Categorie: Blogs

  • Bewust naïef

    Bewust naïef

    Het is een interessante discussie die we op de vroege ochtend hebben, hondenvriendin T. en ik. Onze dieren scharrelen op hun gemak rond in het ontwakende bos, daarbij begeleid door vogelgekwetter in alle toonsoorten. De zon piept voorzichtig door het bladerdek heen, de hondjes snuffelen alsof hun leven ervan afhangt; het ene geurtje is nog lekkerder dan het andere. T. zoekt aarzelend naar haar woorden: “Jij bent misschien een beetje te…ehhh, hoe zal ik dat nou aardig zeggen?” Ik moet lachen om haar voorzichtigheid, en vul grijnzend aan: “Te soft, bedoel je?” “Nou,” zwakt ze enigszins af, “Te begripvol, te respectvol misschien. Een gezonde dosis wantrouwen kan geen kwaad hoor.”

    Aanleiding voor de discussie was de ontdekking dat iemand van wie ik het nooit had verwacht -eigenlijk waren het twee personen – iets deed waarover ik alleen maar verbijsterd kon zijn. Het duurde even voordat ik ook boos werd, gewoon omdat ik niet kon geloven dat iemand – en dan vooral deze twee personen – zó achterbaks kon zijn. Natuurlijk weet ik dat iedere dag in de wereld afschuwelijke, onrechtvaardige en totaal oneerlijke dingen plaatsvinden. Maar toch, zo dicht bij huis, door twee mensen die ik zo hoog had zitten; het past gewoon niet in mijn belevingswereld.

    “Mensen zijn nu eenmaal niet altijd aardig, daar kun je beter op voorbereid zijn,” vervolgt T. Maar hoewel ik haar goedbedoelde advies begrijp, ben ik het er niet mee eens. Ik ben niet achterlijk, ik weet waar mensen soms toe in staat zijn, maar ik weiger om dat als uitgangspunt te nemen. Dat komt wel eens naïef en goedgelovig over, maar dat is in mijn geval een bewuste keuze.

    Met het verhaal van de echo probeer ik T. uit te leggen waarom: “Een jongen loopt met zijn vader in een bos, midden in de bergen. Als hij struikelt, roept hij: ‘@#$%*!’. Tot zijn verbazing hoort hij terug: ‘@#$%*!’ Hij roept: ‘Wie is daar?’ en hoort terug: ‘Wie is daar?’. Nu wordt hij nijdig: ‘Kom dan tevoorschijn, lafbek!’ Het antwoord is: ‘Kom dan tevoorschijn, lafbek!’ De jongen is razend, maar zijn vader zegt: ‘Moet je opletten.’ Hij roept: ‘Je bent geweldig!’ en krijgt als antwoord: ‘Je bent geweldig!’ De jongen kijkt stomverbaasd terwijl zijn vader roept: ‘Ik bewonder jou!’. Direct wordt er gereageerd: ‘Ik bewonder jou!’

    ‘Hoe doe je dat?’, vraagt de jongen. Zijn vader legt uit: ‘Dat is de echo, maar het geldt ook voor het leven. Wat je geeft, krijg je terug. Wil je meer vriendelijkheid? Geef dan meer vriendelijkheid. Wil je meer liefde? Wees dan zelf liefdevoller.’ En daarom,” vervolg ik tegen T., “ben ik liever af en toe naïef dan altijd wantrouwend.”

    Dat betekent overigens niet dat ik me dan maar moedwillig in de maling laat nemen of het goed vind als iemand mij onaangenaam behandelt; het betekent alleen dat ik er niet bij voorbaat vanuit ga dat iemand zoiets zal doen. Misschien stoot ik daardoor nog wel eens mijn neus. Maar dat heb ik liever dan een beschermende muur van bitterheid en cynisme om me heen, waardoor niet alleen het risico op pijn verkleind wordt, maar waardoor ook de kans op dat waar het leven voor mij om gaat – echte verbinding – tot een minimum wordt gereduceerd.

  • Labels: wie ben je nu echt?

    Labels: wie ben je nu echt?

    Tijdens mijn opleiding tot yogadocent kwam de vraag: wie ben je? Als ik jou zou vertellen wie ik ben, dan zou ik zeggen: ik ben Laura Louise, yogadocent, tekstschrijver en ik trek rond in mijn camperbus door Europa samen met mijn man Rick. Dat klinkt aannemelijk toch?

    Maar ik ben ook vrouw, zus, dochter en vriendin. Of sociaal, empathisch en creatief. Of een combinatie van spieren, botten, cellen en iets dat we onze ziel noemen. Maar met al deze antwoorden namen mijn Indiase yogadocenten geen genoegen. “Maar wie ben je nu echt?”, zeiden ze dan. “Je praat in labels.” Ai, maar praten we allemaal niet in labels?

    Voordeel is wel dat jij nu een beeld hebt van mij, dus in principe heb ik mij nu aan jou voorgesteld en heb je een beetje een idee van mij. Maar dat we in labels praten, dat liet mij niet los. Want als iemand vanuit out of space komt en jij vertelt wie je bent. Dan zegt iemand misschien wel: wat is een zus en wat doet een reiziger? Dat was precies wat mijn Indiase docenten deden. Bij alles wat je zei vroegen ze: wat is het of waarom? Heel frustrerend, want labelen doen we allemaal. En dat was natuurlijk ook precies hun doel. We zijn wat we onszelf voor naampje geven.
     

    In het komende nummer van ons tijdschrift Yoga Internationaal lees je een uitgebreid interview met Rick en Laura over hun avontuurlijke leven. Hoe is het om te wonen en reizen in een camper? En waar komt dat verlangen naar vrijheid en minimalisme vandaan?

