Categorie: Blogs

  • Een nieuwe wereld: yoga

    Een nieuwe wereld: yoga

    In 2020-2021 ziet de wereld van sporten er anders uit dan we gewend zijn. Geen sportschool waar je zomaar even naar binnen loopt voor je favoriete les, geen yogastudio om tot rust te komen in je gebruikelijke Yin Yoga les, maar zelf thuis aan de slag. Een vervelende situatie maar tegelijkertijd ook de opening van nieuwe werelden voor veel mensen. Had je nog nooit eerder een HIT training gedaan? De kans is groot dat je die nu wel een keer hebt meegepakt bij een les in de buitenlucht georganiseerd door je sportschool. Dat geldt ook voor yoga: de ideale lichaamsbeweging voor thuis, iets waar velen tot voor kort nog niet mee in aanraking waren geweest maar nu ineens wel. Maar hoe nu verder als de wereld zijn oude vormen weer aanneemt?

    Het voortzetten van yoga

    Heb je een online yogales of misschien wel meerdere lessen gevolgd tijdens de vele uren dat je thuis je eigen fitheid op peil hebt gehouden? Bedenk je dan eens of je het leuk vindt om yoga te blijven doen en er meer over te leren of er beter in te worden. Voor de meesten kan de vraag ‘wat is yoga?’ een fijn vervolg bieden aan de ervaring die je al hebt opgedaan met yoga via een online les. Yoga kan voor iedereen een andere betekenis hebben, maar de rode draad is de combinatie tussen het vinden van lichamelijke en mentale balans. Het woord ‘yoga’ betekent letterlijk ‘juk’, wat weer staat voor de verbinding tussen twee delen.

    Heb jij behoefte aan een fysieke sport? Vergeet yoga dan zeker niet. Door actieve yogastijlen zoals Vinyasa, Ashtanga, Bikram, Flow of Power Yoga te volgen train je je lichaam op een zeer effectieve wijze waarbij je spieren gebruikt waarvan je niet wist dat je ze hebt. Voel jij meer bij het mentale aspect van yoga en heb je ervaren dat het fijn kan zijn om je gedachten op een rijtje te zetten of stress kwijt te raken tijdens een rustgevende yogasessie? Kijk dan eens om je heen of er plekken zijn waar je Yin, Restorative, Yoga Nidra of Kundalini Yoga kunt volgen.

    Door verschillende lessen en daarmee verschillende docenten te proberen, kom je erachter wat wel en niet bij jou past. Omdat er zoveel variatie bestaat in de wereld van yoga, vind je zeker iets wat bij jou past. Als je maar niet na één of enkele ervaringen opgeeft!

    Je eigen practice

    Voel je helemaal niets voor een yogales samen met anderen, maar beviel het je juist hartstikke goed om thuis op je mat in alle rust je favoriete yoga oefeningen uit te voeren? Ook dan is er een enorme wereld om te ontdekken. Met behulp van het Yoga International magazine, het YouTube kanaal van een online docent waar jij je prettig bij voelt en de talloze yoga apps die te vinden zijn bouw jij je eigen yoga practice op die je kunt uitvoeren wanneer jij wilt en waar jij wilt.

    Een paar handige tips

    Zorg voor de juiste spullen zodat je niet tegen beperkingen aanloopt. De basisaccessoires die je bij veel yoga oefeningen nodig hebt zijn de yoga mat, het meditatiekussen en het yoga blok.

    Kies de juiste yogamat. Bepaal of jij een dikke of dunne ondergrond prettig vindt en of je je mat alleen binnen gaat gebruiken of ook mee wilt nemen naar locaties buitenshuis. Zo kun je een lichtgewicht (reis)mat kiezen of juiste een solide mat waarbij het gewicht geen rol speelt omdat je de mat niet verplaatst. Vergeet ook niet te bedenken hoe vaak en vooral hoe intensief je yoga wilt gaan doen en of je ook nog andere oefeningen op je mat wilt uitvoeren. Ga je er helemaal voor en draait het bij jou om intensiteit? Dan is een Manduka yogamat voor jou een slimme keuze vanwege de hoge kwaliteit en zelfs levenslange garantie op bepaalde series. Weet je nog niet precies hoe je practice eruit gaat zien en wil je nog niet te hard van stapel lopen? Dan is een instapmat de ideale keuze: een fijne mat voor een vriendelijke prijs waardoor je nooit de verkeerde keuze maakt.

    Gezond thuiswerken

    Net als het ontdekken van thuis sporten, zullen velen het thuiswerken voor het eerst hebben ervaren. Ontstaan uit een situatie waarbij je geen keuze had, maar misschien wel een hele fijne ontdekking! De kans is groot dat het thuiswerken niet meer helemaal verdwijnt maar in sommige branches een blijvend onderdeel wordt. Waar je werkgever voorheen je arbo werkomstandigheden verzorgde, ben je daar nu zelf op aangewezen. Staan je bureau, beeldscherm en stoel goed ingesteld zodat je geen last van je rug en nek krijgt?

