaurants met een uitgebreid aanbod voor vegetariërs. In de rest van Nederland moet je misschien net even iets verder zoeken. Daarom geven we vijf tips voor vegetarisch uit eten buiten de Randstad.

    Het Paradijs (Enschede)

    Het Paradijs in Enschede is een bijzonder vegetarisch restaurant dat gesitueerd is in een binnentuin met allerlei leuke hoekjes. Het is zonder meer één van de meest bijzonder settings waarin je kunt dineren in Nederland, en alleen daarom is Het Paradijs al een bezoek waard. De kaart wisselt elke drie maanden, maar alle gerechten zijn met passie en duurzaam bereid met voornamelijk lokale en biologische producten.

    Sakana (Den Bosch)

    Loop jij als vegetariër om sushi restaurants heen? Dat is helemaal nergens voor nodig, want bij een restaurant als Sakana, een sushi restaurant in Den Bosch, kun je allerlei gerechtjes bestellen die vegetariërs. Zo is er maki gevuld met komkommer of avocado, temaki met groente, verschillende soepen en salades en verschillende warme snacks. En het is all-you-can-eat, dus ook met grote honger hoef je niet tekort te komen.

    De Nieuwe Winkel (Nijmegen)

    Chic plantaardig eten doe je in Nijmegen bij De Nieuwe Winkel. Dit experimentele restaurant ontving in 2021 een Michelin-ster voor haar voedsel én een ster voor duurzaamheid. Je eet hier op stand en wordt verwend met bijzondere gerechten die bereid worden met creativiteit, liefde én verse streekproducten die de chef-kok zelf uitzoekt.

    Salade

    Nazareth (Drachten)

    Ook als je niet in het Friese Drachten bent, is het de moeite waard om de kilometers om het Libanees-Palestijnse restaurant Nazareth te bezoeken. Hoewel ook vleeseters hier aan hun trekken kunnen komen, biedt met een veelheid aan heerlijke vegetarische en veganistische gerechten die uiterst authentiek zijn en vooral ook erg lekker zijn. Het personeel is er zeer hartelijk en geeft uitleg over de gerechten.

    Dolly’s Diner (Kampen)

    Hoeft het niet per se gezond te zijn, maar moet het vooral lekker zijn en voor voldaanheid zorgen? Breng dan een bezoekje aan Dolly’s Diner in Kampen. Hier kun je je te goed doen aan allerlei vegaburgers, hot dogs, grote salades en loaded fries. Ook hebben ze een heerlijk zoet aanbod om als toetje van te genieten en kun je er vegan milkshakes krijgen.

    Misschien moet je er voor in de auto stappen, maar dan kan het meer dan waard zijn. Het is een leuk uitje dat bekroond wordt met heerlijk vegetarisch eten!

     

     

  • Jonge blom of oude heks; wat zie jij?

    Jonge blom of oude heks; wat zie jij?

    Je kent hem vast wel: de afbeelding die eigenlijk bestaat uit twee verschillende plaatjes, van een jonge vrouw en een oude heks. Meestal zie je direct één van de twee, en kun je je niet voorstellen dat andere mensen er iets anders in zien. Dat heeft te maken met patronen in je hersenen, en misschien ook wel met gemakzucht van diezelfde hersenen. Je ziet nou eenmaal wat je ziet, toch? Waarom zou je brein dan moeite doen om te onderzoeken of er misschien ook nog iets heel anders te zien is?

    Zelf zie ik altijd in één oogopslag de jonge deerne, en ik moet echt moeite doen om ook de oude vrouw terug te vinden in de afbeelding. Psychologen hebben hier vast allerlei wetenschappelijke verklaringen voor, maar zelf vind ik het vooral een mooi voorbeeld dat De Waarheid niet bestaat. Dat degene die de jonge vrouw ziet, gelijk heeft. Maar degene die de oude heks ziet, ook. Dat wat je ziet dus vooral wordt bepaald door je brein en waar dat op focust. En – dat is het goede nieuws – dat je kunt leren om flexibeler te worden, zodat je met een beetje oefenen de twee vrouwen tegelijkertijd kunt zien.

     


    YI

    Ontvang voor slechts €19,95 zes keer per jaar hét blad over alles dat te maken heeft met yoga, meditatie, mindfulness en selfcare. 