    Yoga International

    Neem voor woensdag 1 september 23.59 een abonnement en ontvang dit nummer omstreeks 17 september. Wil je meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips? Neem dan een abonnement vanaf slechts 19,95 euro. 

    Vol van labeltjes

    Ik denk dat een wereld zonder labels ondenkbaar is, want laten we eerlijk zijn. Het leven wordt wel een rotzooi als we alles in twijfel gaan trekken en stoppen met labelen. Want wie bepaalt er dan nog dat groen betekent lopen en rood stoppen. Of andersom. Nee, het zorgt zeker ook voor structuur. Maar als we gaan kijken naar onze persoonlijke labels dan is er wel iets interessant, wat we ook weer mooi kunnen koppelen aan de yogafilosofie.

    Online Yogajuf

    Want wie je nu écht bent, heeft te maken met vanuit welk perspectief jij jezelf ziet. Of de ander. Als ik voor mezelf spreek dan heb ik mezelf vaak behoorlijk negatief gelabeld. Maar labels veranderen ook door de jaren heen. Waardoor het dus niet vast zit geplakt aan je identiteit. Loskomen van je labels betekent ook dat je liever naar jezelf en de wereld om je heen leert kijken. We zijn simpelweg wie we zijn. Met onze mooie kanten en de kanten waar we nog aan mogen werken. We zijn tenslotte nooit uitgeleerd als mens.

    Juist daarom vind ik bijvoorbeeld de mantrameditatie I am zo ontzettend mooi. Een meditatie waarbij je je bij je inademing focust op het woord I en bij de uitademing op am. Het is de simpele vertaling van: ik ben. En daarbij is het ook nog eens de natuurlijke klank van je in- en uitademing. Doordat je je focust op deze klanken komt de focus ook minder op andere gedachten te liggen. Want ook daar labelen we weer aan.

    Geluksmomentjes, dromen en doelen

    Maar wat is nu het antwoord op de vraag: wie ben je zonder labels? We zijn wie we zijn. Er is geen één antwoord. Het ligt aan de plek, de tijd en met wie we praten. En hoe meer we dat zien en minder gaan praten in labels, hoe anders we naar onszelf gaan kijken. Laten we vertellen waar we blij van worden of waar we van gaan aan staan. Ik zou bijvoorbeeld zeggen dat ik het gelukkigste ben als ik op een mooie plek in de natuur met mijn man en een zelfgemaakte cappuccino in het zonnetje sta. Of dat ik hoop dat ik binnenkort weer een boek lees waar ik helemaal in word opgeslokt, omdat ik dat zo heerlijk vind. Probeer meer te denken in wat je doet of waar je naartoe wilt in plaats van geografische kenmerken, zoals burgerlijke staat, diploma’s of woonplaats.

    Online Yogajuf

    Jezelf of de ander niet bekijken door een bril van labels maar door te vragen naar mindset, doelen of dromen vergt trouwens oefening. Maar door bijvoorbeeld te mediteren werk je wel aan een positievere mindset met minder oordeel. Ik ben benieuwd of je de mantrameditatie eens gaat proberen. Laat je het mij weten?

    Je kunt mijn avonturen en lessen volgen via Instagram: @deonlineyogajuf. 

    Yoga reizen

     

     

  • Echt voelen, da’s pas stoer

    Echt voelen, da’s pas stoer

    “Het lijkt me zo saai, als je helemaal niks meer mag voelen,” reageerde een vriendin bijna tien jaar geleden. Ik was net begonnen met yoga en probeerde haar iets uit te leggen over gelijkmoedigheid van geest en hoe yoga kan helpen je niet langer door iedere emotie mee te laten slepen. Haar uitspraak geeft aan dat ik het niet erg handig uitlegde, en eerlijk gezegd snapte ik het zelf als kersverse yogi ook nog niet zo goed. Want het kon toch niet de bedoeling zijn dat je door yoga te beoefenen in een soort gevoelloze robot zou moeten veranderen? Dat leek mij eigenlijk ook heel saai…

    ‘Himmelhoch jauchend oder zum Tode betrübt’ noemde mijn moeder mij vroeger regelmatig. Intense vrolijkheid en diep verdriet wisselden elkaar moeiteloos af; een middenweg was er meestal niet. Dat intense verdriet was soms lastig, maar als ik blij was, was ik ook echt heel erg blij. Was ik boos, dan was ik heel boos. Maar was ik vrolijk, dan spatte de vrolijkheid ervan af. Ik was een gevoelsmens, maar tijdens de puberteit besloot ik dat dat voor mij gelijk stond aan ‘zwak’ en dus probeerde ik die kant zoveel mogelijk te negeren. Rationeel denken, de zweep erover, geen getrut; er was niemand harder voor mij dan ikzelf.

    ‘Geen speelbal zijn van je emoties’ vertaalde ik in ‘je mag niets voelen’, en precies daar ging het mis. Daar gaat het bij veel mensen mis. Want echt vóelen, dat zouden we met zijn allen juist veel meer moeten doen. En werkelijk voelen lukt pas als je in het dagelijks leven niet langer door emoties van links naar rechts wordt gesmeten. Emoties zijn niets meer dan ‘de waan van de dag’, zoiets als krantenberichten die vandaag belangrijk lijken, maar morgen ondergepoept in de kattenbak liggen. Emoties zijn niets meer dan chemische, primitieve reacties in een stukje oerbrein. Je ervaart ze, maar met werkelijk voelen hebben ze weinig te maken.