    Yoga biedt de mogelijkheid om niet alleen thuis te kunnen sporten, maar ook je gezondheid optimaal te houden tussen het thuiswerken door. Een vraag die voorheen minder of misschien wel helemaal niet speelde, maar nu steeds belangrijker wordt: hoe kun je gezond thuiswerken? Je yogamat, het blok en het meditatiekussen bieden je de ideale oplossing: even stretchen of uitbuigen tussen het werk door is zo gedaan en je lichaam zal je iedere dag weer dankbaar zijn.

    Een simpele tip: de meest voorkomende werkhouding is de naar voren gebogen houding. Je rug, nek en ook je borststreek vinden dit niet leuk en als je dit lang genoeg volhoudt dan ontstaan er allerlei ergonomische klachten. Dit wil je het liefst voorkomen, en dat kan heel makkelijk door om het uur of minimaal drie keer per dag in de tegengestelde richting te buigen. Leg je meditatiekussen of yoga blok op je mat en ga er met je rug overheen liggen! Je kunt verschillende gradaties creëren: het meditatiekussen is hoger dan het blok en dus moeilijker. Probeer eerst het blok eens uit door deze op zijn grootste zijde neer te leggen, dan is de buiging die je van je ruggengraat vraagt het kleinst. Als je beter in deze oefening wordt, kun je langzaam naar het meditatiekussen toe werken. Om je hoofd voldoende ondersteuning te bieden, gebruik je je yoga blok als hoofdsteuntje.

    Heb je de smaak te pakken? Dan kun je natuurlijk altijd een korte yoga practice uitvoeren tijdens je pauze, voor of na je werk!

     

     

    Psssst…. Wist je dat we ook een tijdschrift hebben? Neem een abonnement vanaf slechts 19,95 per jaar voor meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips!

     

  • De Volkskrant roept ‘de Yogawereld’ ter verantwoording?

    De Volkskrant roept ‘de Yogawereld’ ter verantwoording?

    De Volkskrant roept 'de yogawereld' terecht op het matje?

     

    Ingezonden brief aan De Volkskrant van Saskia Onck, hoofdredacteur en uitgever van de Yogakrant

    n.a.v. het vandaag verschenen artikel in De Volkskrant:

    ‘Je lichamelijk en geestelijk welzijn aan yoga te danken? Solidariteit voor het land waar yoga vandaan komt’

    Het stuk verwijt de yogawereld geen oog te hebben voor de ellende in India, want zijn we niet schatplichtig aan de bakermat van de yoga?

    Beste Aldo, Janniek en Nilab
    Hierbij reageer ik graag op jullie bijzondere stuk in de Volkskrant. Met zijn drieën geschreven nog wel, en een bijzondere stellingname, waar ik graag een reactie op geef.
    Als je eens een yogales hebt bijgewoond dan merk je dat een yogadocent je een uur tot anderhalf uur liefdevolle aanwijzingen en ontspanning geeft, een wonderlijk tegenwicht vol aandacht in de huidige gejaagde maatschappij. Daardoor zijn yogabeoefenaars vaak gezonder, bewuster en liefdevol.
    Een yogadocent verdient ongeveer 20 tot 25 euro per uur. Ten minste, de yogadocenten die nog zijn overgebleven, want een groot deel is inmiddels failliet door gedwongen sluiting.
    Ik, als alleenstaande moeder, had al snel door dat ik het met het geven van yogalessen financieel nooit zou gaan redden.
    Een uur voorbereiden, naar de locatie fietsen, afronding, oppas regelen, voor 25 euro, dat gaat natuurlijk niet.
    Diep respect voor degene die dat wel doen. En ja, ik geniet volop van een yogales, ik ervaar het als een cadeau, zelfs als noodzaak om in balans te blijven.
    En jullie hebben helemaal gelijk, wij moeten zeker terugbetalen aan India, en vele andere landen, waar wij ons afval dumpen, bouwgrond stelen, het milieu vergiftigen en mensen als slaven voor ons laten werken. Onze ‘rijkdom’ is immers gebaseerd en mogelijk gemaakt door het uitbuiten en leegroven van India en vele andere derde wereld landen.
    Maar ik denk dat de yogadocent als meest onschuldige in deze keten staat.
    Zij zorgen er juist voor dat we minder bezit en expansie nastreven, bewuster met de aarde en onze medemens omgaan.
    Dat wij ons hebben laten inspireren door de Indiase yogafilosofie, heeft bepaald geen schade aan het land aangericht, maar eerder een toename van duurzaam toerisme.
    Yogadocenten zijn de laatste die überhaupt, maar helemaal nu, financiële middelen hebben om humanitaire steun te geven.
    Dus stuur ook eens een mailtje naar de farmaceutische industrie, daar worden momenteel miljarden extra omgezet. En sta eens stil bij hun bijdrage aan een welvarend India. Hieronder enkele van de vele voorbeelden. Of de nederlandse rederijen, die schepen met giftig afval dumpen in india waar de regelgeving wat soepeler is, waarbij zelfs doden vallen. Aan de vele grote winkelketens die moderne slavernij in India in stand houden en het land vervuilen. Of naar Shell, die hebben vast ook nog een zakcentje over.
    Yoga moet ten alle tijden gepromoot worden, omdat yoga bijdraagt aan een bewuster mens, die zelf verantwoordelijkheid neemt voor zijn gezondheid, een schoner klimaat, en een mens die stopt met dieren eten. Hopelijk dragen jullie hier in het vervolg aan bij.
    Met hartelijke groet, 
    Saskia Onck / Publisher – Chief Editor
    DE YOGAKRANT