     

    Dat zou wel eens een heel handige eigenschap kunnen zijn. Want stel dat je de afbeelding van de twee vrouwen kunt beschouwen als een symbool voor het leven. Het leven, met zowel alle fijne, mooie en positieve kanten (voor het gemak noem ik dit even de jonge vrouw) als met alle pijnlijke, moeilijke en verdrietige kanten (de oude vrouw – alhoewel ik hiermee geenszins wil suggereren dat er iets mis is met oudere vrouwen!). Dan kun je dus in de bizarre situatie belanden dat iemand het je kwalijk neemt wanneer je vooral de jonge vrouw ziet: ‘Hoe kom je daar nu bij? Zie je dan niet hoe lelijk het leven is? Zie je die heks met die wrat op haar kin dan niet?’

    Krijg je te maken met een chronisch-progressieve ziekte, dan kan de oude heks nog nadrukkelijker tevoorschijn komen in het totaalplaatje van het leven. Dan moet je jezelf en je brein af en toe streng toespreken: ‘Wacht even, er moet in dit plaatje ook nog ergens een mooie jonge blom te zien zijn. Waar is ze ook al weer?’ Dat zijn dus die lichtpuntjes waar ik al vaker over schreef. Focussen op de lichtpuntjes wil absoluut niet zeggen dat je de nare of verdrietige zaken negeert. Lichtpuntjes zie je immers vooral in het donker.

    Het betekent alleen dat je steeds weer de moeite wilt doen om – náást de oude heks – ook de jonge vrouw in de afbeelding te blijven zien. Op sommige momenten zul je daarvoor alle zeilen moeten bijzetten, maar hoe meer je je hersenen oefent, hoe makkelijker het wordt om steeds weer de mooie, jonge deerne terug te vinden in het totaalbeeld. Laat je daarbij niet van de wijs brengen door anderen; er zullen altijd mensen zijn voor wie alleen de oude heks zichtbaar is.

  • Vergroot je horizon en bewandel nieuwe paden

    Vergroot je horizon en bewandel nieuwe paden

    “Als je altijd doet wat je deed, krijg je wat je altijd kreeg.” Dit is een quote van niemand anders dan Albert Einstein. En deze quote is populair. Zo populair dat ik ‘m deze week wel drie keer voorbij zag komen op Instagram. Wat een irritante quote, want het is natuurlijk een waarheid als een koe. De quote klopt als een bus en staat als een huis. Geen speld tussen te krijgen. Dus tijd om er iets mee te gaan doen.

    Wat je ook wil in het leven, zoals beginnen met yoga, starten met gezond leven of meer mindfulness toepassen, het begint vaak met oude patronen loslaten. Want, zo leert Albert ons, als je doet wat je altijd deed dan krijg je wat je altijd kreeg. Met andere woorden: het leven blijft maar een beetje op dezelfde manier doormodderen als je altijd maar hetzelfde blijft doen wat je gewend bent. Je wijkt niet af van de gebaande paden en dacht jezelf niet meer uit op het gebied van zelfontwikkeling, bewegen, eten of werken.

    Maar hoe stop je met wat je altijd al deed?


    In het komende nummer van ons tijdschrift Yoga Internationaal lees je een uitgebreid interview met Rick en Laura over hun avontuurlijke leven. Hoe is het om te wonen en reizen in een camper? En waar komt dat verlangen naar vrijheid en minimalisme vandaan?

    Yoga International

    Neem voor woensdag 1 september 23.59 een abonnement en ontvang dit nummer omstreeks 17 september. Wil je meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips? Neem dan een abonnement vanaf slechts 19,95 euro. 


    Laura Mulder

    Babystapjes

    Als cursisten aan mij vragen: hoe moet ik beginnen met yoga? Dan zeg ik altijd hetzelfde: begin met kleine stapjes. Vaak moeten we te veel van onszelf en zijn we ook heel streng voor onszelf. Of het nu te maken heeft met te veel van het een of juist te weinig van het anderen. Denk aan te veel sporten en te weinig calorieën. Iets anders doen wat je altijd deed, is een uitdaging. Een natuurkundige formule van Albert Einstein dat werkt als je de uitkomst laat groeien door inzet te vermenigvuldigen met tijd.

    Want juist die kleine stapjes is iets wat je – liefdevol – in zoveel facetten van je leven kunt toepassen. Als je lekkerder in je vel wil komen te zitten, begin dan eens met eerder naar bed te gaan. Je telefoon wat vaker weg te leggen en de stroom aan social media te verminderen. Vaker kiezen voor een gezonde optie, een blokje om te gaan of lekker te gaan zwemmen. Het zijn de kleine stapjes waardoor je uiteindelijk een andere uitkomst krijgt.