    Wie boos is op een ander, is eigenlijk verdrietig op zichzelf, las ik van de week. Het was nota bene een 8-jarig meisje dat deze uitspraak deed, maar ze slaat de spijker op zijn kop. Door een chemische reactie in de hersenen ervaar je boosheid wanneer iemand je iets aandoet, iets afneemt, je vernedert of negeert. Laat je je vervolgens door die boosheid leiden, dan zie je over het hoofd dat onder deze emotie iets anders, iets veel belangrijkers schuilgaat.

    Dat is wat ik tien jaar geleden beter tegen mijn vriendin had kunnen zeggen: dat yoga je helpt om het onderscheid te maken tussen emoties en werkelijk voelen. Ik had haar kunnen uitleggen dat emoties komen en gaan en dat je daar weinig invloed op hebt, maar dat je wel kunt bepalen wat je vervolgens met die emoties doet. Laat je ze alles overschreeuwen? Of durf je het aan om verder te kijken, naar de gevoelens eronder? Durf je naar jezelf te kijken in plaats van naar de ander te blijven wijzen? Durf je te kijken naar wat je diep van binnen werkelijk voelt en daar naar te handelen? Als je het zo bekijkt, is werkelijk voelen eigenlijk het stoerste wat je kunt doen…

  • Adem je gezond!

    Adem je gezond!

    In mijn werk als yogadocent besteed ik in mijn yogales altijd aandacht aan de ademhaling. Het valt mij op dat heel veel mensen hun ademhalingstechniek kunnen verbeteren. Ik hoop dat je na het lezen van dit blog bewuster en beter ademhaalt.

    Gasuitwisseling

    Lucht die we inademen, gaat via de luchtpijp naar de bronchiën en zo de longen in. De bronchiën vertakken zich in de longen weer verder, steeds kleiner en verder. Aan de uiteinden van de allerkleinste takjes zitten de longblaasjes. Dat zijn een soort zakjes met een zachte wand. In deze longblaasjes vindt uitwisseling plaats van zuurstof en afvalstoffen door een netwerk van hele kleine bloedvaatjes die om de longblaasjes heen liggen. Ingeademde zuurstof komt via de longblaasjes in het bloed terecht. Het bloed vervoert zuurstof door je hele lichaam. Het bloed geeft afvalstoffen (kooldioxide) terug aan de lucht in de longblaasjes. Dit ademen we vervolgens weer uit. En dat gaat razendsnel. Het duurt maar 7 seconden voordat zuurstof uit de lucht in je kleine teen zit. Bomen en planten doen precies het omgekeerde. Ze halen koolstofdioxide uit de lucht en maken er zuurstof van. Naast de longen, maken ook je luchtwegen, spieren, bloedvaten en weefsels deel uit van je ademhalingssysteem die de ademhaling mogelijk maakt. Je hersenen regelen je ademhaling op basis van de zuurstofbehoefte van je lichaam.

    Pranayama

    Je ademhaling is het enige automatische lichaamsproces dat we kunnen beïnvloeden. Wat gebeurt er eigenlijk als je je ademhaling manipuleert met ademhalingstechnieken (pranayama)? Twee uitersten in het spectrum van ademhalingstechnieken zijn hyperventilatie en hypoventilatie.

    Hyperventilatie

    Hyperventilatie betekent ‘te veel ventilatie’. Bij hyperventileren adem je teveel CO2 uit. Bij hyperventilatie adem je heel snel en/of heel diep, vaak in combinatie met een mondademhaling. Bij veel mensen is er sprake van ‘verborgen hyperventilatie’. Dit kan de volgende klachten veroorzaken: hoge bloeddruk, koude handen/voeten, hooikoorts, kortademigheid, slapeloosheid, hoesten, asthma, verstopte neus, en/of vocht in je longen. Door de toegenomen koolstofdioxide uitscheiding ontstaat er een tekort aan CO2 in het lichaam. Om dit te voorkomen, versterkt je lichaam de binding tussen hemoglobine en zuurstof waardoor er minder zuurstof beschikbaar komt voor de cellen die het nodig hebben en je hersenen. Daarnaast vernauwt je lichaam je bronchiën en je bloedvaten en verstopt je neus. Een tekort aan zuurstof in de hersenen, wordt versterkt doordat ook de bronchiën en bloedvaten vernauwen. Dus hoe meer je ademhaalt, des te meer je een gebrek aan lucht voelt en des te meer je weer gaat ademhalen. Je komt in een vicieuze cirkel terecht.

    Ziekte

    De juiste zuurstof-kooldioxide verhouding is heel belangrijk voor de gezondheid, als deze verhouding uit balans is kan dit ziekte veroorzaken; vooral kankers. Zo speelt een tekort aan zuurstof op celniveau een cruciale rol in de ontwikkeling van alle kankers, en kanker is wereldwijd de tweede belangrijkste doodsoorzaak. Voorspellingen over uitzaaiingen worden voorspeld aan de hand van het zuurstofgehalte van de tumor. Over het algemeen loopt de ademhalingsmoeilijkheid parallel met de kankerinvasie. Veel kankerpatiënten in China doen dagelijks ademhalingsoefeningen naast hun andere therapieën om hun overleving te verlengen. Hyperventilatie verandert de activiteit van enzymen en vitaminen in het lichaam. Wie hyperventileert wordt duizelig, voelt zich ijl in het hoofd, heeft tintelingen in vingers, handen, lippen, een droge mond en/of een dood gevoel in bijvoorbeeld de vingers. Vaak treedt hierbij pijn of een drukkend gevoel op de borst op; in extreme gevallen ook krampen van de vingers in strekstand. Vaak is men onrustig, of zelfs in paniek. Om het hyperventileren te stoppen, moet men het koolstofdioxide-gehalte weer laten stijgen. Dit kun je oplossen door je adem een tijdje in te houden, heel langzaam te ademen, en ontspanningsoefeningen te doen.