     

    https://www.schonekleren.nl/moderne-slavernij-in-india-bij-bekende-kledi…
    https://www.noordzee.nl/nederlandse-rederijen-dumpen-schepen-op-stranden…
    https://www.trouw.nl/duurzaamheid-natuur/de-illusie-van-recyclen-plastic…
    https://www.greenpeace.org/nl/klimaatverandering/2822/de-geschiedenis-va…
    https://www.trouw.nl/nieuws/mismaakte-vissen-door-afvalwater-uit-de-farm…
    https://decorrespondent.nl/9582/zo-krijgt-de-farmaceutische-industrie-ze…
    https://klooker.nl/gezondheidmilieuenmedicijnen/
     

  • Neutraliseer je oordelen

    Neutraliseer je oordelen

    ‘Die dacht ook: ik verf mijn haar eens oranje.’ ‘Zou hij zelf wel blij zijn met die broek?’ Als opgroeiende tiener had ik de gewoonte om alles en iedereen te voorzien van zogenaamd grappig bedoeld commentaar. Het was een beproefd middel om mijn eigen – in groten getale aanwezige – onzekerheden niet onder ogen te hoeven zien en ze bovendien voor anderen uit het zicht te houden. Zolang ik bij elke persoon één of meerdere tekortkomingen kon ontdekken en benoemen, viel het met mijzelf immers nog wel mee.

    Bovendien had ik met mijn grappig bedoelde opmerkingen vaak de lachers op mijn hand, en dat voelde wel zo veilig. Ze kunnen immers beter mét je lachen dan óm je. Totdat iemand mij er een keer op wees: “Weet je wel dat je overal iets negatiefs over zegt?” Dat vond ik niet fijn. Ten eerste vond ik het niet leuk om berispt te worden – ik deed toch niets fout? En ten tweede: het waren toch maar grapjes? Als je daar al niet tegen kon… Maar toen ik er beter op ging letten, bleek het inderdaad waar; ik benoemde iedere kleine onvolkomenheid die ik maar kon ontdekken, en dat was helemaal niet zo grappig en onschuldig als ik altijd had gedacht.

    Natuurlijk is er niet per se iets mis met oordelen. We doen het de hele dag door en vaak is dat nuttig, in een enkel geval zelfs van levensbelang. Zo kun je bij een naderende ijsbeer met een kwaadaardige blik in zijn ogen beter je oordeel klaar hebben (‘Wat een engerd, wegwezen hier!’) dan proberen het aanstormende dier neutraal te bezien (‘Hij kijkt wat boos, maar misschien is het eigenlijk een lieverd’). Ook als iemand in een donkere steeg met een pistool op je af komt is snel oordelen verstandig (‘Gevaar, omdraaien, nu!’).

    Oordelen worden pas een probleem wanneer je ze – net als de verhalen waarover ik de vorige keer schreef – altijd beschouwt als De Waarheid, terwijl je je er meestal niet eens bewust van bent dát je oordeelt. Ik moest ooit een oefening doen, waarbij we een foto van een vrouw te zien kregen, en alleen maar opmerkingen mochten maken die geen oordeel inhielden. Dat viel nog niet mee. ‘Ze kijkt nogal streng’, ‘Ze heeft mooi haar’, ‘Ze werkt vast heel hard’; het bleken onbedoeld allemaal oordelen, positief of negatief.

    In de jaren dat ik yoga beoefen ben ik me bewust geworden van die oordelende stem de hele dag door. Yoga kent immers geen goed of fout. Iets is. Punt. En dat kan een heel heilzaam inzicht zijn, want zo negatief als we oordelen over anderen, oordelen we meestal ook over onszelf. ‘Wat doe ik weer stom’, ‘Zij ziet er veel beter uit dan ik’; vul maar in.