    Keep it simple

    Wat ik ook interessant vind aan deze quote is de simpelheid. Want door eens vaker linksaf te gaan dan altijd rechtsaf te slaan kom je nu eenmaal op een andere plek uit. Nieuwe paden bewandelen is daarnaast ook heel goed voor je mentale gezondheid. Bijvoorbeeld door eens andere boeken te lezen, nieuwe mensen te leren kennen of door andere documentaires te gaan kijken. Je horizon wordt dan letterlijk vergroot.

    Als je merkt dat je ongelukkig bent met het leven dat je nu leidt, dan is het een mooi moment om eens te gaan kijken naar welke kleine stapjes je vandaag de dag kan zetten. Ga eens proberen 10.000 stappen te zetten. Je lichaam wordt er sterker en gezonder van. Probeer eens 10 minuten te focussen op je ademhaling, zodat je meer rust ervaart en je minder gedachten hebt rondspoken in je hoofd. Benieuwd naar yoga? Doe eens de gratis yogales van De Online Yogajuf. Stap uit je comfortzone. Want als je altijd doet wat je altijd deed, doe je ook simpelweg jezelf te kort. Leef, dans, spring en probeer. Ga eens op je bek, sta weer op en probeer een andere route. Maar bovenal: maak die dromen waar!

    Laura Mulder

    Laura Mulder

  • Wie ben ik?

    Wie ben ik?

    Wie ben ik?

    Vraag jij je dat ook wel eens af?

    Als deze vraag je gesteld wordt reageer je meestal in datgene wat je doet: Ik ben Lilian Scholtens, een gepassioneerd yoga & dans docente, een holistisch coach en schrijfster en woon met mijn 3 prachtige dochters in Bergen, vlakbij de zee.

    Maar …wie ben je echt? Als je alles loslaat. Zonder je naam; zonder je werk; zelfs zonder je kinderen. Wie is jouw ware ik en wat heeft zij nodig? En wat geef jij het liefst mee aan deze wereld. Sluit je ogen maar eens, adem een paar keer heel bewust diep in en uit. Visualiseer een gedaante die in de verte voor je staat, met haar armen wijd open om je te verwelkomen. Die gedaante is jouw hogere zelf.

    Wie is ze werkelijk als je naar haar kijkt ? Wat doet ze? En waar wordt ze echt gelukkig van? Langzaam loopt ze naar je toe en haalt ze weg wat niet meer bij je past. Oude pijn, angst om niet goed genoeg te zijn, onzekerheden en twijfels. Ze neemt je mee naar jouw zielsmissie, naar jouw authentieke ik, die precies het pad ziet en volgt vanuit wie je werkelijk bent. En niet naar wat je ooit is opgelegd.

    Deze kwetsbare reis naar binnen heeft mij zoveel waardevolle inzichten gegeven. 17 jaar geleden was dit het begin van mijn yoga reis en tot op de dag van vandaag blijft het mij altijd inspireren. Als je echt de reis naar binnen maakt en kwetsbaar durft te voelen wat je tegenkomt dan ontstaat er verbinding, dan kom je thuis bij je authentieke ik in zelfliefde. Je zegt als het ware: Ik zie jou. Die zelfliefde had ik hard nodig na de grootste klap in mijn leven. Na een zware bevalling overleed mijn eerste dochtertje. Ze was prachtig, kerngezond en voldragen. maar ze vloog zonder aardse reden binnen een uur van mijn buik naar de zon. Mijn wereld kleurde zwart. Zwart van mijn voeten tot aan mijn kruin en tot ver daarbuiten. Ik verloor mezelf in een schrijnend stil verdriet. Mijn hyperventilaties en paniekaanvallen werden steeds intenser en de medicaties haalden mij alleen maar verder weg van mijzelf.

    Als danseres op de balletacademie vocht ik ondanks alles om altijd door te blijven gaan, het hoogst haalbare te halen en ik vertrouwde volledig op mijn lichaam. Nu gaf ik dit bijna op. Mijn droom was om een echte ballerina te worden en moeder van het liefst 10 kinderen. Beide dromen zijn op een hoogtepunt uit elkaar gespat alsof alles voor niks was geweest en ik het vertrouwen in mijn lichaam en in mijzelf volledig kwijt was. Totdat Yoga op mijn pad kwam en de enige weg bleek naar mijn zelfhelende vermogen. Waarin mijn ziel, geest en lichaam weer in liefde verbinding met elkaar maakten. Dat was precies wat ik nodig had, maar na 4 verschillende Yogalessen begon ik te twijfelen. Ik kon mij er niet in vinden. Wat een gezweef en gezwets dacht ik nog. Totdat mijn oog viel op een interview met Johan Noorloos. Hij gaf Ashtanga yoga en door zijn gepassioneerde en tegelijk kwetsbare manier van uitleg voelde ik meteen; dit is het! Na 1 les was ik verkocht! Niet lang daarna volgde ik de docenten opleiding.