    Hypoventilatie

    Hypoventilatie daarentegen vindt plaats als er te weinig ventilatie plaatsvindt. Bij hypoventilatie is de ademhaling te ondiep. Je ademt te weinig CO2 uit waardoor er een overmaat aan CO2 komt in je lichaam. Een hoog CO2 gehalte in je bloed geeft een sterke prikkel aan het ademcentrum (breath hunger), waardoor je weer (dieper) gaat ademhalen. Klachten van hypoventilatie kunnen zijn:

    • hoofdpijn
    • moeheid, doordat ademhaling te veel inspanning kost
    • concentratieproblemen en sufheid
    • slijm in de longen, doordat een patiënt te weinig kracht heeft om slijm op te hoesten. Hierdoor kan een longontsteking ontstaan.  
    • afvallen, doordat het ademhalen te veel energie kost
    • weinig eetlust Bij langdurige hypoventilatie kan het koolzuurgehalte zo hoog oplopen, dat iemand in coma kan raken en overlijden.

    Beïnvloeden: ‘een ontspannen lichaam ontspant de geest’

    Adem diep in vanuit je middenrif, zodat je maag naar buiten toe uitzet. Hierna adem je lang en langzaam uit. Deze manier van ademhaling kan je helpen bij het ontspannen van lichaam en geest. Bij deze ademhaling stimuleer je de nervus vagus (hersenzenuw). In feite betekent het woord “vagus” in het Latijn “zwerver”. Deze zwerver kan daarmee je HRV verhogen, je hartslag en bloeddruk verlagen, ontstekingsremmend werken wat resulteert in een afname van je acute stressniveau. Je heart rate variability (HRV, de fluctuaties in slag-op-slag-intervallen van het hart) wordt gebruikt als indicator voor je fysieke conditie, algemene gezondheid, reactievermogen op en herstel van hoge stressniveaus.

    De buikademhaling is de gezondste manier van ademhalen. Lees in mijn blog ‘Adem je kalm’ over de buikademhaling hoe je deze ademhalingstechniek het beste kunt uitvoeren.

     

  • Twijfelen is oke

    Twijfelen is oke

    Vroeger was ik jaloers op mensen die heel stellig zijn in hun uitspraken, die je precies kunnen vertellen hoe de wereld in elkaar zit (en waar het dus misgaat), die geen moment twijfelen aan deze Waarheid en die je vaak ook nog het gevoel geven dat jij wel erg dom bent als je die Waarheid niet ziet.

    Zelf zit ik anders in elkaar. Vaak kan ik me in meerdere kanten van een verhaal verplaatsen. Daardoor vind ik het soms moeilijk om stellige uitspraken te doen; ik zie de nuances en weet dat veel dingen niet zo zwart-wit zijn als ze lijken. Zelfs wetenschappelijk onderzoek is vaak afhankelijk van hoe je de resultaten interpreteert, en wordt ook net zo gemakkelijk weer ingehaald door onderzoek dat het tegendeel lijkt te bewijzen.

    Neem bijvoorbeeld voedingsvoorschriften. Jarenlang ‘bleek uit onderzoek’ dat vet per definitie slecht voor je was, inmiddels een volledig achterhaald idee. Ooit was melk goed voor elk (o nee, toch niet; of misschien toch wel?). Kon je beter jam op je boterham doen dan pindakaas, vanwege de calorieën; tegenwoordig is pindakaas de gezonde keuze, al kun je die boterham beter helemaal niet meer eten (of toch?). En een glas wijn per dag was ‘goed voor je hart’, maar nu niet meer.

    Ik schaamde me altijd een beetje. Dat ik nooit eens een stevige mening ventileerde, of regelmatig dacht ‘ik weet het niet’. Inmiddels zie ik het anders; ‘overtuigd twijfelaar’ staat er in mijn Twitter-bio. Mensen die precies weten wat wel waar is en wat niet, die wantrouw ik namelijk een beetje. Want wat is dat eigenlijk: ‘waar’? Wat voor mij waar is, is dat voor iemand anders misschien helemaal niet. En wat vandaag mijn waarheid is, kan door veranderende inzichten misschien morgen weer anders zijn.  

    Ik kies bijvoorbeeld voor een vaccinatie, maar weet niet of ik daar misschien over tien jaar spijt van heb. Mensen die me bezweren dat het ‘100% veilig is’ wantrouw ik, want dat weet niemand. Maar ik wantrouw evengoed degenen die menen precies te weten welk ‘gif’ ik laat inspuiten en welke misère mij dat zeker gaat opleveren. Want ook dat weet (nog) helemaal niemand.

    Zou dat niet mooi zijn? Dat we vaker tegenover elkaar durven toe te geven: ‘Ik weet het niet.’ Of anders op zijn minst durven te erkennen dat de ene waarheid de andere niet hoeft te zijn. Wat goed is voor mij, hoeft dat voor jou niet te zijn. Dat lijkt makkelijk, maar dat is het niet. Door alle prikkels en informatietsunami’s die de hele dag door over ons worden uitgestort, is het namelijk heel lastig om dat ijle, maar zuivere stemmetje diep van binnen nog te horen.