    Een oordeelloos leven is maar voor weinigen van ons weggelegd en wat mij betreft ook niet nodig. Ik zou zeggen: begin eerst eens met al die oordelen op te merken. Onderzoek ze. Of beter nog: neutraliseer ze, door achter elk negatief oordeel iets positiefs te denken. Zelf doe ik dat bijvoorbeeld zo: ‘Wat doe ik dat weer onhandig’, ‘Maar ik probeer het tenminste wel.’

  • Verhalen

    Verhalen

    “Wat lijkt het me heerlijk als je je gedachten en gevoelens zo goed kunt verwoorden als jij,” verzucht mijn vriendin. Ze heeft een punt; ik zit niet snel om woorden verlegen en dat is in onze maatschappij – waarin communicatie een hoofdrol speelt – erg handig. Met de juiste woorden is een dreigend conflict vaak nog wel af te wenden, kun je wrijving en irritaties voorkomen of oplossen en zijn stroeve situaties weer vlot te trekken. Woorden kunnen zelfs helpen om taboes te beslechten; iets wat bespreekbaar wordt gemaakt, komt immers vanzelf uit de schaduw van de schimmigheid vandaan en blijkt dan vaak lang niet meer zo angstaanjagend.  

    Daarnaast is het fijn voor mezelf dat ik me over het algemeen goed kan uitdrukken; het maakt het voor andere mensen makkelijker om te begrijpen wat er in mij omgaat. Ik voel me gehoord, letterlijk en figuurlijk. Als anderen zich dan ook nog herkennen in de gevoelens die ik beschrijf, maakt dat het gevoel van verbondenheid alleen maar groter. Misschien is het zelfs een gevoel van erkenning; door mijn verhalen doe ik er toe. En dat geldt niet alleen voor mij; voor veel mensen zijn de verhalen die ze over zichzelf en hun leven vertellen hun grootste houvast.

    En daar zit meteen de valkuil. Want woorden en verhalen mogen dan een belangrijk onderdeel van ons leven vormen, tegelijkertijd zijn het ‘maar’ woorden en verhalen. Het is niet dé werkelijkheid, slechts een schematische weergave ervan. Hoe welbespraakt je ook bent, je woordenschat zal nooit toereikend zijn om de volledige werkelijkheid te omvatten, al was het maar omdat je die werkelijkheid nooit in haar volledigheid kunt zien. Vergelijk het met een plattegrond van een bepaald gebied; hoe uitgebreid en gedetailleerd die plattegrond ook is, als je eenmaal in het betreffende gebied loopt, zie je altijd details die niet op de kaart terug te vinden zijn.

    ‘De kaart is niet het gebied,’ heb ik eens een wijs iemand horen zeggen. En dat is precies hoe het is; een plattegrond met de belangrijkste wegen is hartstikke handig, net zoals woorden en verhalen handig zijn in het dagelijks leven. Ze geven houvast. Het wordt echter lastig als je teveel in je eigen verhalen gaat geloven. ‘Ik heb parkinson, dus ik ben zielig’ is bijvoorbeeld zo’n verhaal. Of: ‘Ik ben nu eenmaal onhandig, dus dat kan ik nooit’. ‘Ik verdien veel geld, dus ik ben succesvol’, ‘Als mijn ouders maar liefdevoller waren geweest, was ik wel gelukkiger geweest’; let er maar eens op hoeveel verhalen je jezelf en anderen vertelt.

    Ik daag je uit om al die verhalen eens iets minder serieus te nemen. Om te onderzoeken wanneer een verhaal je eigenlijk in de weg staat en je belemmert om te zijn wie je zou willen zijn. Hoe wáár is het wat je jezelf vertelt? Zitten er misschien meer kanten aan? Kan het hele verhaal wellicht op de schop? Soms houden verhalen je namelijk gevangen; ‘The prison is in your mind,’ zoals Holocaust-overlevende Edith Eger zegt. Als je dat eenmaal ziet, is de weg naar vrijheid binnen handbereik. En daar heb je geen plattegrond voor nodig.

  • Beginnen

    Beginnen

    Diana Plenckers beoefent van kinds af aan yoga, is yogadocent sinds 1985 en directeur van de Saswitha Opleiding voor Yoga en Wijsbegeerte sinds 1999.

    De eerste sutra van Patañjali, de filosoof die zo’n twee millennia geleden in krap 200 zinnetjes de weg naar de ultieme eenheidservaring uiteen wist te zetten, luidt: atha yoganushasanam. Dat betekent: ‘nu begint yoga’. Daarmee zegt hij eigenlijk dat je je niet moet richten op dat wat geweest is en niet op dat wat komt of wat je hoopt te zullen bereiken, maar op nu. Daar waar je nu bent, daar begint het. Je kunt die eerste sutra lezen als een ode aan het begin én aan het vieren van het nu.