    Door mijn achtergrond als danseres had ik deze uitdaging van Ashtanga yoga nodig en vond ik wat ik zocht…mijzelf. De dynamische vorm van yoga bracht mij in een volledige focus op mijzelf en door het eigen maken van de ujjayi breath verdwenen mijn hyperventilatie en paniekaanvallen als sneeuw voor de zon. De vele yoga-jaren en yoga-studies hebben mij gebracht tot waar ik nu ben. Ik heb mijn grootste verdriet gezien, ik heb het durven aankijken en geleerd het te uiten en te omarmen. Yoga bracht mij de liefde voor mezelf weer terug, het vertrouwen en de verbinding met mijn ware ik. Dat zelfs na de onverteerbare dood van mijn kleine meisje en het verliezen van mijn passie ik goed ben zoals ik ben. Het heeft me een rijker mens gemaakt met vele levenslessen. En mijn passies hebben prachtige andere wegen gekregen.

    Rouw is echt rauw, maar rouw geeft ook ruimte. Ruimte om in die diepere lagen naar jezelf te kijken. In een dagelijkse meditatie zeg ik deze mantra met mijn beide handen op mijn hart; Ik zie jou, ik voel jou, ik geloof in jou. Een hele diepe inademing vol zelfliefde en een lange zuchtende uitademing om in diezelfde liefde weer los te laten. Tover een glimlach op je gezicht zelfs een Fake-smile does the work ;-). want door een lach op je gezicht stroomt alle positieve energie weer je lichaam binnen. In een wereld waar het leven je soms hard om je oren slaat, is helen volgens jouw unieke zelfhelende vermogen een uitdaging. Maar het is een keuze. Zoals het een keuze is om elke dag op te staan met dankbaarheid.

    Probeer maar eens een week lang elke ochtend als je wakker wordt op de rand van je bed te gaan zitten met je voeten stevig op de grond. Je handen in gebedshouding voor je hart en benoem in gedachten waar je dankbaar voor bent. En KIES voor die mooie dag. Je zal zien dat alleen dat al meer inzicht geeft en jou een gelukkiger mens maakt. Ik ben intens dankbaar voor mijn engeltje en mijn drie bengeltjes die mijn leven verrijken. Ik ben dankbaar voor mijn levensreis en mijn gezondheid Ik ben dankbaar elke dag weer te mogen kiezen voor een mooie dag. Ik ben dankbaar dat ik via deze weg jullie mag inspireren vanuit mijn passies en te motiveren om altijd terug te keren naar jouw authentieke ik.

    Wie ben je echt? Wat voel je? En waar word jij oprecht gelukkig van. Ga voor jou. Voor je ware authentieke ik. Ik ben een gepassioneerde vrouw, die gelukkig wordt van roze wolken aan de hemel, de bloeiende roze rozen in mijn tuin en de vogeltjes die altijd mijn nieuwsgierigheid weten te wekken. Ik houd van creatief bezig zijn, yoga, mediteren, dansen, schrijven en warmte en gezelligheid om me heen. De ochtenden zet ik mijn voeten naast mijn bed en spreek mijn dankbaarheid uit en kies bewust voor een mooie nieuwe dag. Vrolijke muziek zorgt voor opgewekte energie tijdens het ontbijt en als mijn 3 dochters hun weg vinden naar school, vind ik mijn rust in meditatie en yoga. Het liefst in de tuin. Blote voeten in t gras & a smile from the liver 🙂 Ik ben een vrouw die het leven het liefst draagt met een lach en tranen leerde omarmen op latere leeftijd. Ik heb de rust van meditatie nodig om al mijn dromen en gedachten te ordenen, zodat ik daarna de weg weet en keuzes als vanzelf komen.

    Wat ik aan deze wereld mee wil geven? Levenskracht, veerkracht en bergen vol positieve energie. Het doorgeven van totaal verbinden met wie jij werkelijk bent in jouw unieke ik, op jouw levenspad bewonder, verwonder hou vast en laat los. alles komt goed Ik wens je licht, inzicht en liefde…

    Warme groet Lilian

    Lillian Scholtens