    Vaak is het niet meer dan een subtiel gefluister dat gemakkelijk overstemd wordt door de waan van de dag. Als je dat subtiele geluid niet meer hoort, ben je het contact met jezelf kwijt. Dan doe je maar wat. Een niet ondenkbeeldig risico in een samenleving waarin je voor het ontbijt al meer informatie hebt verwerkt dan je grootouders in een jaar.

    Tadaa: ook hier biedt yoga uitkomst. Het doel van yoga is uiteindelijk immers: thuiskomen in jezelf. Door de ‘wervelingen van de geest’ te beteugelen met houdingen en ademoefeningen, krijg je weer oor voor dat zuivere geluid, dat je feilloos kan vertellen wat voor jou het beste is. En lukt dat niet meteen, dan mag je best eens zeggen: ‘Ik weet het niet.’Vroeger was ik jaloers op mensen die heel stellig zijn in hun uitspraken, die je precies kunnen vertellen hoe de wereld in elkaar zit (en waar het dus misgaat), die geen moment twijfelen aan deze Waarheid en die je vaak ook nog het gevoel geven dat jij wel erg dom bent als je die Waarheid niet ziet.

     

  • De balans op hete dagen ligt op het puntje van je tong

    De balans op hete dagen ligt op het puntje van je tong

    Een flink aantal jaar geleden stond ik voor een uitdaging. Het woord “challenge” werd toen nog niet gebruikt voor elke beproeving, maar zou er zeker op van toepassing zijn. Het was een energetische test die onderdeel was van een intensieve trainingsweek waarvoor ik me had opgegeven.

    Het was snikheet, droog en de zon scheen oogverblindend fel. Ondanks de brandende hitte, was het de bedoeling dat we midden op de dag uren zouden lopen door een zanderige, woestijnachtige omgeving, zonder eten of drinken. Ik zal eerlijk bekennen dat ik niet uitkeek naar dit onderdeel van het programma. Waarschijnlijk zou ik me niet eens hebben opgegeven voor deze training als ik van tevoren had geweten op welke manieren we de grenzen van onze mogelijkheden zouden opzoeken die week – ik hou er niet zo van mijn lichaam te plagen. Maar nu ik er was, besloot ik te vertrouwen op mijn kracht, ervaring en intuïtie. Ik stond aan het begin van mijn carrière. Veel van de theoretische kennis die ik had opgedaan, moest ik nog in de praktijk ervaren. Daar was dit een uitgelezen kans voor. Ik besloot “kan-ro” (zie onderstaande uitleg) toe te passen. Een simpele oefening die je altijd kunt doen, behalve wanneer je praat. Aangezien deze tocht in absolute stilte moest plaatsvinden, was dat geen bezwaar. Om een lang verhaal kort te maken, ik was verrast door het resultaat. Mijn ademhaling bleef rustig en regelmatig, ook wanneer we over hoge duinen klommen. Ik bleef alert, ondanks de duizelingwekkend hoge temperatuur. En boven alles viel me op dat ik nauwelijks dorst had. In een rustig tempo volgde ik mijn weg. Stap na stap. Kilometer na kilometer, tot het eindpunt.

    Kan-ro is een simpele houding van de tong: je plaatst het topje van je tong ontspannen achter je voortanden tegen je gehemelte. Als je een flexibele tong hebt, kun je deze ook verder naar achteren laten glijden richting je gehemelte. Dit is echter niet nodig om effect te boeken. Kan-ro sluit je energiekringloop, het verbindt twee krachtige energiekanalen, het Conceptievat dat midden over de voorzijde van je lichaam loopt, en het Gouverneursvat dat midden over de achterzijde van je lichaam loopt. Wanneer deze verbonden zijn, ontstaat er een energetische kringloop in je lichaam, die De Kleine Hemelse Kringloop wordt genoemd. Deze ondersteunt optimaal gebruik van je energievoorraad, waardoor je je bijvoorbeeld ook beter kunt afstemmen op de hitte. Ook wordt deze oefening gebruikt als ondersteuning van meditatie, heling, en bewustzijnswerk.

  • Vertrouwen

    Vertrouwen

    Als kind was ik er al bijzonder goed in: piekeren over van alles wat er zou kunnen gebeuren. Ik lag bijvoorbeeld letterlijk wakker van het ‘naderende’ schoolkamp, hoewel dat op dat moment nog een jaar van mij verwijderd was. Maar toch. Wat nou als ik tijdens dat kamp heimwee zou krijgen? Hoe moest dat dan? De geruststellende woorden van mijn moeder – dat ik het waarschijnlijk te leuk zou hebben om heimwee te krijgen – hielpen maar deels. Want stel nou dat het tóch zou gebeuren?

    Ook als tiener en later als (jong)volwassene piekerde ik me grotendeels door het leven. Dat de imaginaire gebeurtenissen die ik bepiekerde vrijwel nooit werkelijkheid werden, veel positiever verliepen dan ik had bedacht, of misschien wel uitkwamen, maar dan ook weer voorbij gingen, daar stond ik nooit lang bij stil. Oké, het was deze keer dan misschien toevallig meegevallen, maar je zou zien dat…

    Natuurlijk ben ik lang niet de enige; we piekeren met zijn allen heel wat af, soms ongemerkt. Dat is niet zo vreemd; behalve dat piekeren een hardnekkige gewoonte is, geeft het ook een – misplaatst – gevoel van controle. Als je maar hard genoeg piekert over de vreselijkste scenario’s, dan kan het uiteindelijk immers alleen maar meevallen. Dat je daarbij ongelooflijk veel kostbare energie kwijt bent aan alle negatieve hersenspinsels, er behoorlijk somber van kunt worden, en dat de dingen uiteindelijk gewoon gaan zoals ze gaan, of je nu piekert of niet, vergeten de meeste mensen.