    Dit kun je toepassen op je eigen hathayogabeoefening. In plaats van je te ergeren dat je vroeger wel makkelijk ardhachakrasana (halve wiel) kon en nu niet meer. Of ontevreden te zijn dat je nog steeds je voeten niet op de grond krijgt in halasana (ploeg). Of dat jouw vrksasana (boom) er toch minder fraai uitziet dan dat Instagram-plaatje ervan met de zonsondergang op de achtergrond. Juist op dat moment zeg je tegen jezelf: Nù begint yoga. Dan beleef je elke asana alsof je die voor de eerste keer doet. Zonder verwachting, zonder teleurstelling.

    Jezelf beschouwen als een beginner is bevrijdend. Geniet ervan! Beginnen is leuk, beginnen is spannend en wat ook fijn is, als beginner hoef je het nog niet te kunnen. Dat het soms moeilijk is om jezelf als beginner te beschouwen, zien wij op de yogaopleiding regelmatig. Yogadocent worden begint als je voor het eerst gaat leren hoe je een asana inspreekt, een ontspanningsoefening, een meditatie. En dat je dan merkt dat dat nog niet zo simpel is. En je dan realiseren dat je om iets te kunnen dat dat begint met jezelf gunnen het te leren. En dat dat begint bij het begin. En dat het dan pas yoga wordt.

    Na heel veel jaren dat ik nu zelf yogales geef, kan ik zeggen dat het wat mij betreft nooit ophoudt om beginner te zijn. In het zelf oefenen is het elke ochtend weer… beginnen. Elke les die ik geef vind ik opnieuw spannend. Echt waar! Ik hoop dat gevoel nooit kwijt te raken. Het behoedt me voor luiheid, gemakzucht en het houdt me nieuwsgierig. Ik wil altijd blijven beginnen met yoga.

     

  • Ja, en?

    Ja, en?

    “Ik schaam me zo voor mijn trillende hand,” zegt een mede-parki. Eigenlijk schaamt ze zich voor de hele ziekte; ze is vooral bezig die zoveel mogelijk verborgen te houden. Ik vind het verdrietig om te horen – het klinkt zo eenzaam – en eigenlijk vind ik het ook oneerlijk. Waarom zou je je moeten schamen voor iets waar je niets aan kunt doen?

    Maar ik begrijp het wel. Want hoewel we de illusie hebben dat je in onze maatschappij kunt doen en laten en worden wat je wilt, worden we de hele dag door overspoeld door normen en waarden en vooral plaatjes waaraan we geacht worden te voldoen.

    Hoe je eruit ziet, je huis, je auto, je eten; alles hoort aan bepaalde voorschriften te voldoen, wil je het gevoel hebben dat je echt meetelt. Althans, dat is wat al die plaatjes je willen doen geloven. Zelfs je baan mag niet gewoon iets zijn waarmee je genoeg verdient om een dak boven je hoofd te kunnen betalen. Nee, het moet een passie zijn, iets waar je dag en nacht mee bezig wilt zijn, iets waarover je trots kunt vertellen en waarin je je eindeloos kunt ontplooien. Dus als er iets gebeurt waardoor je niet meer aan dat vermeende ideaalplaatje voldoet, kan dat tot schaamte leiden, dat begrijp ik best.

    Psssst…. Wist je dat we ook een tijdschrift hebben? Neem een abonnement vanaf slechts 19,95 per jaar voor meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips!

    Maar. Wat nou als je dat niet-voldoen als een enorme kans zou kunnen beschouwen? Een kans om te leren minder bezig te zijn met wat anderen van je denken, of wat je denkt dat ze denken? Journalist Annemarie Haverkamp interviewde voor het AD twee jaar lang mensen die weten dat ze niet lang meer zullen leven; het viel haar op dat veel van hen zeiden nu eindelijk te durven doen waar ze zelf zin in hadden, zonder steeds maar rekening te houden met de verwachtingen van anderen. In die zin zagen ze hun ziekte als een bevrijding. Is het niet treurig dat daar eerst een ernstige ziekte voor nodig is?

    Natuurlijk kan ik een pleidooi houden voor doeslief. Voor een samenleving waarin mensen minder snel oordelen over elkaar. Maar ik heb niet de illusie dat dat snel zal gebeuren. En feitelijk zit het probleem daar ook niet. Het probleem is dat jíj er steeds mee bezig bent, met die verwachtingen van anderen. Dát is de gevangenis in je hoofd, zoals Edith Eger stelt. De echte vrijheid zit erin om daarmee te stoppen. Of nog beter: comfortabel kunnen zijn met de afkeuring van anderen. Stel je eens voor wat een ruimte dat geeft. Hoe vrij je dan bent.