    Stel nou dat je het eens anders zou durven bekijken? Dat je erop zou durven vertrouwen dat – ongeacht hoe de situatie zich ontvouwt – je op dat moment de wijsheid en de kracht in huis hebt om met die situatie om te gaan? Daarmee bedoel ik niet dat je als een Amerikaan bij alles moet zeggen: ‘Het komt wel goed’. Ik bedoel er ook niet mee dat je – als je maar hard genoeg vertrouwen hebt – kunt zorgen dat alles in je leven voortaan succesvol zal verlopen. Of dat je nooit meer hoeft na te denken. Dat bedoel ik allemaal niet.

    Wat ik wel bedoel? Een heel spannend, en voor veel mensen ongelooflijk eng, concept: al je vertrouwde piekergedachten overboord gooien, en durven vertrouwen op alles wat je aan kennis, ervaring en wijsheid in huis hebt, zonder dat je het weet. Niet alleen in jezelf, maar ook in de mensen om je heen. Kennis, ervaring en wijsheid die je kunt inzetten op de momenten dat het nodig is. Momenten die je nu nog niet kunt bedenken.

    Het bijzondere is: als je niet langer vanuit angst, maar vanuit vertrouwen in het leven durft te staan, lijken veel zaken ineens soepeler te verlopen. Zelfs yogahoudingen; zolang ik de Kameel angstig beoefende (‘als ik mijn rug maar niet bezeer’) voelde de houding stroef aan. Maar eenmaal met vertrouwen uitgevoerd (‘ik zie wel hoever ik kom, er kan niets gebeuren’), leek de achteroverbuiging veel gemakkelijker te gaan. Er was letterlijk en figuurlijk ruimte ontstaan. En ook als het leven niet soepel gaat, blijk je het meestal te overleven.

    Het is doodeng, ik weet het: erop vertrouwen dat je het redt, ook als alles tegenzit. Maar aan de andere kant: wat heb je te verliezen?

  • Een nieuwe wereld: yoga

    Een nieuwe wereld: yoga

    In 2020-2021 ziet de wereld van sporten er anders uit dan we gewend zijn. Geen sportschool waar je zomaar even naar binnen loopt voor je favoriete les, geen yogastudio om tot rust te komen in je gebruikelijke Yin Yoga les, maar zelf thuis aan de slag. Een vervelende situatie maar tegelijkertijd ook de opening van nieuwe werelden voor veel mensen. Had je nog nooit eerder een HIT training gedaan? De kans is groot dat je die nu wel een keer hebt meegepakt bij een les in de buitenlucht georganiseerd door je sportschool. Dat geldt ook voor yoga: de ideale lichaamsbeweging voor thuis, iets waar velen tot voor kort nog niet mee in aanraking waren geweest maar nu ineens wel. Maar hoe nu verder als de wereld zijn oude vormen weer aanneemt?

    Het voortzetten van yoga

    Heb je een online yogales of misschien wel meerdere lessen gevolgd tijdens de vele uren dat je thuis je eigen fitheid op peil hebt gehouden? Bedenk je dan eens of je het leuk vindt om yoga te blijven doen en er meer over te leren of er beter in te worden. Voor de meesten kan de vraag ‘wat is yoga?’ een fijn vervolg bieden aan de ervaring die je al hebt opgedaan met yoga via een online les. Yoga kan voor iedereen een andere betekenis hebben, maar de rode draad is de combinatie tussen het vinden van lichamelijke en mentale balans. Het woord ‘yoga’ betekent letterlijk ‘juk’, wat weer staat voor de verbinding tussen twee delen.

    Heb jij behoefte aan een fysieke sport? Vergeet yoga dan zeker niet. Door actieve yogastijlen zoals Vinyasa, Ashtanga, Bikram, Flow of Power Yoga te volgen train je je lichaam op een zeer effectieve wijze waarbij je spieren gebruikt waarvan je niet wist dat je ze hebt. Voel jij meer bij het mentale aspect van yoga en heb je ervaren dat het fijn kan zijn om je gedachten op een rijtje te zetten of stress kwijt te raken tijdens een rustgevende yogasessie? Kijk dan eens om je heen of er plekken zijn waar je Yin, Restorative, Yoga Nidra of Kundalini Yoga kunt volgen.

    Door verschillende lessen en daarmee verschillende docenten te proberen, kom je erachter wat wel en niet bij jou past. Omdat er zoveel variatie bestaat in de wereld van yoga, vind je zeker iets wat bij jou past. Als je maar niet na één of enkele ervaringen opgeeft!

    Je eigen practice

    Voel je helemaal niets voor een yogales samen met anderen, maar beviel het je juist hartstikke goed om thuis op je mat in alle rust je favoriete yoga oefeningen uit te voeren? Ook dan is er een enorme wereld om te ontdekken. Met behulp van het Yoga International magazine, het YouTube kanaal van een online docent waar jij je prettig bij voelt en de talloze yoga apps die te vinden zijn bouw jij je eigen yoga practice op die je kunt uitvoeren wanneer jij wilt en waar jij wilt.

    Een paar handige tips

    Zorg voor de juiste spullen zodat je niet tegen beperkingen aanloopt. De basisaccessoires die je bij veel yoga oefeningen nodig hebt zijn de yoga mat, het meditatiekussen en het yoga blok.

    Kies de juiste yogamat. Bepaal of jij een dikke of dunne ondergrond prettig vindt en of je je mat alleen binnen gaat gebruiken of ook mee wilt nemen naar locaties buitenshuis. Zo kun je een lichtgewicht (reis)mat kiezen of juiste een solide mat waarbij het gewicht geen rol speelt omdat je de mat niet verplaatst. Vergeet ook niet te bedenken hoe vaak en vooral hoe intensief je yoga wilt gaan doen en of je ook nog andere oefeningen op je mat wilt uitvoeren. Ga je er helemaal voor en draait het bij jou om intensiteit? Dan is een Manduka yogamat voor jou een slimme keuze vanwege de hoge kwaliteit en zelfs levenslange garantie op bepaalde series. Weet je nog niet precies hoe je practice eruit gaat zien en wil je nog niet te hard van stapel lopen? Dan is een instapmat de ideale keuze: een fijne mat voor een vriendelijke prijs waardoor je nooit de verkeerde keuze maakt.

    Gezond thuiswerken

    Net als het ontdekken van thuis sporten, zullen velen het thuiswerken voor het eerst hebben ervaren. Ontstaan uit een situatie waarbij je geen keuze had, maar misschien wel een hele fijne ontdekking! De kans is groot dat het thuiswerken niet meer helemaal verdwijnt maar in sommige branches een blijvend onderdeel wordt. Waar je werkgever voorheen je arbo werkomstandigheden verzorgde, ben je daar nu zelf op aangewezen. Staan je bureau, beeldscherm en stoel goed ingesteld zodat je geen last van je rug en nek krijgt?

    Yoga biedt de mogelijkheid om niet alleen thuis te kunnen sporten, maar ook je gezondheid optimaal te houden tussen het thuiswerken door. Een vraag die voorheen minder of misschien wel helemaal niet speelde, maar nu steeds belangrijker wordt: hoe kun je gezond thuiswerken? Je yogamat, het blok en het meditatiekussen bieden je de ideale oplossing: even stretchen of uitbuigen tussen het werk door is zo gedaan en je lichaam zal je iedere dag weer dankbaar zijn.

    Een simpele tip: de meest voorkomende werkhouding is de naar voren gebogen houding. Je rug, nek en ook je borststreek vinden dit niet leuk en als je dit lang genoeg volhoudt dan ontstaan er allerlei ergonomische klachten. Dit wil je het liefst voorkomen, en dat kan heel makkelijk door om het uur of minimaal drie keer per dag in de tegengestelde richting te buigen. Leg je meditatiekussen of yoga blok op je mat en ga er met je rug overheen liggen! Je kunt verschillende gradaties creëren: het meditatiekussen is hoger dan het blok en dus moeilijker. Probeer eerst het blok eens uit door deze op zijn grootste zijde neer te leggen, dan is de buiging die je van je ruggengraat vraagt het kleinst. Als je beter in deze oefening wordt, kun je langzaam naar het meditatiekussen toe werken. Om je hoofd voldoende ondersteuning te bieden, gebruik je je yoga blok als hoofdsteuntje.

    Heb je de smaak te pakken? Dan kun je natuurlijk altijd een korte yoga practice uitvoeren tijdens je pauze, voor of na je werk!

     

     

    Psssst…. Wist je dat we ook een tijdschrift hebben? Neem een abonnement vanaf slechts 19,95 per jaar voor meer inspirerende reportages, bijzondere interviews en handige tips!

     

  • De Volkskrant roept ‘de Yogawereld’ ter verantwoording?

    De Volkskrant roept ‘de Yogawereld’ ter verantwoording?

    De Volkskrant roept 'de yogawereld' terecht op het matje?

     

    Ingezonden brief aan De Volkskrant van Saskia Onck, hoofdredacteur en uitgever van de Yogakrant

    n.a.v. het vandaag verschenen artikel in De Volkskrant:

    ‘Je lichamelijk en geestelijk welzijn aan yoga te danken? Solidariteit voor het land waar yoga vandaan komt’

    Het stuk verwijt de yogawereld geen oog te hebben voor de ellende in India, want zijn we niet schatplichtig aan de bakermat van de yoga?

    Beste Aldo, Janniek en Nilab
    Hierbij reageer ik graag op jullie bijzondere stuk in de Volkskrant. Met zijn drieën geschreven nog wel, en een bijzondere stellingname, waar ik graag een reactie op geef.
    Als je eens een yogales hebt bijgewoond dan merk je dat een yogadocent je een uur tot anderhalf uur liefdevolle aanwijzingen en ontspanning geeft, een wonderlijk tegenwicht vol aandacht in de huidige gejaagde maatschappij. Daardoor zijn yogabeoefenaars vaak gezonder, bewuster en liefdevol.
    Een yogadocent verdient ongeveer 20 tot 25 euro per uur. Ten minste, de yogadocenten die nog zijn overgebleven, want een groot deel is inmiddels failliet door gedwongen sluiting.
    Ik, als alleenstaande moeder, had al snel door dat ik het met het geven van yogalessen financieel nooit zou gaan redden.
    Een uur voorbereiden, naar de locatie fietsen, afronding, oppas regelen, voor 25 euro, dat gaat natuurlijk niet.
    Diep respect voor degene die dat wel doen. En ja, ik geniet volop van een yogales, ik ervaar het als een cadeau, zelfs als noodzaak om in balans te blijven.
    En jullie hebben helemaal gelijk, wij moeten zeker terugbetalen aan India, en vele andere landen, waar wij ons afval dumpen, bouwgrond stelen, het milieu vergiftigen en mensen als slaven voor ons laten werken. Onze ‘rijkdom’ is immers gebaseerd en mogelijk gemaakt door het uitbuiten en leegroven van India en vele andere derde wereld landen.
    Maar ik denk dat de yogadocent als meest onschuldige in deze keten staat.
    Zij zorgen er juist voor dat we minder bezit en expansie nastreven, bewuster met de aarde en onze medemens omgaan.
    Dat wij ons hebben laten inspireren door de Indiase yogafilosofie, heeft bepaald geen schade aan het land aangericht, maar eerder een toename van duurzaam toerisme.
    Yogadocenten zijn de laatste die überhaupt, maar helemaal nu, financiële middelen hebben om humanitaire steun te geven.
    Dus stuur ook eens een mailtje naar de farmaceutische industrie, daar worden momenteel miljarden extra omgezet. En sta eens stil bij hun bijdrage aan een welvarend India. Hieronder enkele van de vele voorbeelden. Of de nederlandse rederijen, die schepen met giftig afval dumpen in india waar de regelgeving wat soepeler is, waarbij zelfs doden vallen. Aan de vele grote winkelketens die moderne slavernij in India in stand houden en het land vervuilen. Of naar Shell, die hebben vast ook nog een zakcentje over.
    Yoga moet ten alle tijden gepromoot worden, omdat yoga bijdraagt aan een bewuster mens, die zelf verantwoordelijkheid neemt voor zijn gezondheid, een schoner klimaat, en een mens die stopt met dieren eten. Hopelijk dragen jullie hier in het vervolg aan bij.
    Met hartelijke groet, 
    Saskia Onck / Publisher – Chief Editor
    DE YOGAKRANT