    We denken vaak dat we ons eerst moeten bewijzen om bestaansrecht te verwerven. Yoga helpt je om te ontdekken dat dat helemaal niet nodig is. Je bent er immers al, je bestaat al en je hoeft niets te bewijzen. Wie dat nog gemakkelijk vergeet, hoeft maar twee woorden te onthouden: ja, en? Misschien vinden ze het stom als ik afzeg. Ja, en? Straks denken ze dat ik lui ben. Ja, en? Ze zullen mijn trillende hand wel raar vinden. Ja, en? Veel eenvoudiger wordt het niet…

  • De roze olifant

    De roze olifant

    Mijn vaders stem klinkt wat onzeker, aan de andere kant van de lijn. “Er is iets vreemds aan de hand,” zegt hij verontwaardigd. “Ik wilde de energierekening betalen op de computer, maar de bank heeft alles veranderd. Nu weet ik niet meer wat ik moet doen.” De eerste keer dat hij dit zei, dacht ik dat het echt zo was. Dat de bank de digitale betaalomgeving misschien helemaal opnieuw had vormgegeven, waardoor alles er anders uitzag. Maar inmiddels ken ik het patroon: mijn vader – 81, en toch al niet dol op digitale handelingen – klikt op een verkeerd icoontje en raakt dan helemaal in de war. We hebben vaker besproken wat hij in zo’n geval kan doen, en we hebben het ook opgeschreven, maar, zoals hij zelf zegt: “Mijn geheugen is een zeef tegenwoordig.”

    Dat de gaten in die zeef steeds groter worden, weet mijn vader diep van binnen heel goed. En dat maakt hem onzeker. Boos ook. Want hij voelt dat hij de grip op zijn leven steeds een beetje meer verliest. En als er iets is wat mijn vader haat, dan is het de controle kwijtraken. Iets aan het toeval overlaten heeft hij nooit graag gedaan en hij is niet van plan om daar nu nog mee te beginnen. En dus wordt hij boos dat de bank hem het digitaal betalen steeds weer onmogelijk maakt. Ik weet intussen met welke stukjes informatie ik deze gaten in zijn zeef kan dichten: “Ga even terug naar je bureaublad – je weet wel, met die foto van die arrenslee – en dan links onderin klikken op dat rondje met blauw en groen.” Zo loods ik hem naar de juiste pagina, tot hij het weer herkent.

    Psssst…. Wist je dat we ook een tijdschrift hebben? Neem een abonnement vanaf slechts 19,95 per jaar voor meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips!

    Behalve dat ik het vervelend vind voor mijn vader dat hij zich er zo over opwindt, zet het me ook aan het denken. Want ‘cognitieve achteruitgang’, om het voorzichtig te omschrijven, is ook een proces dat bij de ziekte van Parkinson kan optreden. Maar waar ik andere angsten inmiddels recht durf aan te kijken, heb ik deze roze olifant tot nu toe nauwkeurig weten te vermijden. Met een grote boog ben ik er steeds omheen gelopen. Via mijn vader word ik echter toch aan het denken gezet. Zou ik ook zo boos worden? Zo angstig en onzeker? Is het inderdaad zo angstaanjagend om de gaten in je geheugen te zien vallen? Of is dat slechts onze projectie; de angst van een ‘gezond’ iemand om niet meer aan de norm te voldoen?

    Voor de zoveelste keer vind ik mijn rustpunt in yoga. Dankzij yoga weet ik namelijk inmiddels dat je de controle over je leven helemaal niet kunt verliezen, omdat je die controle nooit hebt gehad, hooguit de illusie ervan. Dankzij yoga weet ik ook dat je overgeven aan deze wetenschap ongelooflijk veel lucht geeft, waardoor ik me – op een andere manier, meer van binnenuit dan van buitenaf opgelegd – juist sterker voel. Ik ben wel benieuwd of ik me dat nog zal kunnen herinneren wanneer het er op aankomt. We zullen het zien; voor nu is de roze olifant in ieder geval een stukje kleiner geworden.

     

  • Oefenen met zijn

    Oefenen met zijn

    Zo vlot mogelijk leg ik mijn boodschappen op de lopende band. Achter me staat de volgende kar te dringen, mijn voorganger heeft zojuist afgerekend. Het komt nu echt op mij aan. De band draait genadeloos door, de boodschappen die er al op staan gaan harder dan ik. Intussen probeer ik er op te letten dat de eieren straks niet onder de pakken melk terecht komen en de avocado’s niet geplet worden door het wasmiddel. O ja, bonuskaart, die moet je tegenwoordig zelf scannen. Waar heb ik mijn portemonnee ook al weer?

    Terwijl ik op zoek ben naar mijn bonuskaart, begint het meisje achter de kassa mijn eerste boodschappen te scannen. ‘Staat u in de parkeergarage?’ o ja, parkeerkaart – dat scheelt weer een euro. Maar waar?? ‘Spaart u pannenzegels? Voetbalplaatjes?’ Haar vragen resoneren in mijn hoofd terwijl ik mijn pinpas tevoorschijn haal – contant betalen is helemaal niet te doen met mijn onwillige linkerhand – en voor ik het weet heb ik ‘ja’ geantwoord. Meteen krijg ik enkele pakjes voetbalplaatjes en een rijtje pannenzegels in mijn handen gedrukt. Even dreigt paniek; waar moet ik al die dingen laten? Snel prop ik alles min of meer in mijn portemonnee, terwijl ik mijn boodschappen in mijn tassen duw. Het zweet staat op mijn rug als ik de parkeergarage inloop.

     

    Psssst…. Wist je dat we ook een tijdschrift hebben? Neem een abonnement vanaf slechts 19,95 per jaar voor meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips!

     

    Meerdere handelingen tegelijk uitvoeren, dat gaat – met dank aan Mrs P. – steeds lastiger. Ooit stond ik met een baby op mijn arm, een peuter aan mijn hand en een telefoon tussen oor en schouder geklemd te koken. En dan kwam er ook nog een prima maaltijd uit. Nu ontstaat er al lichte kortsluiting als man D. een vraag stelt terwijl ik in de pastasaus sta te roeren (wat hij erg grappig vindt, soms doet hij het expres). Überhaupt gaat het dóen van dingen moeizamer. Even de was ophangen is er niet meer bij; hoe haastiger ik ben, hoe langzamer het gaat.

    Dingen doen wordt steeds een beetje moeilijker en dat is doodeng. Want zolang je dingen doet, kun je daarover vertellen aan anderen (kijk mij eens lekker bezig zijn!). En zolang je dingen doet, hoef je geen ingewikkelde gevoelens toe te laten (geen tijd voor, want Druk Met Belangrijker Zaken). Het is dus goed verklaarbaar dat bezig zijn – dingen doen – in onze westerse maatschappij aanzienlijk meer wordt gewaardeerd. ‘Het maakt niet uit wat je doet, maar niks doen is geen optie’; hoe vaak heb ik dat zelf niet tegen mijn destijds puberende zoons geroepen?

    Maar als ik ‘niets doen’ nu eens vervang door ‘oefenen met zijn’? Dat klinkt meteen een stuk positiever. En belangrijker nog: oefenen met ‘zijn’ kan heel goed met behulp van – tadaa, daar zijn we weer! – yoga. Ontspanningshoudingen; het zijn misschien wel de lastigste van alle yogahoudingen. Want kun je bij de hond flink je best doen door je zitbeentjes eens extra omhoog te strekken, of bij de tang door nog dieper naar voren te buigen, ontspanning kun je slechts toelaten. Je best doen werkt hierbij niet, je kunt alleen maar zijn. En dat blijkt nog een hele kunst. Met die kunst ga ik vandaag eens lekker aan de slag.

  • Je identiteit, wat ís dat eigenlijk?

    Je identiteit, wat ís dat eigenlijk?

    ‘Door de ziekte van Parkinson verlies je langzaam (een stuk van) je identiteit.’ Met die nogal angstaanjagende boodschap voert de Hersenstichting de komende weken campagne om aandacht te vragen voor de hersenaandoening, en – belangrijker nog – om geld in te zamelen voor onderzoek.

    Een nobel streven; onderzoek is hard nodig naar deze vreemde ziekte, die volgens deskundigen de komende decennia wel eens pandemie-achtige vormen zou kunnen gaan aannemen. Om mensen wakker te schudden kun je niet aankomen met een genuanceerd verhaal, dat begrijp ik heel goed. En laten we eerlijk zijn, het is ook gewoon een @#$%&-ziekte, daar valt niets op af te dingen. Ik heb nota bene zelf meegewerkt aan de campagne: met een beetje geluk is mijn schrijvende linkerhand de komende weken af en toe op televisie te zien. De verandering in je handschrift (een onderdeel van je identiteit, aldus de Hersenstichting) als gevolg van de ziekte wordt op deze manier geïllustreerd.  