     

    https://www.schonekleren.nl/moderne-slavernij-in-india-bij-bekende-kledi…
    https://www.noordzee.nl/nederlandse-rederijen-dumpen-schepen-op-stranden…
    https://www.trouw.nl/duurzaamheid-natuur/de-illusie-van-recyclen-plastic…
    https://www.greenpeace.org/nl/klimaatverandering/2822/de-geschiedenis-va…
    https://www.trouw.nl/nieuws/mismaakte-vissen-door-afvalwater-uit-de-farm…
    https://decorrespondent.nl/9582/zo-krijgt-de-farmaceutische-industrie-ze…
    https://klooker.nl/gezondheidmilieuenmedicijnen/
     

  • Neutraliseer je oordelen

    Neutraliseer je oordelen

    ‘Die dacht ook: ik verf mijn haar eens oranje.’ ‘Zou hij zelf wel blij zijn met die broek?’ Als opgroeiende tiener had ik de gewoonte om alles en iedereen te voorzien van zogenaamd grappig bedoeld commentaar. Het was een beproefd middel om mijn eigen – in groten getale aanwezige – onzekerheden niet onder ogen te hoeven zien en ze bovendien voor anderen uit het zicht te houden. Zolang ik bij elke persoon één of meerdere tekortkomingen kon ontdekken en benoemen, viel het met mijzelf immers nog wel mee.

    Bovendien had ik met mijn grappig bedoelde opmerkingen vaak de lachers op mijn hand, en dat voelde wel zo veilig. Ze kunnen immers beter mét je lachen dan óm je. Totdat iemand mij er een keer op wees: “Weet je wel dat je overal iets negatiefs over zegt?” Dat vond ik niet fijn. Ten eerste vond ik het niet leuk om berispt te worden – ik deed toch niets fout? En ten tweede: het waren toch maar grapjes? Als je daar al niet tegen kon… Maar toen ik er beter op ging letten, bleek het inderdaad waar; ik benoemde iedere kleine onvolkomenheid die ik maar kon ontdekken, en dat was helemaal niet zo grappig en onschuldig als ik altijd had gedacht.

    Natuurlijk is er niet per se iets mis met oordelen. We doen het de hele dag door en vaak is dat nuttig, in een enkel geval zelfs van levensbelang. Zo kun je bij een naderende ijsbeer met een kwaadaardige blik in zijn ogen beter je oordeel klaar hebben (‘Wat een engerd, wegwezen hier!’) dan proberen het aanstormende dier neutraal te bezien (‘Hij kijkt wat boos, maar misschien is het eigenlijk een lieverd’). Ook als iemand in een donkere steeg met een pistool op je af komt is snel oordelen verstandig (‘Gevaar, omdraaien, nu!’).

    Oordelen worden pas een probleem wanneer je ze – net als de verhalen waarover ik de vorige keer schreef – altijd beschouwt als De Waarheid, terwijl je je er meestal niet eens bewust van bent dát je oordeelt. Ik moest ooit een oefening doen, waarbij we een foto van een vrouw te zien kregen, en alleen maar opmerkingen mochten maken die geen oordeel inhielden. Dat viel nog niet mee. ‘Ze kijkt nogal streng’, ‘Ze heeft mooi haar’, ‘Ze werkt vast heel hard’; het bleken onbedoeld allemaal oordelen, positief of negatief.

    In de jaren dat ik yoga beoefen ben ik me bewust geworden van die oordelende stem de hele dag door. Yoga kent immers geen goed of fout. Iets is. Punt. En dat kan een heel heilzaam inzicht zijn, want zo negatief als we oordelen over anderen, oordelen we meestal ook over onszelf. ‘Wat doe ik weer stom’, ‘Zij ziet er veel beter uit dan ik’; vul maar in.

    Een oordeelloos leven is maar voor weinigen van ons weggelegd en wat mij betreft ook niet nodig. Ik zou zeggen: begin eerst eens met al die oordelen op te merken. Onderzoek ze. Of beter nog: neutraliseer ze, door achter elk negatief oordeel iets positiefs te denken. Zelf doe ik dat bijvoorbeeld zo: ‘Wat doe ik dat weer onhandig’, ‘Maar ik probeer het tenminste wel.’