    Maar tegelijkertijd heb ik wat moeite met deze sombere boodschap. Daar zal ongetwijfeld enige struisvogelpolitiek bij zitten; soms wil ik gewoon niet precies weten wat de aandoening allemaal teweeg kan brengen. Mijn vraagtekens gaan echter verder dan alleen een slimme ontkenningsstrategie. Want je identiteit, wat ís dat eigenlijk? Is dat hoe je jezelf ziet? Hoe je zou wíllen zijn? Hoe je denkt dat anderen je zien? Of hoe je hóópt dat anderen je zien? Is je identiteit dat waar je goed in bent? Je baan? Je hobby’s? Je uiterlijk?

    Los van de vraag welke ingrediënten een rol spelen, is een identiteit naar mijn idee geen statisch gegeven. Een identiteit vormt zich volgens mij onder invloed van alles wat je meemaakt. Je leeftijd, de mensen die je ontmoet, de reizen die je maakt, de hoogtepunten die je beleeft en de tegenslagen die je te boven komt; allemaal hebben ze invloed op wie je op een bepaald moment bent en hoe je op dat moment in het leven staat. Een identiteit verandert dus constant, ook door de ziekte van Parkinson. Maar verdwijnen?

    ‘Hij is helemaal zichzelf niet,’ zeggen we als iemand iets doet wat we niet hadden verwacht. Maar is dat wel zo? Misschien is diegene juist eindelijk zichzelf, en klopt alleen het beeld dat wij ervan hadden niet (meer). Sterker nog: hoe zou je ooit níet jezelf kunnen zijn? Wie zou je dan zijn? Misschien is het wel vooral de buitenwereld die vindt dat parkinson je identiteit afneemt; je voldoet immers niet langer aan veel maatschappelijke normen. Maar kun je die normen enigszins loslaten, dan is er ineens ruimte. Ruimte om toch, of juist, jezelf te zijn.

    Het beste handvat daarbij? Je gelooft het niet: yoga. Op je yogamatje kun je niet anders dan jezelf zijn. Met bibberbeen, met stijve arm, met warrige gedachten. Al ademend ontdek je dat ‘jezelf zijn’ alles is wat je kunt doen. Dat een baan, hobby’s en uiterlijk daar uiteindelijk weinig mee te maken hebben. Dat er ergens diep van binnen een stukje zit, waar ziekte en verval geen vat op hebben. Misschien zou de Hersenstichting daar eens onderzoek naar kunnen doen.

     

     

     

  • De onmogelijke lente

    De onmogelijke lente

    De lente komt eraan. Natuurlijk is het nog geen 21 maart, het moment dat we hier ervaren dat de lente begint. Begin februari echter, is een moment waarop in veel oude culturen het begin van de lente werd gevierd. De dagen worden merkbaar langer, het licht keert terug en daarmee ook het leven en de hoop.

    Hout-energie

    De energie van de lente wordt in de Chinese geneeswijzen Hout-energie genoemd, dat wil zeggen, de energie die we bij planten terugzien. Als je nu in Nederland naar buiten kijkt, zie dat planten beginnen te groeien. Sneeuwklokjes komen de grond uit, en ook de eerste andere planten komen uit de knop. De beweging van het element Hout is daarom “naar buiten”.

    Tetteren

    Ook in ons vindt die beweging plaats. Zo viel het me op dat de kinderen in mijn straat harder praten, bijna tetteren, geheel in lijn met de Houtenergie die zorgt dat ook onze stem naar buiten beweegt en daardoor harder wordt. Wanneer je dit in de lente opvalt, is dit geen onbalans. Ook zou je kunnen merken dat je graag naar buiten wilt, of heb je plannen voor mooie dingen.

    Schoppen

    Maar wat nu als die plannen worden gedwarsboomd? Wat nu als je ineens niet naar buiten mag, of je mooie plannen niet mag uitvoeren, bijvoorbeeld omdat je nu vanwege de regelgeving geen mensen bij elkaar mag brengen? Dan voelt het bijna onmogelijk om met de energie van de Lente mee te bewegen. Het ligt aan de veerkracht van je Houtenergie of je op creatieve wijze andere manieren zoekt om je plannen uit te voeren, of dat je de behoefte krijgt om te gaan schoppen in letterlijke of figuurlijke zin.

    Acupressuur

    Mocht je die onrust herkennen, spierspanningen voelen, pijn in je hoofd, schouders, kaken of heupen herkennen, dan raad ik je de gratis download Acupressuur voor de Lente aan, die ik schreef voor Do-In Academy. Hiermee vergroot je de veerkracht van jouw Houtelement, en maak je van de schijnbaar onmogelijke lente weer een periode waarin je meebeweegt met de vreemde winden die deze tijd te bieden heeft.

    Meer leren over de Vijf Elementen? Bij Do-In Academy geef ik diepgaande opleidingen in Do-In en TCM. Op 10 maart start de Engelstalige online basismodule over de Vijf Elementen. In September start de Nederlandse online basismodule 12 meridianen.